Θαυμάσιο κείμενο. Λοιπόν, η άποψη μου δεν είναι ότι ο Ιούδας είχε κάποιου είδους συνειδητή συμφωνία με τον Ιησού, αλλά ότι ο Ioύδας επιλέχθηκε από τις ανώτερες δυνάμεις ως εκλεκτός θύτης/θύμα να παίξει ένα ρόλο που χωρίς αυτόν τον ρόλο δεν θα ήταν ποτέ εφικτή η μέγιστη συνειδητοποίηση μέσω του ιερού δράματος. Δεν θα είχε έρθει το τέλεμα του, ούτε το τέλεμα του Ιησού. Δεν θα υπήρχε αυτό το "έστιν ουν τραγωδία μίμισις πράξεως σπουδαίας και τελείας" που θα κατέληγε στην κάθαρση. Ο Ιησούς και ο Ιούδας είναι ο Κρεμασμένος στα Ταρό, ο ένας alter ego του άλλου, απαραίτητος ο Ιούδας για να εκτελεσθεί η αποστολή του Δασκάλου Ιησού. Ο Ιούδας κάνει το μοιραίο λάθος κάπου στην πορεία, αλλά αυτοκτονεί από ενοχές γιατί από τη στιγμή της πράξης του είναι ήδη και αυτός καθοδόν για την φώτιση. Γρανάζι της συμπαντικής νομοτέλειας, αντί να καταγραφεί στο Συλλογικό Ασυνείδητο ως ένας ακόμα φωτισμένος άγιος, για κακή του τύχη καταγράφηκε ως προδότης. Ο Ιούδας με μια πρώτη ματιά είχε την τύχη όλων των Αγίων, δηλαδή έγινε μάρτυρας (αντί σταυρού κρεμάλα, μικρή η διαφορά), από τη στιγμή που απέκτησε τη μέγιστη συνειδητοποίηση. Με μια δεύτερη ματιά, η "ατυχία" του ήταν πως ο δρόμος για αυτή την συνειδητοποίηση ήταν η "προδοσία". Για ένα θύμα θα έπρεπε να υπάρξει ένας θύτης. Ο Χριστός θυσιάστηκε για εμάς τους κοινούς θνητούς μας λέει η θρησκεία μας. Τότε πρέπει να αναρωτηθούμε ίσως και για ποιόν θυσιάστηκε ο Ιούδας. Μήπως για τον Χριστό ; Κατ'επέκτασην μήπως κι αυτός για εμάς ;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
