Ο φόβος αποτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Εδώ πλέον μιλάμε για μια αποτυχία πλήρως του εκπαιδευτικού και κοινωνικού συστήματος. Η ίδια η κοινωνία έχει γίνει τόσο ανυπόφορη για τους νέους, όπου πλέον βλέπεις 1 θέση εργασίας και 800 applications (3 months ago) και επαναδημοσιεύεται. Την ίδια στιγμή βγαίνουν τα θεσμικά παπαγαλάκια και διαφημίζουν καριέρες, ΑΙ, επιτυχημένα μπάζα, εξωτερικά, υπουργοί παιδείας για να πείσουν για το ΑΙ στην εκπαίδευση, κτλ, με αποτέλεσμα πολλοί γονείς να παρασύρονται και να ξεσπάνε την άγνοιά τους στα αθώα παιδιά τους ωθώντας τα για επιτυχίες μεγαλύτερες των δυνατοτήτων τους. Ζούμε σε μια δυστοπική κοινωνία με άλυτα θέματα και απλά παίζουμε με την κουδουνίστρα ενώ δίπλα μας, μεγάλο μέρος του κόσμου υποφέρει. Υπάρχει μια αφασία και συστημική αδιαφορία. Οι βολεμένοι και σαπιοκοιλιάδες κουνάνε το δάχτυλο περί "επιτυχίας" και πρωτοκλασσάτες σχολές δημιουργώντας άγχος, κατάθλιψη και έλλειψη αυτοπεποίθησης σε νέους ανθρώπους. Λες και η ζωή κρέμεται από 10 μέρες εξετάσεων.
Η ιστορία αυτή είναι χιλιοπαιγμένη όμως χωρίς θανάτους στη χώρα μας (αν δεν κάνω λάθος). Πόσα χρόνια, εδώ και δεκαετίες πλέον, αρκετοί μαθητές λυγίζουν ψυχολογικά και σε κακές βαθμολογίες φοβούνται να γυρίσουν σπίτι; Τι κάνει το εκπαιδευτικό σύστημα γι' αυτό; Πόσο ευέλικτη είναι η αγορά εργασίας όταν την ίδια στιγμή έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε ζόμπι από πτυχία και σκατόχαρτα ως την "ευκαιρία" για την scalable καριέρα; Φυσικά, τέτοια περιστατικά γίνονται και στο εξωτερικό συχνά σε χώρες με πολύ αυστηρό εκπαιδευτικό σύστημα και κοινωνική τοξικότητα (π.χ. Κίνα, Ν.Κορέα, Σιγκαπούρη). Ένας γνωστός μου Κινέζος μου έλεγε ότι ο πατέρας του έσπασε βάζο από τα νεύρα του μέσα στο σπίτι επειδή ο ίδιος είχε γράψει Β στα Μαθηματικά. Για 8 μήνες δεν του μιλούσε.
Ντρέπομαι που είμαι ανίκανος άνθρωπος μπροστά σε αυτή την κατρακύλα.
