Περί ποπ ψυχολογίας λοιπόν. Ποπ ψυχολογία εννοώ τα βεβιασμένα συμπεράσματα περί αντίκτυπου στην ψυχική υγεία και στη συμπεριφορά του παιδιου, η ομοφυλοφιλική σχέση των κηδεμόνων του. Δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο, όμως τέτοια αβάσιμα συμπεράσματα δημιουργούν την ψευδαίσθηση ασφάλειας ελλείψει επιχειρημάτων σε ομοφοβικά άτομα και σε ανθρώπους με αδράνεια νου και άρνηση αποδοχής των άλλων.
Εξίσωση των δυο σεξουαλικών νορμών,συνεπάγεται αυτόματα πλέον και επιλογή.
Και απο τη στιγμη που η ομοφυλοφιλία καταστεί κοινωνικά αποδεκτή επιλογή και ισότιμη νόρμα,το παιδί θα βρεθεί καποια στιγμή στην (ευχάριστη ή δυσάρεστη) θέση να διαλέξει σεξουαλικό προσανατολισμό και δη εν γένει να γίνει ομοφυλόφιλο - στην περιπτωση που και εαν και εφόσον αποδειχθει καποια στιγμή πως η ομοφυλοφιλία ειναι τελικά επίκτητη,δηλ. κληρονομούμενη.
Ο σεξουαλικός χαρακτήρας του παιδιού διαμορφώνεται μεσα απο τη σεξουαλική συμπεριφορική των ετερόφυλων γονέων του.Το παιδί (ασχέτως φύλου) χρειάζεται και το ανδρικό και το γυναικείο πρότυπο ως καθοδήγηση προκειμένου να διαμορφώσει αυτον τον σεξουαλικο χαρακτήρα. Και χρειάζεται φυσιολογικά και γνήσια τετοια πρότυπα (γνήσια ανδρική φιγούρα και γνήσια γυναικεία φιγούρα) και οχι τεχνητώς προβαλλόμενα τέτοια. Οι ομοφυλόφιλοι συγχέουν / εξισώνουν / προβάλλουν τους εναλλασσόμενους τεχνητούς "κρεβατικούς" ρόλους τους του αρσενικού και του θηλυκού (γιατι στις ομοφυλόφιλες σχέσεις - ειτε γυναικών,ειτε ανδρών -,κάποιος απο τους δυο παίζει το ρόλο του ενεργου αρσενικού και κάποιος του παθητικου θηλυκού) με τις γνήσιες ανδρικές και γυναικείες συμπεριφορές (απο γνήσιους εκπροσωπους). Θεωρουν πως οτι ανδρικό και γυναικείο πρακτικάρουν στο κρεβάτι,μπορούν να το εφαρμόσουν και στο παιδί - πως αν μπορούν να το παιξουν "ανδρας" και "γυναίκα" στο κρεβάτι,μπορούν να το παίξουν και στην ανατροφή.
Οποία σύγχισις!!
Ομως ενας (παθητικός) ομοφυλόφιλος άνδρας δε μπορει με τιποτα να γινει υγιές θηλυκό πρότυπο για το παιδί και αντίστοιχα μια (ενεργητική)ομοφυλόφιλη γυναικα πάλι,δε μπορει να γινει (υγιές) ανδρικό προτυπο για το παιδί. Οτι ειναι εφικτό στο κρεβάτι,δεν ειναι εφικτό εκτος κρεβατιού.
Το θεμα δεν ειναι οτι τα παιδιά ομοφυλόφιλων θα γινουν αναγκαστικά και αυτά ομοφυλόφιλα,αλλα στο οτι το ομοφυλόφιλο ζευγάρι - όντας ζευγάρι δίχως φυλετικές διαφορές,οπως ενα ετεροφυλόφιλο - αδυνατεί να δωσει στο παιδί μια γνησια ετεροφυλοφιλη εικόνα που βασίζεται / δομειται ακριβώς πανω στις φυλετικές διαφορές των γονεών,πανω στη διαφορετικότητα ανδρων και γυναικών. Συνεπώς,το παιδί θα συγχιστεί και θα προβληματιστεί να διαμορφώσει μια υγιή σεξουλική ταυτότητα.
Καθε αλλο παρά πόπ ψυχολογία....
Και αν το δούμε και απο την περιβόητη πλευρά της ισότητας περι την υιοθεσία
: αν εγώ πχ. απλά συγκατοικώ (σκετη συγκατοίκηση,οχι τιποτε αλλο ...πονηρό!

) για καποιο διάστημα με ενα φιλαράκι απο το στρατό και αποφασίζαμε καποια στιγμή να υιοθετήσουμε και ένα παιδάκι (για να μην ειμαστε και μόνοι μας) - γιατί θεωρούμε πως έχουμε αγάπη να δώσουμε - ,το πιο πιθανό ηταν οτι θα μας έπαιρναν με τις ντομάτες και τα γιαουρτια.
Και για αυτο και δεν το κανουμε αλλωστε!
Οι ομοφυλόφιλοι γιατι θα πρεπει να εχουν αυτο το δικαιωμα της υιοθεσίας? Επειδη κανουν ερωτικά "μπλοζόν" (

)και το έχουν δηλώσει και στην κοινωνία??? (Απο που και ως πού), ειναι πιο μάγκες αυτοί???
Και πρεπει δηλ. τότε εγω και το κολλητάρι να αρχίσουμε ντε και καλά ξαφνικά τις τρεφερότητες,να κανουμε το πάθος μας κυματιστή σημαία,να παρουμε και την κρατική ευχή για να μπορεσουμε να μειώσουμε τη μοναξιά μας?? Θα πρεπει δηλ. να ειμαστε αναγκαστικα
gay για να μπορεσουμε να υιοθετησουμε ενα παιδάκι??
Ή οι ομοφυλόφιλοι αγαπούν (θεσφατικά) πιο πολύ τα παιδιά απο εμας και θα πρέπει να προτιμηθούν???
Ειναι αυτό (η ομοφυλοφιλία) δικαιολογητέο κριτήριο υιοθεσίας??
Φυσικά το ίδιο ισχύει και για ενα υποτιθέμενο γυναικείο ομοφυλόφιλο ζευγάρι....
Γελοία και επικίνδυνα προπάντων - πράγματα...και καλό ειναι να τα αφήνουμε ήσυχα.
