Αποφεύγω να σχολιάζω τις unpopular opinions, αλλά πραγματικά γιατί
;
(ε, δεν πρωτοτυπώ, πολλοί υποστηρίζουν ότι η γνώση είναι άχρηστη...
πόσο μάλλον τόση συσσωρευμένη και εν πολλοίς άχρηστη γνώση - αν και η αλήθεια είναι κάπως οξύμωρο το
άχρηστη γνώση αφού η γνώση είναι εγγενώς άχρηστη
για να απαντήσω,)
δεν θυμάμαι ακριβώς πώς σχηματίστηκε αυτή η σκέψη αλλά υποθέτω ότι πάλι έχουμε να κάνουμε με φαύλο κύκλο, υπό την έννοια ότι αυτός που υποψιάζομαι πως είναι πίσω από τη συγκεκριμένη άποψη είναι κάποιος με αρκετή γνώση, ως εκ τούτου άχρηστη γνώση, που για να φτάσει στην άποψη ότι η γνώση είναι άχρηστη έπρεπε να τη συγκεντρώσει κλπ κλπ κ.ο.κ. (η
κοινή ανθρώπινη μοίρα)
ο Κος Μπωντλαίρ
Τώρα, ο κος Μπωντλαίρ είναι τέκνο της εποχής εκείνης που παρ εκσελάνς - που λένε κ οι Γάλλοι - είχε κάνει τη γνώση λάβαρό της, της εποχής δλδ της βιομηχανικής επανάστασης
αν δούμε από απόσταση (όπως φυσικά μας επιτρέπει να κάνουμε ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει) αυτήν την εποχή (χονδρικά 1840-1900 με περιθώριο ορίων το 1820 και το 1920), μπορεί κανείς να ισχυριστεί, με πολύ ισχυρά επιχειρήματα, πως ήταν η σπουδαιότερη εποχή από λογοτεχνικής σκοπιάς (όσο δλδ διαβρωτική ήταν από επιστημονικής άλλο τόσο σημαντική ήταν από καλλιτεχνικής), καθώς εμφανίστηκαν γίγαντες λογοτεχνικοί που δεν νομίζω ότι άλλη εποχή είχε υπό την αιγίδα της
Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Γκόγκολ, Τσέχοφ, Ντίκενς, Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Πόε, Χώουθορν, Μέλβιλ, Ρεμπώ, Μπωντλαίρ, Κίρκεγκωρ, Παπαδιαμάντης - απίστευτη πληθώρα καλλιτεχνών (προσθέτεις κατά βούληση) που είχαν ένα κοινό στοιχείο, πέρα από την ποιητική τους φύση - σιχαίνονταν την Πρόοδο
Θα έλεγε κανείς ότι επιγραμματικά το διατυπώνει αυτό ο Μπωντλαίρ στο Μον κεγ μιζ α νι (η καρδιά μου ξεγυμνωμένη, βλέπω τη μτφρ),
"Θεωρία του πραγματικού πολιτισμού.
Αυτός δεν βρίσκεται στο φωταέριο, ούτε στον ατμό, ούτε στα περιστρεφόμενα τραπέζια των πνευματιστών, βρίσκεται στην απάλυνση των ιχνών του προπατορικού αμαρτήματος (la diminution des traces du péché originel)"
(μτφρ Ευρυδίκη Παπάζογλου)
Μιλά για όλους, κ για τον Ρεμπώ (στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος (=του προπατορικού αμαρτήματος)) κ για τον Ντοστογιέφσκι (τόσοι αιώνες μαθηματικών και ανθρωποφαγίας), και για τους κανίβαλους του Μέλβιλ
Ό,τι συνιστά τον πραγματικό πολιτισμό συνίσταται στον αφανισμό των ιχνών του προπατορικού αμαρτήματος, δλδ στο κάψιμο των βιβλιοθηκών ανά τον κόσμο
κάπως έτσι θα το διατυπώσει κ ένας επιφανής συμπατριώτης του αργότερα άλλωστε, ο Μαλρώ
"Κουλτούρα είναι αυτό που μένει όταν ξεχάσουμε ό,τι μάθαμε"
