Μια εκδοχη μιας φαν-καπνιστριας...
Η αληθεια ειναι πως φευγουν πολλα χρηματα στα τσιγαρα...
Βαλε βενζινες(απαραιτητες), τα καθημερινα και τα απροοπτα που βγαινουν.
Τα χρηματα για τα τσιγαρα τα εχω δει σαν κατι σιγουρο, οπως το φαγητο, γιαυτο δεν τα υπολογιζω.
Αν κοψει κανεις το τσιγαρο, κανει καλες οικονομιες.
Ομως... δεν νομιζω να θελω, οχι να κανω οικονομιες αλλα να το κοψω.
Πολλες φορες με ενοχλει οταν εχω παρακαπνισει, στο λαιμο η στην γευση αλλα οχι τοσο ωστε να πω - τελος-
Αυτη η μυρωδια με τραβαει σαν μαγνητης. Με ελκυει οπως με τραβα η μυρωδια της βενζινης. Οπως με τραβα ενα ωραιο ανδρικο αρωμα.
Οταν πρωτοδοκιμασα, κυριολεκτικα με απωθησε. Παρολαυτα δε διστασα να αναψω κι αλλο. Μολις μπηκα στο λυκειο, ζητησα στην πρωτη μου ωριαια, τσιγαρο απο εναν συμμαθητη και φιλο μου. Απο τοτε συνηθισα στην τρακα
για λιγους μηνες και εφτασα να εχω ενα πακετο για πολλες μερες καλα κρυμμενο στις τσαντες.κι επειτα αποφασισα να βρω την μαρκα μου και να ξοδευω λιγο απο το χαρτζιλικι μου γιαυτη την υπεροχη μανια που με σκοτωνε(υπερβολη) και μου αρεσε.
Το κακο σε αυτες τις περιπτωσεις ειναι ανθρωποι που δεν το δεχονται καθολου το τσιγαρο και ενοχλουνται σε μια παρεα, λογω του καπνου αλλα και της μυρωδιας. Ομολογω πως το βλεπω και το νιωθω και αδυνατω πολλες φορες να ευχαριστηθω το τσιγαρο σε τετοιες περιπτωσεις.
Οποτε συμπεραινω πως οσοι ενοχλουνται απο το τσιγαρο, αλλο τοσο ενοχλουνται και οι καπνιστες απο αυτους που ενοχλουνται. Μοιραζεται η ενοχληση.
Μια χαρα.
Το βρισκω πολυ δυσκολο να κοψει κανεις το τσιγαρο αλλα οχι ακατορθωτο.
Να πω σε ολους οσους προσπαθουν καλη συνεχεια και υπομονη. Αλλωστε ολα στο μυαλο ειναι και ειμαι σχεδον σιγουρη πως αν ποτε''μου γυρισει'' θα δυσκολευτω αλλα στο τελος θα τα καταφερω. Θεληση χρειαζεται, τιποτε αλλο.
