Συμφωνώ με τον αποπάνω και να προσθέσω οτι ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει.
Να υποθέσω ότι γνωρίζεις τον καθένα, ώστε να μπορείς να εξάγεις με ασφάλεια το συμπέρασμα πως παίρνει ότι του αξίζει; Όχι! Νομίζω λοιπόν πως η δήλωσή σου είναι ολίγον αφελής. Μάλιστα όχι μόνο είναι αφελής, αλλά υποψιάζομαι ότι εμπεριέχει και ένα θυμό, ίσως προς τον εαυτό σου εαν προδόθηκες, ή προς κάποιον άλλο που είχες άχτι.
Με συγχωρείς που λέω τα πράγματα με τ' όνομά τους, όμως αν δεις το πρώτο πόστ του θέματος αυτού, είναι δικό μου. Μάλιστα δε είναι γραμμένο, σε έναν τόνο αγανάκτησης... Το κοιτάζω σήμερα και λέω "Μα καλά, τι σκεφτόμουν τότε;"
Τι θα έπρεπε να χα κάνει; Να είχα πει πως εγώ δεν φταίω σε τίποτα και πως όλες είναι βρωμερές και τρισάθλιες στην ψυχή; Θα γινόμουν μισογύνης χωρίς λόγο, χωρίς δίκαιο και χωρίς ουσία. Να είχα πει ότι εγώ φταίω για όλα; Θα γινόμουν εσωστρεφές άτομο με μηδενική αυτοπεποίθηση που θα κατηγορούσα α) τα πόδια μου, β) την κοιλιά μου (αν και δεν είχα τότε) ή γ) τα μάτια μου, που δε σταύρωνα γκόμενα το 2005.
Και θες να μάθεις κάτι; Ούτε το 2006 σταύρωσα γκόμενα. Μόνο όταν απέκτησα ακόμα περισσότερο τσαγανό, μόνο όταν έγινα πιό ενδιαφέρων τύπος, μόνο όταν άρχισα να δείχνω τα σύμβολα πραγματικής ισχύος μου (κι όχι Μερσεντές, κοιλιακοί, λεφτά και κωλοπατινάρισμα), μόνο τότε άρχισαν να έρχονται ξανά οι γυναίκες στη ζωή μου.
Και θα σου πω και κάτι άλλο. Όταν σε μια από αυτές τις σχέσεις τα σκάτωσα μέχρι εκεί που λες ότι μου χει φτάσει η κοπριά στα δόντια και πνίγομαι, δεν κατηγόρησα μόνο εμένα, δεν κατηγόρησα μόνο εκείνη. Κατηγόρησα και τους δύο, δέχτηκα το ατυχές γεγονός (διότι περι ατυχίας πρόκειται και όχι αδικίας, άσχετα αν θέλουμε να βλέπουμε τις δυστυχίες μας έτσι για να μας χτυπήσει ο Θεούλης στον ώμο πατ πατ και να μας πει τι καλά παιδιά ήμασταν) και προχώρησα παρακάτω... και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά...
Σκέψου το εξής πολύ απλό. Καληνυχτάκηδες, γκομενοφύλακες, ξεπλένηδες, υπάρχουν πολλοί. Τα λεγόμενα καλά παιδιά. Μια από τα ίδια, μια από τα συνηθισμένα. Τι συγκίνηση προσφέρουν αυτοί σε μια γυναίκα; Απλά της χαϊδεύουν τ' αυτιά, λένε όσα θέλει να ακούσει, ταιριάζουν σκόπιμα στις θέσεις της για να της φανούν σωστοί και κάνουν υπέροχες φιλίες μαζί της. Δεν διαφωνώ με τη φιλία, κάντην! Άμα θες όμως σχέση, πρέπει να μπορείς και να λυγίσεις-έλξεις μια γυναίκα. Ειδάλλως τι να ρθει να κάνει μαζί σου;
Αυτό είναι το μερίδιο ευθύνης των αντρών.
Φυσικά όπως είπα υπάρχει και η περίπτωση της ατυχίας, να πέσεις ούτως η άλλως σε περίεργη κοπέλα. Αυτό είναι το μερίδιο το δικό της. Δεν είναι αδικία, είναι ατυχία και πολύ απλά συμβαίνει στον καθένα. Κι εμένα μου έτυχε. Και τι έγινε; Επιβίωσα ή πέθανα; Πολύ απλά αδιαφορώ λοιπόν. Τόσες ενδιαφέρουσες κοπέλες υπάρχουν εκεί έξω και θα τις γνωρίσω.
