Σε ραντεβού κερνάω εγώ ή τουλάχιστον προσπαθώ να κεράσω εγώ

(όπως έχω ξαναγράψει) μιας και εγώ είμαι αυτός που κάνει την πρόσκληση - τουλάχιστον ως τώρα δεν μου 'χει πει καμία να βγούμε, εγώ κάνω το πρώτο βήμα.
Χωρίς ρε παιδί μου να θέλω να 'μαι φαλλοκράτης ή να θεωρώ ότι ένα φύλο είναι πιο "ίσο" απ' το άλλο, αλλά "μέσα μου" έχω την... ιδέα / εντύπωση / πρότυπο / πείτε_το_κι_αυτό_όπως_θέτε ότι .... ε, αυτός που είναι στη θέση του "κυνηγού" αυτός "πρέπει" και να πληρώνει.
Κι ότι εφόσον μου έκανε την "χάρη" να έρθει, ε ας της πληρώσω τουλάχιστον το ραντεβού.
Βέβαια όοοοοοοοοοοοοολα τα παραπάνω όπως βλέπετε τα 'χω μέσα σε εισαγωγικά. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να θέσω θέμα "ναι, ο άντρας είναι ο αρχηγός, άρα πληρώνει" ή κάτι τέτοιο. Είναι το.... "μοντέλο" κυνηγού-θυράματος που τέλως πάντων έχω από μικρός στο νου μου - το κλασικό ότι ο άνδρας κυνηγά κι η κοπέλα επιλέγει κι έχει την... δύναμη να επιλέξει.
Μοντέλο που φυσικά αν και το 'χω έτσι στο νου μου το αμφισβητώ σε πολλά σημεία, απλά τώρα το 'χω έτσι στο νου μου γιατί "έτσι" έχει... επικρατήσει. Χωρίς φυσικά να 'ναι κι ο κανόνας γιατί κάλλιστα μπορεί μια κοπέλα να κάνει το πρώτο βήμα, να κυνηγήσει, κτλ χωρίς καθόλου να την υποβιβάζει.
Οπότε please μην πέσετε να με φάτε, έχω υπόψην μου ότι αυτή η παράγραφος "μπάζει" από παντού.
Και τέλως πάντων τελικά για να συνοψίσω, όταν βγαίνω με κάποια κοπελιά, είτε πρόκειται για καθαρά φιλικό ραντεβού είτε όχι, επιλέγω πάντα να κεράσω εγώ ως ένα ελάχιστο "ευχαριστώ" για την ωραία παρέα της!
[Εκτός φυσικά κι αν επιμένει πολύ να πληρώσουμε ο καθένας τα δικά του]