Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας

[adams33]

Υπάρχει πλέον ένα επικοινωνιακό και κοινωνικό “reframing” τα τελευταία χρόνια. Από τη μία είναι θετικό, γιατί παλαιότερα υπήρχε υπερβολικός πανικός και στιγματισμός για τις εγκυμοσύνες μετά τα 35. Από την άλλη, μερικές φορές η δημόσια εικόνα φτάνει στο άλλο άκρο και παρουσιάζεται σαν να μην υπάρχει ουσιαστική βιολογική διαφορά ανάμεσα στα 28 και στα 40.

Παλαιότερα υπερίσχυε περισσότερο η άποψη ότι μετά τα 35, και ακόμη πιο έντονα μετά τα 40, αυξάνονται ορισμένοι κίνδυνοι εγκυμοσύνης και χρωμοσωμικών ανωμαλιών.
Τώρα με την εξέλιξη της επιστήμης αλλά και το “marketing” των εξωσωματικών και της κατάψυξης ωαρίων, επιχειρείται να αλλάξει η εικόνα, ώστε η γυναίκα μετά τα 35 να μη φοβάται να τεκνοποιήσει.

Επιπλέον, η αλλαγή σε όλο αυτό το επικοινωνιακό πλαίσιο στοχεύει και στην αποστιγματοποίηση της γυναίκας, η οποία παλαιότερα, αν δεν είχε τεκνοποιήσει μετά τα 30–35, δεχόταν έντονη κοινωνική πίεση, σε αντίθεση με τους άνδρες, για τους οποίους ίσχυε διαφορετική αντιμετώπιση.

Ουσιαστικά, δόθηκε στη γυναίκα ένα μεγαλύτερο χρονικό περιθώριο να δώσει προτεραιότητα και σε άλλους τομείς της ζωής της, μειώνοντας παράλληλα τον φόβο μιας “επικίνδυνης” εγκυμοσύνης και ενισχύοντας την αίσθηση μιας ασφαλέστερης γέννας.

Έχουν επενδυθεί τεράστια ποσά, ειδικά στο marketing της κατάψυξης ωαρίων, με αποτέλεσμα να επιχειρείται μια ριζική αλλαγή στην αντίληψη γύρω από το θέμα, παρουσιάζοντας πλέον μια κατάσταση που από καθαρά βιολογική σκοπιά, διαφέρει από τη φυσιολογική αναπαραγωγική ηλικία, ως πλήρως φυσιολογική.

Όσο κι αν προσπαθούν να περάσουν αυτά τα επικοινωνιακά αφηγήματα, ένα παραμένει δεδομένο, με βάση και τα ρεαλιστικά αποτελέσματα που έχουμε και όχι μεμονωμένα περιστατικά που εξυπηρετούν το καθησυχαστικό αφήγημα του καθενός μας.
Η γυναίκα εκ φύσεως είναι προετοιμασμένη από νεαρή ηλικία να γίνει μητέρα. Από εκεί και πέρα, οι σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες είναι αυτές που πλέον την αποτρέπουν από το να τεκνοποιήσει σε μικρότερες ηλικίες.

Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα ακόμη και σήμερα , μια βόλτα από παιδικές χαρές αρκεί για να ανατρέψει αρκετές βεβαιότητες , που δείχνουν ότι υπάρχουν ικανές και κατάλληλες μητέρες σε μικρότερες ηλικίες, σε σύγκριση με μεγαλύτερες, όπου εκ φύσεως οι σωματικές αλλά και οι ψυχοκοινωνικές αντοχές είναι συχνά μειωμένες.

Δεν υπάρχει καμία βάση ηλικιακής σύγκρισης στη μητρότητα. Ωστόσο από καθαρά βιολογική σκοπιά, το σώμα είναι πράγματι πιο ευνοϊκό για τεκνοποίηση σε μικρότερες ηλικίες .....

 

[touvlo]

Στα 20s έχεις την σωματική δύναμη αλλά εγκεφαλικά είσαι υπανάπτυκτός και δεν διαθέτεις και την κατάλληλη ωριμότητα.
Ποιός-α 20χρονος-η εχει λύσει τα προσωπικά του θέματα, έχει κάνει μια δουλεια να διαμορφώσει χαρακτήρα μακριά απο παιδικά τραύματα και να να είναι και ανεξάρτητος;

Η ιδανική ηλικία για μένα είναι αυτή που με έκαναν οι γονείς μου στα 36 η μάνα μου στα 38 ο πατέρας μου.

Πιο πρίν το θεωρώ το perfect gate για cross generational trauma.
Αυτό βέβαια με την προϋπόθεση οτι έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου σε αυτή την ηλικία γιατι μπορεί κάλλιστα να είσαι 40χρονος με μυαλό φυστίκι.

Μη σου πω και 60χρονος!
Κατά τη γνώμη μου,οι λέξεις <<ωριμότητα/ανωριμότητα>> δεν έχουν κανένα νόημα.
Η εμπειρία μου έχει δείξει, ότι τα παιδιά, κατά κανόνα, έχουν πιο πολύ μυαλό απ τους ενήλικες.
Εγκεφαλικά υπανάπτυκτοι είμαστε ...... μη σου πω: όλοι!
Ιδανική ηλικία τεκνοποίησης, δεν υπάρχει. Μπορεί στα 20 να γίνεις η καλύτερη μάνα/πατέρας, ή μπορεί στα 40 να γίνεις η χειρότερη/ος. Ορισμένοι βέβαια, ίσως είναι ανίκανοι γενικά να γίνουν γονείς.
Θα εξαιρέσω τα έφηβα παιδιά, που είναι μαθητές ακόμη. Εκείνα είναι τα ίδια παιδιά, δε μπορούν να αναλάβουν ευθύνη για δικά τους παιδιά

 

[giannhs2001]

Πριν λίγα χρόνια βάλανε σε τοπική παιδική χαρά ειδικό childproof δάπεδο και βγάλανε το χαλίκι με το οποίο μεγαλώσαμε οι παλιοί.
Ήθελα να βγάλω φωτογραφία την παιδική χαρά το δάπεδο για να το δείξω σε έναν φίλο ότι κοίτα έγινε deprecated το χαλίκι, γίναμε Ευρώπη.
Αλλά λέω άστο μη βρω τον μπελά μου και με μαζέψουν για παιδόφιλο.

Τι είπες τώρα ρε σκανταλ. Ακριβώς τα ίδια και στο χωριό μου. Το πάρκο στο οποίο μεγαλώσαμε δεν υπάρχει πια. Χώμα, απλά παιχνίδια, δεντράκια. Πάει όλο, έγινε μοντερνέ. Σαφέστατα βέβαια στο μάτι το σημερινό είναι πιο επιβλητικό και φαίνεται πιο ωραίο και περιποιημένο από εκείνο που είχαμε εμείς και θύμιζε εγκαταλελειμμένη αλάνα του '50 όμως εκείνη η απλότητα του ήταν που έκανε τη διαφορά.

Τι childproof δάπεδα και μλκιες ρε, αν δεν γυρνούσαμε πίσω με σκισμένες φόρμες και γόνατα δεν ήταν όμορφη μέρα....

 

[touvlo]

ποιο είναι αυτό το δάπεδο ρε παίδες; Το ταρτάν που λέμε; Θελει συντήρηση αυτό. Και με τους δημαρχαίους που έχουμε, που ο ένας καταστρέφει, ό,τι έφτιαξε ο πρωηγούμενος, δε γίνεται δουλειά. Το χωματάκι είναι καλύτερο, αρκεί να μη το ...λερώνουν ζώα

 

[Dias]

Θελει συντήρηση αυτό. Και με τους δημαρχαίους που έχουμε.....

Εδώ θίγεις ένα άλλο πρόβλημα: Τη συντήρηση και επισκευή των παιδικών χαρών. Φυσική φθορά και βανδαλισμοί τις κάνουν επικίνδυνες για τα παιδιά.

​

 

[touvlo]

Εδώ θίγεις ένα άλλο πρόβλημα: Τη συντήρηση και επισκευή των παιδικών χαρών. Φυσική φθορά και βανδαλισμοί τις κάνουν επικίνδυνες για τα παιδιά.

View attachment 213003​

και θα το πάω κι άλλο, αλλά μια και λέμε, γιατί δεν κάνουμε παιδιά και πώς θα ήταν καλύτερα για τα παιδιά μας κλπ κλπ, θα πω έναν προβληματισμό, ανάλογο με τον προβληματισμό σε παραπάνω ποστ μου, για την ακαταλληλότητα των πόλεων, αλλά και κωμωπόλεων. Αυτά τα παιδιά, που τάχα ,που θέλουν οι πολιτικοί να γεννήσουν οι νέες γενιές, πού και πώς θα παίξουν; Ωραία, είπαμε στις κακοσυντηρημένες παιδικές χαρές, περιφραγμένες, πάνε τα μωρά, μέχρι 6 ετών και παίζουν, με τους γονείς τους στα παγκάκια. Τι γίνεται με τα παιδιά από 7 ως 15 ετών, που δεν χαίρονται σε περιφραγμένες γωνίτσες; Για αυτό το μεγάλο φάσμα ηλικίας, δεν υπάρχει τίποτα. Πλέον οι γονείς φοβούνται να τα αφήσουν μόνα (παραμέληση ανηλίκων, θα πας πουν οι ΦΕΚολόγοι), οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι, οι πλατείες έχουν τραπεζάκια και με τη μπάλα, σχεδόν παντού απαγορεύεται. Λίγα γηπεδάκια έχει κάθε δήμος και αυτά δίπλα σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας συχνά.
Ειλικρινά λυπάμαι τα παιδιά, που τα συνοδεύουν παντού και δεν τα αφήνουν να παίζουν ελεύθερα, να κάνουν τις μικρές αταξίες τους και να ανακαλύψουν τον κόσμο τους.
Και άντε τα 7 μέχρι 10 να τα συνοδεύει ένας γονιός σε κάποια εξερεύνηση, παιχνίδι (όχι πάντα). Αλλά είναι δυνατό, έφηβα παιδιά, να χρειάζονται εποπτεία, κύριοι ΦΕΚολόγοι;
Δηλαδή δε θα ήθελα απ ουδενί να ήμουν αυτή την εποχή παιδί.

 

[Dreamweaver]

Πολυ καλυτερο παντως απο το να εχεις μαμα κοπελα 19 χρονων οπως γινοταν παλια ή οπως το κανουν ακομα οι γυφτοι.

Εχεις την ιδια δυναμη στα 40+ να εισαι στη ζωή ενος μικρου παιδιου οπως πρεπει, με το οταν εισαι νέος? Ασε τα προβληματα υγειας που θα εχει το παιδι επειδη το εκανες σε μεγαλη ηλικια

Επίσης, χωρις να το θεωρω binary επιλογη μεταξυ δυο ακρων, ποιο ειναι το προβλημα με το να κανεις παιδι στα 20? Περα απο το οτι δεν θεωρειται "μοντερνο"

 

[dum dum boy]

παιδιά πρέπει να κάνουμε στα 18-20 και να μεγαλώνουν με τους παππούδες.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 22:42

των παιδιών μου τα παιδιά, δυο φορές παιδιά μου.

 

[Dias]

παιδιά πρέπει να κάνουμε στα 18-20

Νομίζω ότι 18-20 δεν είναι κάποιος καν ώριμος για γονιός. Μετά τα 25 μάλλον εντάξει, αλλά δύσκολο να έχεις αποκατασταθεί επαγγελματικά. Άρα γύρω στα 30 είναι ρεαλιστική ηλικία για παιδιά.

να μεγαλώνουν με τους παππούδες.
των παιδιών μου τα παιδιά, δυο φορές παιδιά μου.

Οι παππούδες έχουν φύγει, αλλά έχω δύο ακμαιότατες γιαγιάδες.

​

 

[dum dum boy]

αν τηρησουμε αυτο το μοτιβο μακροπροθεσμα, οι παππουδες θα ειναι 40αριδες. ο,τι πρεπει να μεγαλωσουν παιδι.

 

[Cloud87]

Εχω την εντύπωση πως όσο κι αν δεν θέλουμε να το δούμε και όσο και αν είναι μη δημοφιλής άποψη αυτή, η υπογεννητικότητα σε όλον τον κόσμο σχετίζεται άμεσα με την ραγδαία πρόοδο της ρομποτικής επιστήμης. Το διεθνές κεφάλαιο χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τεχνητή νοημοσύνη ακόμα και στα μουλωχτά παραγκωνίζοντας έτσι το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό. Και τι θα γίνει μ' αυτό; Θα γίνεται όλο και χειρότερο όσο το ρομπότ πλησιάζει σε skill τον άνθρωπο και τον ξεπερνά. Αφού το ρομπότ κοστίζει λιγότερο δεν σταματά να δουλεύει και δεν παίρνει άδειες. Είναι τραγικό βασικά αλλά εγώ το έχω αποδεχτεί. Ας μην εκπλαγούμε αν μέχρι το 2100 ο πληθυσμός της γης έχει πέσει στο μισό.

 

[Dias]

αν τηρησουμε αυτο το μοτιβο μακροπροθεσμα, οι παππουδες θα ειναι 40αριδες. ο,τι πρεπει να μεγαλωσουν παιδι.

Θεωρείς ώριμο και ικανό ένα ζευγάρι 18-20 ετών, να δημιουργήσει και να κρατήσει οικογένεια; Οι παππούδες εκτός από να μεγαλώνουν τα παιδιά, θα φροντίζουν και θα ταΐζουν και το ζευγάρι; Οι ρομά παντρεύονται πολύ μικροί και στην αρχαία Αθήνα τα 12 χρόνια ήταν για τα κορίτσια ηλικία γάμου.

​

 

[amarelia]

όρεξη είχαν οι γονείς σας στη σύνταξη να μεγαλώνουν τα παιδιά σας, πράγμα που είναι κανονική δουλειά και πολύ απαιτητική.
Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στους γονείς μου που έχουν κοπιάσει μία ζωή για να μην ξεκουράζονται στα γεράματα αναλαμβάνοντας τις δικές μου υποχρεώσεις.
Χώρια το οτι ούτε στα ίδια τα παιδιά κάνει καλό.

 

[Dias]

όρεξη είχαν οι γονείς σας στη σύνταξη να μεγαλώνουν τα παιδιά σας, πράγμα που είναι κανονική δουλειά και πολύ απαιτητική. Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στους γονείς μου που έχουν κοπιάσει μία ζωή για να μην ξεκουράζονται στα γεράματα αναλαμβάνοντας τις δικές μου υποχρεώσεις. Χώρια το οτι ούτε στα ίδια τα παιδιά κάνει καλό.

1) Προφανώς οι παππουδογιαγιαδες δεν "μεγαλώνουν" το παιδί, απλά το "κρατάνε" κάποιες ώρες για να βοηθάνε τους γονείς που έχουν αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις.
2) Σίγουρα τα παιδιά πρέπει να είναι με τους γονείς, δεν κάνει καλό να είναι με τους παππουδογιαγιαδες, αλλά είναι μια λύση ανάγκης.
3) Δεν είναι όλοι οι παππουδογιαγιαδες ίδιοι. Άλλοι βρίσκουν αγγαρεία το να κρατούν παιδιά και άλλοι (οι πιο πολλοί) το θεωρούν μεγάλη ευχαρίστηση. Για τους τελευταίους πρέπει να βγήκε η παροιμία "του παιδιού μου το παιδί είναι δυό φορές παιδί".
4) Δεν είμαι σίγουρος ότι το κατάλαβα σωστά, όμως νομίζω ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα "νταντάδες της γειτονιάς" οι παππουδογιαγιαδες θα παίρνουν ένα πεντακοσάρικο το μήνα.
5) Για την περίπτωση που ανέφερα παραπάνω, έχουμε δύο γιαγιάδες ακμαίες, χήρες, κολλητές εδώ και 50 χρόνια, που το να "κρατάνε" τα εγγόνια τους όχι μόνον δεν είναι βάρος, αλλά αποτελεί ευχαρίστηση και σκοπό ζωής.

​

 

[Himela]

Το θέμα δεν είναι ποιος θα κρατάει το παιδί, αλλά πώς θα νιώθει το ίδιο το παιδί που ψάχνεις να το παρατήσεις. Τί το έκανες τότε; Α ναι ξέχασα, στο ζήτησε η κοινωνία.

 

[adams33]

παιδιά πρέπει να κάνουμε στα 18-20 και να μεγαλώνουν με τους παππούδες.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 22:42

των παιδιών μου τα παιδιά, δυο φορές παιδιά μου.

Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε!
Το έχω πει σε παιδιά και ανίψια… εδώ εγώ, παιδικός σταθμός το σπίτι μας !!!!

Ειδικά κάτι Παρασκευές ή Σαββατόβραδα που κρατάω τον μικρό μιας φίλης, για να βρεθούν κι αυτοί λίγο ως ζευγάρι, τα λατρεύω. Θυμάμαι τα δικά μας χρόνια… ποπ κορν, ταινίες, επιτραπέζια και απίστευτο γέλιο με τις ατάκες τους!

Είναι ευλογία να μεγαλώνουν τα παιδιά κοντά σε παππούδες και γιαγιάδες, να έχουν να θυμούνται αυτά τα ξέγνοιαστα και ανέμελα καλοκαίρια που ζήσαμε κι εμείς.

Όπως μεγάλωσαν τα δικά μου παιδιά με όμορφες αναμνήσεις δίπλα στους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, μακάρι να με αξιώσει ο Θεός να μπορώ να προσφέρω κι εγώ το ίδιο στα δικά τους παιδιά.

Ευτυχώς, είναι από τα λίγα όμορφα που έμειναν από εκείνα τα χρόνια και πλέον πολλοί νέοι γονείς επιλέγουν, αντί για camp και κατασκηνώσεις, να τα στέλνουν σε δικούς τους ανθρώπους.

 

[Paragontas7000]

Επίσης, χωρις να το θεωρω binary επιλογη μεταξυ δυο ακρων, ποιο ειναι το προβλημα με το να κανεις παιδι στα 20? Περα απο το οτι δεν θεωρειται "μοντερνο"

Tο ανεφερα πιο πανω ρε τρελε μου.

 

[Dias]

Το θέμα δεν είναι ποιος θα κρατάει το παιδί, αλλά πώς θα νιώθει το ίδιο το παιδί που ψάχνεις να το παρατήσεις.

Χε! Τα παιδιά δεν περνάνε καθόλου άσκημα με τους παππουδογιαγιάδες. Τους γίνονται όλα τα χατίρια, δεν τα μαλώνουν, παίζουν συνέχεια, παίρνουν δώρα και τρώνε γλυκά σε ώρες που οι γονείς θα απαγόρευαν. Είναι αποδεδειγμένο ότι σχεδόν όλοι οι οποίοι σαν γονείς ήταν αυστηροί και απόλυτοι στα παιδιά τους, στα εγγόνια τους γίνονται οι πλέον υποχωρητικοί, επιεικείς και μαλθακοί.

Τελικά, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Οι γονείς που κάνουν τις δουλειές τους ή έχουν την ψυχαγωγία τους, οι παππουδογιαγιάδες που απολαμβάνουν τα εγγόνια τους, αλλά πιο πολύ τα παιδιά που διασκεδάζουν και δεν τους λένε σε τίποτα "όχι". Τελικά, τα παιδιά ποτέ δεν θα ξεχάσουν το πόσο ωραία περνούσαν με τους παππουδογιαγιάδες.

(Υ.Γ. Δεν είχα ποτέ παππουδογιαγιαδες και το έχω παράπονο από τη ζωή μου καθώς έβλεπα τα άλλα παιδιά που είχαν. Μόνον η μητέρα της μητέρας μου ήταν "εν ζωή", αλλά δεν είχαμε επαφές. Είχε ξεκουτιάνει τελείως, έγινε μέλος μια παραθρησκευτικής σέκτας που της έφαγαν και το σπίτι, τη μητέρα μου που παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο την αποκαλούσε "πόρνη της Βαβυλώνας" κι εμένα που δεν με βάπτισαν "τέκνο του σατανά".

​

 

[nimbus]

όρεξη είχαν οι γονείς σας στη σύνταξη να μεγαλώνουν τα παιδιά σας, πράγμα που είναι κανονική δουλειά και πολύ απαιτητική.
Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στους γονείς μου που έχουν κοπιάσει μία ζωή για να μην ξεκουράζονται στα γεράματα αναλαμβάνοντας τις δικές μου υποχρεώσεις.
Χώρια το οτι ούτε στα ίδια τα παιδιά κάνει καλό.

Σε τι κατεστραμμένα σπίτια χωρίς αγάπη μεγάλωσαν όσοι συμφωνούν με αυτό; Να έρχεται ένα νέο μέλος της οικογένειας στη ζωή, σπλάχνο του σπλάχνου σου και να θεωρείς ότι θα είναι αγγαρεία. Ότι δεν θα το κάνουν από αγάπη και προσωπική θέληση, αλλά λόγω κοινωνικής σύμβασης ή ότι πρέπει να υπάρχει αντάλλαγμα. Η πυρηνική οικογένεια με πατέρα-μητέρα-παιδιά είναι μια μοντέρνα εφεύρεση και αναγκαιότητα λόγω αστικοποίησης. Πρωτύτερα τα παιδιά μεγάλωνουν με παππούδες, θείες-θείους, ξαδέρφια, γείτονες κ.λπ. Όπως γίνεται και σε πολλά χωριά σήμερα.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 12:08

Το θέμα δεν είναι ποιος θα κρατάει το παιδί, αλλά πώς θα νιώθει το ίδιο το παιδί που ψάχνεις να το παρατήσεις. Τί το έκανες τότε; Α ναι ξέχασα, στο ζήτησε η κοινωνία.

Τα παιδιά δεν είναι βλαμμένα, κατανοούν ότι οι γονείς δουλεύουν ή έχουν άλλες υποχρεώσεις και αν δεν το καταλαβαίνουν ή κλαίνε όταν τα αφήνεις στον παιδικό ή οπουδήποτε ή έχουν θέματα ανασφάλειας/εγκατάλειψης ή απλά εξάρτησης.

 

[Paragontas7000]

Τα καλοκαιρια στο χωριο απο 1 αυγουστου μεχρι της 20 με τη γιαγια και το παππου μου ηταν ισως η καλυτερη αναμνηση της παιδικης μου ηλικιας.

Σχεδον καθημερινα μετα τις 9 οταν νυχτωνε, εψαχναν οι κακομοιρηδες να με βρουν να με μαζεψουν σε ολο το χωριο και ρωταγαν οποιον εβρισκαν που ημασταν και παιζαμε.

Ωραιες εποχες...