Καποτε.. οταν εκανα τα πρωτα βηματα μου σε σοβαρη δουλεια κι οχι του ποδαριου, στα 17 μου(πωπω περναν τα χρονια
) μου χε πει καποιος-ουτε που μπορω να θυμηθω ποιος γιατι τοτε δεν εδωσα σημασια αλλα στην πραγματικοτητα εκνευριστηκα με αυτο που ακουσα-(ας μου επιτραπουν οι εκφρασεις να τις βαλω χωρις καμια αλλαγη)
''
Στη δουλεια σου νασαι αντρας με @@@. Στη ζωη σου να εισαι γυναικα με τα ολα της.''
Η πρωτη μου σκεψη ηταν- εγω θα ειμαι παντα, παντου αυτο που ειμαι, δε θα αλλαξω για καμια δουλεια, για κανεναν.
Περνουσαν λοιπον τα χρονια και αν θελεις μια καποια πειρα και η αλλαγη, Καλυψω, ηρθε απο μονη της.
Ναι, επρεπε στη δουλεια να γινω΄΄αντρας΄΄. Δεν ηταν πια ωραιο να μου συμπεριφερονται σαν φοιτητρια, να με αποκαλουν μπαρμπι, οσο ικανη κι αν υπηρξα.
Εχω φιλη δικηγορινα, εδω κι ενα χρονο(πρωτα της βηματα) κανει την ασκηση της σε γραφειο. Εχει γεμισει τον τοπο λουλουδια, κυκλοφορει με στυλο με πουπουλα και εχει βαλει παντου καραμελιτσες. Οταν μπαινουν στο γραφειο της λενε- σε σοβαρο γραφειο εισαι εσυ?, χαριτολογωντας.
Απαντά- ''ελα να σου δειξω μερικα δικογραφα και μετα να μου την πεις. Ετσι ειμαι''.
Την φιλη μου την γνωριζω απεξω κι ανακατωτα, μοιαζουμε πολυ, αντιδραστικες και ορεξατες ναμαστε παντου και παντα ο εαυτος μας.
Μολις ομως ακουσα ολαυτα, ενιωσα πως επρεπε να της πω- σταματα. σταματα γιατι με την παροδο του χρονου, θα σε χαλασει.
Για να κερδισει τον σεβασμο στη δουλεια της(αλλιως βλεπεις μια δικηγορομε φλουο μαρκαδορακι αλλιως κοιτας μια δικηγορο με καλο στυλο και σοβαρα ρουχα, σκεψου το.
Τον σεβασμο λοιπον ετσι τον κερδισα, και τον κερδιζω καθημερινα στη δουλεια μου.
Περα απο την εικονα ομως για την οποια ανοιξες θεμα υπαρχει κι ενας αλλος παραγων να κερδισεις εκτιμηση και σεβασμο.
Λεγεται ανθρωπια, καλη προθεση και σωστη δουλεια. Θυσια γι αυτην αν κι εφοσον εισαι απο τις γυναικες που φιλοδοξουν μια καλη θεση εξελικτικη, αν εισαι απο τις γυναικες που η εργασια και η δουλεια γενικοτερα σε ισορροπουν σαν ατομο, αν εισαι δηλαδη γυναικα που την ενδιαφερει η προοδο της και σε αυτο το κομματι. Κι εδω μην συγχεουμε γυναικα καρριερας με γυναικα εργασιομανη, κατι που παρεξηγει και μπερδευει πολυς κοσμος. Εχει μεγαλη διαφορα. Η πρωτη εχει την επιμονη, θεληση να εχει και προσωπικη ζωη και καλη σταδιοδρομια επαγγελματικα. Η δευτερη εχει σαν πρωταρχικη ασχολια μονο τη δουλεια. Καποια στιγμη θα πρεπει να σκεφτεις σε ποια κατηγορια θελεις να ανηκεις. Κι αυτο θα γινει με την εμπειρια, την πορεια σου στην αγορα, θα αποκαλυφθουν οι αναγκες σου και οι επιθυμιες σου. Κι οσο πιο συντομα γινει αυτο τοσο καλυτερα για σενα, γνωριζοντας απο νωρις τι θελεις.
Φευγοντας απο τη σχολη, εχεις γεμισει με σταμπιλο και μπλοκακια απο τζαμπο.
Μπαινοντας ομως σε σοβαρο χωρο εργασιας, οφειλεις να τα κανεις περα και να σοβαρευτεις.
Οι συνεργατες/πελατες δεν ειναι φιλοι σου, δε χρειαζεται να σε μαθουν, οφειλεις να κρατας μια σταση παντοδυναμιας που σε κανει να νιωθεις επαγγελματια.
Να πουλας τη δουλεια σου, οχι την τρυφεραδα σου σαν φρεσκο κοριτσι.
Ποσο μαλλον για μια γυναικα, που σημερα, θα το δεις και μονη, ειναι δυσκολα τα πραγματα για μας σε σχεση με τους αντρες. Η ρατσιτικη διαθεση θα σταματησει μετα απο πολλες γενιες οταν εμεις θαχουμε εγγονια.
Ειδικα στη δουλεια που χεις επιλεξει, θα ερθεις πολλες φορες αντιμετωπη με το θεμα-φυλο- και θα αναγκαστεις πολλες φορες να αποδειξεις τα δικα σου@@@.
Εξαρταται παντα και το επαγγελμα. Οταν ετρεχα να κανω ρεπορταζ ντυνομουν οσο πιο απλα γινοταν, οταν επρεπε να ερθω σε επαφη με κοσμο της καλης κοινωνιας βαφομουν, εφτιαχνα πολυ τα μαλλια μου και γινομουν 4 χρονια μεγαλυτερη της ηλικιας μου(και το εκανα με χαρα). Στο δικο μου επαγγελμα
σημερα που μιλαμε ερχομαι σε επαφη με παιδια. Αν παλιμπαιδιστω-γιατι τα παιδια δεν αφηνουν τιποτα να πεσει κατω και παρατηρουν τα παντα- θα γινω ισα κι ομοια με αυτα. Ειναι νορμαλ? οχι.
Προσφατα, με ειδαν γονεις παιδιων στα μπουζουκια βαμμενη και ντυμενη, καταιδρωμενη απο το χορο, ζαλισμενη απο το ποτο, να τραγουδω και να χορευω σα μανιακη. Δεν ειχα κανενα απολυτως προβλημα.
Την επομενη μερα, την ωρα της δουλειας ξαναεβαλα τη ''φορμα'' εργασιας μου.
Εκει εκτιμηθηκα ακομα περισσοτερο. πρωτα στον εαυτο μου, μετα στον υπολοιπο κοσμο.
Προσεξε, δεν ειναι μασκα αυτο και μη σε τρομαζει. Ειναι επαγγελματισμος.
Δε χανεις την προσωπικοτητα σου αλλαζοντας προφιλ τετοιου τυπου. Δειχνεις στον εαυτο σου πως εισαι γυναικα αλλα και παραλληλα επαγγελματιας. Αυτα τα δυο δε συναδουν μεταξυ τους. Οπως αλλιως θα συμπεριφερθεις στη φιλη σου κι αλλιως στο αγορι σου, ετσι και στο θεμα δουλειας.
Ειπε πανω καποιος πως το 8ωρο ειναι ψευτικη ζωη.
Ειναι ψευτικη οταν δε κανεις, κατα τη γνωμη μου, αυτο που σου αρεσει.
Κι αολα αυτα που ειπα παραπανω πρεπει και να σου αρεσουν να τα αλλαζεις.
Καποιοι ανθρωποι δεν αρεσκονται στο θεμα δουλειας η δεν εχουν βρει/κανει αυτο που πραγματικα τους ταιριαζει και τους αρεσει.
Μου χει τυχει κι εμενα να βρεθω σε χωρο οπου θεωρησα ψευτικο και μετα απο καιρο καταλαβα πως τον θεωρησα ετσι επειδη απλουστατα δε μου ταιριαζε, δε μου αρεσε κι ετσι αλλαξα μονοπατι οπως θα συνεχιζω να κανω οποτε πνιγομαι.
Δεν πρεπει να σκαμε γιαυτα ουτε να πιεζομαστε πανω απο το οριο. Ολα με μετρο.
Οσο για τη μπιγιονσε
πιστευω πως θα ηταν μια πολυ καλη ιδεα αυτο το κινητο να ειναι το προσωπικο σου, κι ενα αλλο που θαχεις ανοιχτο εν ωρα εργασιας- αλλες ωρες κλειστο-, το επαγγελματικο σου.(εγω εχω ενα υπεροχο κομματι ενος σουηδου ντιτζει πολυ γνωστο
)
γιατι ξερω τι στενομυαλια παιζει στους χωρους εργασιας..
Μηπως δεν ειναι στενομυαλια, αλλα πειθαρχια κι οχι αναρχια- κανω ο,τι θέλω σε χωρο που απλως ειμαι ενας υπαλληλος?-
