Τα τελευταία 30 με 40 χρόνια, έρευνες με κλινικές αποδείξεις, δείχνουν ότι ο πρώτος χρόνος της ζωής ενός παιδιού, είναι καθοριστικός, γιατί το παιδί εξαρτάται απόλυτα από την ευαισθησία της μητέρας να απαντά στις ανάγκες του. Η στέρηση σε φροντίδα που θα υποστεί ένα βρέφος στον πρώτο αυτό χρόνο αναβιώνει αργότερα στις ενήλικες σχέσεις του. Συχνά οι σύζυγοι που έρχονται σε μένα και παραπονιούνται για το έτερον ήμισυ αναμένουν από τον άλλο μια κατανόηση η οποία είναι λίγο πολύ βρεφική. Όταν π.χ. τους ρωτάω αν τα παράπονα αυτά τα έχουν εκφράσει στον ενδιαφερόμενο, μου απαντούν ότι αξία έχει να το καταλάβει μόνος του. Αυτό όμως δεν είναι λογική απαίτηση ενήλικα, αλλά η απάιτηση ενός βρέφους, όπου η μαμά πράγματι πρέπει να καταλάβει μόνη της. Το μόνο που κάνουν τα βρέφη είναι να κλαίνε, το ίδιο κάνουν και οι ενήλικες.
Όταν το παιδί ως ενήλικας πια παντρεύεται και η γυναίκα του δεν αναταποκρίνεται στις ανάγκες του, τότε ο άντρας βιώνει πολύ έντονα συναισθήματα αντίστοιχα με αυτά που βίωσε με τη μητέρα του. Το ίδιο και η γυναίκα αντίστοιχα, βλέπει τον άντρα της σαν τη μαμά της. Έχει ανάγκες κατανόησης που γίνονται υπερβολικές, διότι τα προβλήματα που έχουμε σε όλη την παιδική ηλικία δεν είναι απλώς αναμνήσεις έστω θαμμένες και ασυνείδητες, είναι ζωντανές μέσα μας γιατί το ασυνείδητο είναι άχρονο.
Ματθαίος Γιωσαφατ, Ιδρυτής της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας και της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας
