Να απαντήσω κι εγώ.
Λοιπόν, έχουμε κάποια χαρακτηριστικά που θεωρούμε αντρικά:
- γενναιότητα
- ανταγωνιστικότητα
- ρίσκο
- καλύτερη αντίληψη του χώρου
- ενεργητικότητα
κ.α.
Και κάποια χαρακτηριστικά που θεωρούμε θηλυκά:
- ενσυναίσθηση
- φροντίδα
- ευαισθησία
- παθητικότητα
κ.α.
Πως προέκυψαν;
Πιστεύω εν γένει από την εξέλιξή μας από τα προ-ιστορικά χρόνια σε έναν μη φιλικό στην επιβίωση πλανήτη όπου οι ρόλοι έπρεπε να μοιραστούν καθώς και στις ορμόνες (που βέβαια κι αυτές εξελικτικά θα πηγαίνουν).
Πχ ο άντρας είχε τη σωματική ρώμη, οπότε επιβλήθηκε - και ήταν ο μόνος που μπορούσε να επιβληθεί - στα άλλα αρσενικά και στον θηλυκό πληθυσμό και ήταν ο κουβαλητής.
Το ότι πχ κυνηγούσε ζώα τον έκανε να έχει καλύτερη αντίληψη του χώρου.
Οι γυναίκες από την άλλη ήταν οι φροντιστές, οι μητέρες που ήταν εκεί για τα μωρά τους (ένα μωρο χωρίς έναν άνθρωπο δίπλα ήταν καταδικασμένο, πράγμα που δεν βλέπουμε σε άλλα είδη ζώων) κι εκεί για τα ηλικιωμένα άτομα της φυλής.
Κάπου βέβαια στην αγροτική επανάσταση ως αγρότες υπήρξε μια καλύτερη ισότητα στη ζωή ανδρών - γυναικών καθώς στην καλλιέργεια της γης ήταν παρόντα και τα δύο φύλα.
Η επιβίωση είναι αυτή που μας κατάνειμε κάποια χαρακτηριστικά και η εξέλιξη.
Μετά φυσικά αρχίσαμε να φιλοσοφούμε και αποδώσαμε θηλυκά και αρσενικά χαρακτηριστικά σε σύμβολα και αρχέτυπα.
Πχ ήλιος - πατέρας - αρσενικό, σελήνη - μητέρα - θηλυκό.
Αν πρέπει να τα πάρουμε υπόψιν σοβαρά σε διάφορους τομείς της υλικής πραγματικότητας και της σημερινής εποχής;
Όχι, είναι καθαρά συμβολικά για να περιγράφουμε σύμβολα, καταστάσεις, αρχέτυπα, να φιλοσοφούμε.
Πχ είναι ανόητο να διδάσκεις ή να πιέζεις έναν άνθρωπο ότι δεν έχει αρκετά θηλυκά ή αρσενικά χαρακτηριστικά.
Αυτά τα λέγανε οι παππούδες μας, δεν είμαστε πια σε εκείνη την κοινωνία.
Με πρόφαση αυτά τα χαρακτηριστικά η θέση της γυναίκας ήταν υπό, ούτε να συμμετέχει στα κοινά δεν της επιτρεπόταν και δεν μιλάμε καν για αρχαία χρόνια, αλλά για μέχρι πολύ πρόσφατα.
Αυτά είναι ενάντια στον σημερινό πολιτισμό μας και το κατορθώσαμε με απίστευτη κατανάλωση ενέργειας.
Από την άλλη με πρόφαση αυτά τα χαρακτηριστικά κοιτάνε και το συμφέρον τους κάποιες γυναίκες, επειδή ο άντρας πρέπει να είναι ακόμα ο κουβαλητής.
Και κάτι επίσης πολύ πρόσφατο: μου εμφάνισε το youtube παλιά συνέντευξη όπου η Μαίρη Χρονοπούλου δήλωνε ότι οι άντρες φοβούνται μια δυναμική κι ανεξάρτητη γυναίκα.
Γενικά όταν παίρνεις πολύ στα σοβαρά αυτά τα χαρακτηριστικά στις μέρες μας, σε καταπίνει, γιατί δεν είμαστε πλέον στο τότε.
Και μετά το ένα φύλο βρίζει και αδικεί το άλλο.
Το ότι υπάρχουν διαφορές στα δύο φύλα πέραν των βιολογικών σαν τάσεις: ναι, υπάρχουν.
Οι γυναίκες ακόμα ψάχνουν τον ψηλό, εύσωμο άντρα που θα τις κάνει να νιώσουν ασφάλεια.
Ο άντρας εξακολουθεί να είναι πιο επιθετικός και σωματικά και σεξουαλικά (πχ τα πιο πολλά βίαια εγκλήματα και οι βιασμοί γίνονται από τους άντρες).
Και φυσικά υπάρχουν και διαφορές στις ορμόνες (η τεστοστερόνη και τα οιστρογόνα).
Πχ ο ψυχίατρος ο Γιωσαφάτ έχει αναφέρει ότι οι άντρες μικρότεροι είναι πιο επιθετικοί και διεκδικητικοί λόγω της τεστοστερόνης και οι γυναίκες πιο ευαίσθητες και συναισθηματικές, πολύ πιθανόν για το ζευγάρωμα και την τεκνοποίηση.
Μετά τα 50 αντιστρέφονται οι ρόλοι - ίσως επειδή τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και δεν υπάρχει η ανάγκη - καθώς ανεβαίνουν οι αντρικές ορμόνες στη γυναίκα και κατεβαίνουν στον άντρα και γι' αυτό βλέπουμε στο γάμο η γυναίκα να γίνεται πιο δυναμική και ο άντρας πιο πράος.
Φιλοσοφώντας, πιστεύω ότι η εκθήλυνση του άντρα βοήθησε στον πολιτισμό και στο να γίνει πιο πολύ αυτό που λέμε "ανθρώπινο" σήμερα.
Πχ ειρήνη, δικαιοσύνη (κι όχι το δίκαιο της πυγμής), δημοκρατία, πρόνοια, φροντίδα αδυνάμων, το να μην βουτάς τη γυναίκα και να τη σέρνεις στη σπηλιά ξέρω εγώ (ωραίο για σενάριο πορνό και καμιά ονείρωξη, αλλά μέχρι εκεί
), περιορισμός του ότι ο δυνατός τρώει τον αδύναμο κ.α. που προσπαθούμε να περιορίσουμε μέσω του πολιτισμού, είναι πιο πολύ θηλυκές ποιότητες από την μέχρι τώρα παρουσία μας στον πλανήτη.
