Βέβαια τι συζητάμε τώρα. Ακόμα και αυτό με τους παππούδες ξεπεράστηκε πια. Παντού υπάρχουν τα ΚΔΑΠ. Ακόμα και γονείς που δεν δουλεύουν έχουν βρει το τέλειο πάρκινγκ παιδιών να τα ξαποστέλνουν μετά το σχολείο. Η καρδιά μου σφίχτηκε όταν ένα κοριτσάκι είπε σε ένα συγγενή που είναι εκπαιδευτικός πως μέχρι και στις γιορτές στο ΚΔΑΠ τις έβγαλε και έλεγε "δεν είχε άλλα παιδάκια". Θεέ μου μόνο που το γράφω στεναχωριέμαι.
Βρε Γιάννη μου , μιλάς με μια οπτική χωρίς να έχεις ιδέα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.
Ποιοι πάνε πλέον τα παιδιά τους στα ΚΔΑΠ; Κυρίως γονείς που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα, που παίρνουν μία άδεια όλο κι όλο τον χρόνο , συνήθως τον Αύγουστο, όταν είναι όλα κλειστά , και δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους.
Μονο στη Ελλάδα υπάρχει αυτο το σύστημα να σταματάνε τοσο καιρο τα σχολεία και μονο οι γυναικες που δουλεύουν στο δημόσιο εχουν την πολυτέλεια να καθίσουν ...
Όλοι αυτοί που αναγκάστηκαν να φύγουν για δουλειά στις μεγάλες πόλεις, τους ρώτησες αν έχουν παππούδες και γιαγιάδες κοντά για βοήθεια;
Ξέρεις πόσο κοστίζουν τα camps και όλες αυτές οι δραστηριότητες;
Νομίζεις ότι αυτοί οι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους εκεί με χαρά;
Δούλευα και σε σχολική μονάδα που είχε και βρεφικό τμήμα. Μου έφερναν το μωρό τους 7 η ώρα το πρωί κάτι γονείς στρατιωτικοί, επειδή ήταν με μετάθεση και δεν είχαν κανέναν άνθρωπο δίπλα τους. Η μάνα τον πρώτο καιρό καθόταν απ’ έξω και έκλαιγε…
Δεν ήξερε καν ποια άνθρωπος έπαιρνε καθημερινά το παιδί της στην αγκαλιά, σε μια τόσο ευαίσθητη βρεφική ηλικία που επηρεάζει άμεσα την ψυχολογία και τη συναισθηματική του ανάπτυξη.
Και εσύ μου λες ότι μόνο εσύ το πονάς;
Άλλο να βλέπεις μια κατάσταση απ’ έξω κι άλλο να τη ζει ένας γονιός που αναγκάζεται, όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή δεν έχει άλλη επιλογή.
Δεν είναι ότι «ξεπεράστηκε» η ανάγκη της οικογένειας επειδή το βλέπεις εσύ έτσι. Απλώς η εσωτερική μετανάστευση και οι συνθήκες ζωής έχουν στερήσει από πολλά νέα ζευγάρια αυτή τη σημαντική βοήθεια.
Ειλικρινά, Γιάννη, αν σε άκουγα να μιλάς έτσι για το δικό μου παιδί και να λες ουσιαστικά ότι το «παρατάω» επειδή πρέπει να πάω στη δουλειά, δεν ξέρω πραγματικά πώς θα αντιδρούσα.
Κρίνετε πολλές φορές χωρίς να έχετε ιδέα τι κρύβεται πίσω από κάθε γονεϊκότητα, πίσω από κάθε οικογένεια και από τις επιλογές που αναγκάζονται να κάνουν κάποιοι άνθρωποι.
Γι’ αυτό, όταν σου λένε «σε τι κατεστραμμένο σπίτι μεγάλωσες», μην αντιδράς τόσο εύκολα. Γιατί κι εσύ, με αυτά που γράφεις, χτυπάς ένα πολύ ευαίσθητο σημείο σε κάποιον άλλον.Τα ιδια κανεις ...
Σε ανθρώπους που έκαναν παιδιά και χρειάστηκαν τη βοήθεια αυτών των δομών όχι επειδή δεν αγαπούσαν τα παιδιά τους, αλλά επειδή δούλευαν, δεν είχαν στήριξη και δεν ήθελαν να είναι το παιδί κλεισμένο μέσα σε τέσσερις τοίχους όλη μέρα.
Το έστελναν κάπου όπου έπαιζε, κοινωνικοποιούνταν, μάθαινε πράγματα και είχε ανθρώπους να το φροντίζουν όσο εκείνοι πάλευαν να τα βγάλουν πέρα.
Και θα το ξαναπώ ολοι οι παππούδες δεν θελουν να ξεκουραστούν οπως λες ..Ξεκούραση τους ειναι η χαρα απο τα εγγόνια τους αλλα δεν περιμενω να το αντιληφθείς γιατι για να φτασεις σε αυτο το σημειο πρεπει πρώτα να ζησεις αλλα πράγματα .. ...
