Χάϊ.
Ο μεσιέ της φωτογραφίας είναι ο Πρωτομάστορας του Surrealism, Andre Breton.
Το ακατάληπτον μπορεί να μοιάζει με κενό νοηματικά αλλά ίσως να'ναι η εξαίρεση στην Παστερική φράση "από τίποτα το τίποτα γεννιέται".
Ίσως το τίποτα (καγκουρικά: τπτ
) να βγάζει κάπου, στο κάπου του καθενός.
Δε γνωρίζω αν η ακατάληπτη γλώσσα θα φέρει ενθουσιασμό.
Ξέρω, πως ανακαλύπτοντας τις ομορφιές οποιουδήποτε ανεξερεύνητου, μπορεί να προκύψει εμπλουτισμός των αισθήσεων ή ακόμη και της συνείδησης (η γλώσσα έχει τέτοια δύναμη) μέσω αδιόρατων πυροδοτήσεων μέσα μας, ακόμη και στις πιο απόκοτες εξοχές, τα πιο απόμερα κι αλλόκοτα μέρη. Δεν το αποκλείω, τέσπα..
Για τον Breton, το πρόβλημα σε σχέση με τη γλώσσα βρισκόταν σε μια ενέργεια καθαρά
σημαντική.
Οι λέξεις, έλεγε, έχουν μια συγκεκριμένη ζωή που τους ανήκει κι είναι ανεξάρτητη από την έννοια και την ετυμολογία τους.
Θεωρούσε τα "παιγνίδια λέξεων" του Marcel Duchamp που είχαν δημοσιευθεί στο 5ο τεύχος της Litterature σαν "ό,τι σημαντικότερο είχε παραχθεί στον τομέα της ποίησης" ("Αρυτίδωτες λέξεις" στα χαμένα βήματα, "Mots sans Rides", Les pas Perdus).
Στο μανιφέστο του, αν δεν απατώμαι, ο Breton δίνει τα "Μυστικά της Μαγικής σουρρεαλιστικής τέχνης" που βασίζεται στην συστηματική αξιοποίηση του ονείρου και της αυτόματης γραφής.
Σημειώθηκε, ωστόσο, μια απογοητευτική εξέλιξη στην ιστορίας της αυτόματης γραφής.
Οι ποιητές δεν κατόρθωσαν πάντοτε να αμυνθούν στις απαιτήσεις του ύφους, τις οποίες η αυτόματη γραφή προοριζόταν να εκμηδενίσει.
Το 1933 ο Breton, γράφοντας το "Αυτόματο Μήνυμα" ("Le Message Automatique, Point du Jour) δήλωνε ότι, αν και ορισμένοι που ασκούσαν την αυτόματη γραφή την είχαν προδώσει, η ισχύς της εξακολουθούσε να μένει αμείωτη.
Δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει στην αρχή που διακήρυξε στη νιότη του, ότι
η απελευθέρωση του ατόμου συμπίπτει με την απελευθέρωση της γλώσσας.
Απελευθερωθείτε λοιπόν, κατασκευάζοντας συνδέσμους προτάσεων κατα τρόπο μη προσβάσιμο στο νου. Πετάξτε τα κλειδιά της λογικής.
Η ποιητική ευρηματικότητα, έξω από τα κοινότυπα και τα λογικά είναι στροφή σε αναπόφευκτα θαυμάσια γεγονότα ή στη περίπτωσή μας, σε ευφάνταστα παιχνίδια.
Κι εμένα το παιχνίδι, με εξιτάρει ταμάλα.
Εσάς;
Ας βάλουμε σε στίχους, τις πιο τολμηρές ιδέες, τα πιο αταίριαστα ταιριάσματα.
Ας γίνει αυτό το τόπικ μια παθιασμένη αιώρηση ανάμεσα στο υπέρλογο και την αναρχία που είναι τόσο αναγκαία για την ποιητική δημιουργία...
...με λόγια που δεν θα έλκουν την πειστική τους ιδιότητα παρά απ'την ίδια την παράξενη όψη τους με έκκληση σ'ένα λεξιλόγιο αφηρημένο, ίσως ακόμη και κακά διατυπωμένο.
Και κοινωνιολογικά δηλαδής, η ουτοπία είναι πια προσφορότερη από τον πραγματισμό.
Ας εξιχνιάσουμε το απόκρυφο των λέξεων και ας αποκρυφοποιήσουμε όλα τ'άλλα (βασικό μοτο του Μπρετόν) με όποιον τρόπο ανάδειξης προτιμάται.
Κάνω αρχή με 1 πρόταση από την οποία θα εμπνευστεί ο επόμενος (
θα'χει απαραίτητα δηλ. το έναυσμα εξ'αφορμής του προηγούμενου ποστ) για τη συνέχεια και μετεξέλιξή της.
Θα είναι αυτούσιες προτάσεις (
όχι απαραίτητα συνέχεια από κει που οι προηγούμενες θα τελειώνουν, απλώς θα εμπνέονται από τις προηγούμενες χρησιμοποιώντας κάποιο στοιχείο τους) που θα αποκρυσταλλώνονται στην έλλειψη ξεκάθαρων νοημάτων.
Όποιος επιθυμεί μπορεί να γράφει, freely, και μια δική του ερμηνεία, σαν ποιητικό χαβαλέ στα του προηγούμενου μιας κι ως γνωστόν η επιθυμία για ανάλυση υπερισχύει από τα αισθήματα (Προυστ σπίκινγκ
).
Τέλος, για κείνον που νιώθει ότι δεν μπορεί να ανεχθεί ευτελείς συζητήσεις, δίχως νόημα (σε πρώτη τουλάχιστον ανάγνωση) και πως δεν πρόκειται ούτε για κέρδος ούτε για απώλεια, έχει δίκιο.
Κάτσε να κοιτάς! 
Πρόταση:
Η άμοιρη ευθύνη να συλλογιέμαι το ζούληγμα της ρώγας στον οπλοβαστό, θυμίζει την απώλεια μιας φουσκάλας από τον καϊμακλή ακριβώς επειδή ένας μικροαστός μαζεύει χρήματα για να αγοράσει τροχοβίλα.
Ίσως γι'αυτό η μερέντα είναι το σύμβολο ελευθερίας της Ακτής Ελεφαντοστού την ώρα που το συρματόσχοινο κόβεται και αφήνει το πουπουλένιο βάρος να απωθείται στο μένος ενός Κυκλώπειου...τρύγου.
Δικό σας.
Καλό Σουρεάλ, να'χουμε.
