Άλλα μηνύματα του μέλους Oralee σε αυτό το thread

Μια άλλη γυναίκα μπορεί να έκανε όσα λες. Εγώ αποκλείεται

1) Δεν παίζει άντρας να μου απαντήσει ετσι. Δικά του παιδιά θα είναι πάντα κι όσο κι αν θέλω να τα δεχτώ κανονικά στη ζωή μου σαν δικά μου, αν βρεθούμε να κάνουμε τέτοια συζήτηση, τότε προφανώς κάτι δεν έχουμε καταλάβει και οι δύο καλά και πρέπει να το βρούμε.
2α) Δεν φεύγω. Ας του πει πως λεω ψέματα. Δεν φαντάζομαι να πιστέψει εκείνο ούτως ή άλλως, με δεδομένο πως για να με έχει διαλέξει και να με άφησε με το παιδί του με εμπιστεύεται με κλειστά μάτια. Αλλά συν τοις άλλοις, υπαρχουν πολλοί τρόποι να πεις κάτι, χωρίς να αναφέρεις το παιδί..
2β) Δεν γκρινιάζω. Αν το να κάνω καποιες προτάσεις ή μια γενική συζήτηση για κατι που πιστεύω, θεωρείται γκρίνια, τότε η ..πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα. Καλύτερα θα είναι να φυγει, να μη χαραμίζει και τον χρόνο μου άδικα..

ΥΓ: Δύσκολα θα με "πιασεις". Όχι πως είμαι καμιά εξπέρ αλλά το έχω βιώσει και ως παιδί χωρισμένων γονιών (και το σκέφτηκα πολύ γιατί είδα συμπεριφορές που με ενόχλησαν) και έχω κάνει σχέση με άντρα που είχε τρία παιδιά, με τα οποία είχε τύχει να βγούμε καμποσες φορές

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Ε αυτό λέω τόση ωρα και προσπαθώ να καταλάβω τι δεν καταλαβαίνετε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Καλέ το "βγάζε τα παπούτσια σου μέσα στο σπίτι" μπορεί να το πει οποιοσδήποτε κι εννοειται πως το παιδί θα ακούσει. Αν δεν ακούσει όμως, δεν μπορείς να το μαλώσεις, εφόσον δεν είσαι η μαμά του. Θα του εξηγήσεις γιατί πρεπει να τα βγάλει, αλλά αν εξακολουθεί να αρνείται, υπάρχουν δύο τινά: α) αν ο μπαμπάς είναι παρών, τον ρωτας αν έχετε συμφωνήσει πως πάντα θα βγάζετε όλοι τα παπούτσια σας στο σπίτι, β) αν δεν ειναι παρών (καλό είναι πριν φυγει να έχει πει στον μικρό να είναι καλό παιδί και να σε ακούει), θα τον αφήσεις να μεινει με τα παπούτσια φυσικά, αλλά θα του πεις πως ξέρεις πως ο μπαμπάς του συμφωνεί με το να βγάζετε τα παπούτσια σας. Και όταν επιστρέψει θα τον ενημερώσεις κι ας κάνει ό,τι θέλει. Δεν μπορείς όμως να πιέσεις το παιδί αλλιώς, δεν είσαι ο γονιός του! (τα παραπάνω φυσικά έχουν άμεση σχέση και με την ηλικία του παιδιού - αν μιλάμε για 3χρονο πχ προφανώς θα του βγαλεις εσυ τα παπούτσια και απλα δεν θα το μαλώσεις).

Κατά τα άλλα, εσύ ως άσχετος ξένος, δεν έχει τύχει ποτέ να βγεις με παρέα που να έχει και κάποιο τσιπιρίκι και όταν ο μπαμπάς ή η μαμά πεταχτεί κάπου για λίγο να το προσέξεις; Ή και χωρίς να φυγουν καν να ακούσεις να του λένε κάτι και να πεις κι εσύ το ίδιο, απλά επιβεβαιώνοντας το; Σε κάνει αυτό γονιό;

ΥΓ: Εννοείται ειπα πως για κάποια θέματα θα έχει "δικαιοδοσία" και εννοείται πως ο μπαμπάς θα πρέπει να το έχει εξηγήσει στο παιδί αυτό από πριν. Δλδ αν υπάρχει τέτοια εξηγηση, στο "βγαλε τα παπούτσια σου" δεν θα υπάρξει αντιδραση από το παιδί. Μιλάω για ΣΟΒΑΡΑ θέματα διαπαιδαγώγησης, όχι θέματα καθημερινότητας (πχ σε ποιο σχολείο θα πάει το παιδί, αν θα πηγαίνει καράτε, αν θα του μιλησουμε για το σεξ και ποτε και τέτοια..)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Όχι δεν είναι καταφωρα άδικο (που έμαθες εσύ το "κατάφωρα" αλήθεια; ). Είναι μπλεγμένο, ναι, αλλά άδικο δεν είναι. Το παιδί έχει ήδη δύο γονείς, δεν χρειάζεται περισσότερους. Και αν ο μπαμπάς σε προστατεύσει, δεν θα ακούσεις ποτέ από το παιδί "Δεν είσαι η μαμά μου, άρα μη μιλάς". Πως θα σε προστατεύσει; Πολύ απλά θα μιλάς σε εκείνον για ό,τι χρειάζεται και θα το ανακοινώνει εκείνος. Άλλωστε αν υπάρχει μαμά ήδη, το πιο πιθανό είναι πως το παιδί δεν θα είναι συνέχεια μαζί σας, οπότε δεν θα προκύπτουν και σοβαρά θέματα διαπαιδαγώγησης διαρκώς (υπενθύμιση: μιλάμε για σοβαρά θέματα διαπαιδαγώγησης, όχι για μικροπαρατηρήσεις του στυλ: "αγάπη μου, το ποτήρι το πάμε στον νεροχύτη και δεν το αφήνουμε μες στη μέση").

Αν τώρα κάνεις άλλα παιδιά, τότε το θέμα περιπλέκεται λίγο, αλλά και πάλι δεν γίνεται ακατόρθωτο να το κουμαντάρεις. Καταρχάς με το που θα γεννηθεί το αδερφάκι, αμέσως δημιουργείται ενα άλλο δέσιμο μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας και οι κανόνες πλέον ισχύουν οι ίδιοι για όλους. Συνεπώς ως η γυναίκα ενός άντρα που έχει ήδη παιδί από άλλο γάμο, προφανώς αν προκύψει κάτι θα εφαρμόσεις για όλα τα παιδιά το ίδιο, αλλά και πάλι επαναλαμβάνω αυτό που όλοι τείνετε να ξεχνάτε: αν ο άλλος γονιός (ο πρώην σύζυγος δλδ) είναι εκεί και είναι ευσύνειδητος και αγαπά το παιδί του και ασχολείται (και δεν θεωρεί πως επειδή χώρισε από τον άλλο γονιό, χώρισε και από το παιδί του), δεν μένει χώρος για ένα τρίτο άτομο να εμπλακεί ΣΟΒΑΡΑ στη διαπαιδαγώγησή του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Ιντριλ, είπα ήδη πως όσα λέω ισχύουν μόνο αν υπάρχουν και οι δύο γονείς κι όχι στην περίπτωση που ο ένας έχει χαθεί για κάποιο λόγο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Όταν πρωτογνωριζεις κάποιον, δεν γνωρίζεις μαζί και τα παιδιά του. Συνηθως μάλιστα μέχρι να σοβαρέψει η σχέση, αποφεύγεις οποιαδήποτε επαφή μαζί τους, γιατί δεν θες να δεθούν ή να δεθείς και μετά να ανακαλύψεις πως τελικά δεν ταίριαζες με τον πατέρα τους.

Συνεπώς αποκλείεται κατά το πρώτο διάστημα της επιλογής να έχει οποιαδήποτε σημασία το πόσο καλός γονιός είναι ο άλλος. Αυτό θα το ανακαλύψεις αργότερα, αν και εφόσον αποφασίσεις πως ταιριάζεις αρκετά με τον άλλον, ώστε να μπορείς να δεις μέλλον μαζί του. Ως τότε, αντιμετωπίζεις τον άλλον σαν να ειναι οποιοσδήποτε άλλος άντρας χωρίς παιδιά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Είπα απλά πως αν ζούσαμε σε ένα παραμύθι, μοναδική σημασία θα είχε το συναίσθημα. Και το είπα ως απάντηση σε αυτό: "Αν ζείς ευτυχισμένα με κάποια/ον, αν σε νοιώθει, αν σε καλύπτει συναισθηματικα, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία", που είπε ο Μπάγκς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Αρχική Δημοσίευση από Lorien:

Παει να φυγει λιγο το θεμα και να παει στα περι συναισθηματος συγκριτικά με το χρημα ή μου φαινεται ;

...ωστοσο , αυτο δε καταλαβα τι θελει να πει...

Click για ανάπτυξη...

Θέλει να πει πως όταν υπάρχουν τρίτα άτομα, δλδ παιδιά, δεν μπορείς να κινείσαι βασισμένος μόνο στο συναίσθημά σου. Δεν μπορώ πχ εγώ, αψήφιστα και χωρίς να το σκεφτώ πολύ καλά, να αποφασίσω να πάω να μείνω με κάποιον που θα είχε δύο παιδιά. Αλλά και γενικώς, από τη στιγμή που κάνεις παιδιά, σταματάς να σκέφτεσαι μόνο το τι νιώθεις εσύ και τι θες και υπολογίζεις και τι θα ήταν καλύτερο για εκείνα (πραγμα που σημαίνει πως μπορεί τελικά να επιλέξεις να συμβιβαστείς με κάτι που αν ήσουν μόνος σου δε θα το επέλεγες).

Μπαγκς, μη μπερδεύεσαι. Πάρε ως δεδομένο πως τον άντρα αυτόν η άλλη τον θέλει κι έχουν μια σχέση πολύ καλή μεταξύ τους. Δεν μας ενδιαφέρει γιατί πήγε μαζί του και τι την τράβηξε σε εκείνον - την τράβηξε κάτι που προφανώς δεν είχε σχέση με το πόσο καλός πατέρας είναι (αν και δέχομαι πως τυχόν υπάρχουσα καλή οικονομική άνεση πιθανά να διευκόλυνε στη λήψη θετικής αποφάσης).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Θα συμφωνήσω με την Ηρώ. Και άσχετα με το αν, ένα κριτήριο για να πάρω την απόφαση να δω σοβαρά έναν άνθρωπο που έχει ήδη παιδιά είναι και το πόσο καλός (κατ' εμέ) πατέρας είναι, στην τελική απόφαση δεν θα μετρήσει τόσο αυτό, όσο το πόσο ανήκει στα θέλω μου το να βρεθώ με μια έτοιμη οικογένεια ή όχι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Εχασα το ΥΓ, θες να μου το εξηγησεις με ΠΜ;

ΥΓ: Για τα λοιπά περί υπευθυνότητας..
ΥΓ2: Υποθετικό ειναι το τόπικ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Αχμμμ, εννοειται δεν μπαινω σε κανενός την ζωή, ειπαμε το εχω δει το έργο

Απλά ..δεν νομιζω πως μπορώ, όσο κι αν πιθανόν να ήθελα. Μου φαινεται τεράστια ευθύνη, προτιμώ νομιζω να μεινει η σχέση "α-σόβαρη" και σε γκομενικό επίπεδο, παρά να ρισκάρω ετσι.

(που θα παει, ολα περνανε καποτε)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Μαρη θα με πνιξεις
Το οτι νιωθω πως καποιος σφιγγει μια θηλια στον λαιμο μου, αμα σκεφτω οικογενεια, μαλλον δεν ειναι πολυ καλο σημαδι ε;

Αν και δεν ειναι τοσο απλο. Γιατι κι αν ακομα θεωρουσαμε πως ειμαι ετοιμη να κανω οικογενεια, ειναι αλλο να ξεκινας σε μηδενικη βαση και σιγα σιγα να κανεις το πρωτο σου παιδι, να εγκλιματιζεσαι κλπ κλπ κλπ κι αλλο να εισαι ξαφνικα υπευθυνη για ενα ..στολο () και να νιωθεις πως θα πρεπει να τα φροντιζεις ολα. Κι εντελως ξαφνικα απο εκει που εβγαινες καθε βραδυ και λογαριασμο δεν εδινες, να πρεπει να βρεις ακρη για τα παιδια του πριν βγεις, να πρεπει να σκεφτεσαι τι θα φατε (ενω μονη σου ετρωγες και ομελετα), να πρεπει να σκεφτεσαι αν διαβασανε, αν αν πηγανε σχολειο, πως τα πηγανε κλπ κλπ κλπ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Ειμαι παιδι χωρισμενων γονιών και συνεπως γνωριζω πολυ καλα την ψυχολογια των παιδιών σε τετοιες περιπτωσεις και θεωρω πως μπορω ανετα να τα αντιμετωπισω και να τα κανω να αισθάνονται καλά. Ειχα παντα κατα νου πως αν μου προεκυπτε συντροφος με ενα παιδι απο προηγουμενη σχεση/γαμο, αυτο δεν θα με εμποδιζε ουδόλως να προχωρησω μαζι του σε οτιδηποτε. Προβληματιζομαι μονο για την περιπτωση που υπάρχουν περισσοτερα παιδιά, ειδικά αν μιλαμε και για μια περιπτωση που η μανα ειναι ανύπαρκτη.

Κι αυτο γιατι ασχετα με το αν τα παιδια θα με συμπαθησουν ή όχι, μια τετοια περιπτωση ενεχει δυσκολιες που δεν ξερω αν μπορω να αντιμετωπίσω, συν το γεγονός πως ξαφνικα θα βρισκομουν με μια ετοιμη οικογενεια. Δεν ξερω αν μπορω να αναλάβω ενα τετοιο ρολο με τοσες ευθυνες και δεν ξερω ποσο θα επιβιωνε η ας θεωρήσουμε πολυ καλή σχεση που θα ειχα με εκεινον σε βαθος χρόνου με βάση ολες αυτες τις αντιξοοτητες.. εξ' ου και το ερωτημα του τοπικίου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Ναι, ακόμη κι αν τα είχε μόνο εκείνος; Κάτω απο οποιεσδήποτε συνθήκες; Θα εξακολουθούσες να είχες ως μοναδικό κριτήριο την ποιότητα της σχέσης σας και την ένταση του πάθους σας και δεν θα το σκεφτόσουν λεπτό παραπάνω;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

Προσοχή όχι ένα παιδί, αλλά παιδιά. Θα το σκεφτόσασταν αλήθεια; Θα άλλαζε η απάντησή σας αν εσείς είχατε ήδη δικά σας παιδιά ή όχι; Θα άλλαζε αν εκείνος είχε την επιμέλεια;

Δεν έχει καποιο νόημα το τόπικ αυτό, είμαι απλά περίεργη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.