Κάθομαι και παρακολουθώ το θέμα, χαζεύοντας τους -ομολογουμένως ωραίους- ανθρώπους που ποστάρουν οι απανταχού ρουβίτσες

, αρσενικές κ θηλυκές. Και κάποια στιγμή τόση ομορφιά μου έκατσε στο στομάχι, πως να το εξηγήσω??
Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ...
Frantz Kafka, 1883-1924.
Στα μη γηρατειά περιλαμβάνεται και το στομάχι...
Ας πούμε ότι κάποιος απλός, καθημερινός άνθρωπος μπλέκει με ένα ζούπερ μοντέλο.
Τι μπορεί να περιμένει από αυτή τη σχέση, εκτός από καλό σεχς? Που δεν αμφιβάλλω πως έχει σημασία και πως ο έρωτας είναι το αλατοπίπερο της ζωής κλπ κλπ, μα συνήθως για τόσο ωραίους ανθρώπους, οι υπόλοιποι είμαστε στη καλύτερη ένας αριθμός τηλεφώνου σε μια ατζέντα (το οποίο είναι σαφώς καλύτερο από το μέτρημα με το κεφάλι

).
Δηλαδή οι όμορφοι άνθρωποι όταν μπλέκουν με λιγότερο όμορφους, κάνουν περιστασιακό σεξ, μόνο; Without the feeling; Λες και η ομορφιά τους μπαίνει εμπόδιο στο να νιώσουν κάτι παραπάνω από μια διείσδυση και το γιούπι του οργασμού;
Τι πλήρης απαξίωση, των ωραίων;
Μιλάς για στατιστική, μάλλον. Τα μαθηματικά μπλέκουν στον λογισμό σου. Και δε μιλάμε για καμιά ποσοτική μεταβλητή. Πώς να μετρήσεις την ομορφιά ή την ασχήμια;
Το μόνο που μπορείς να πείς, σε μια άτυπη συγκριτική των δύο, είναι ότι
η ασχήμια υπερέχει της ομορφιάς σε ένα σημείο: διαρκεί
...
Εννοώ πως, όσο πιο ωραίος είναι κανείς τόσο πιο πολύ ψωνίζεται, και από τέτοιον άνθρωπο δεν έχεις πολλά να περιμένεις - ή μάλλον δεν έχεις τίποτα. Δεν πρόκειται ποτέ να ξενυχτήσει δίπλα σου αν αρρωστήσεις, δε θα σου προσφέρει μια παρηγοριά όταν πελαγώνεις, δεν θα ασχοληθεί με τίποτα περισσότερο από την υποχρέωση που έχεις εσύ να τον λατρεύεις επειδή... είναι ωραίος.
Έχω κουραστεί από όλες αυτές τις ανοησίες ότι η ομορφιά είναι επιδερμική. Αυτό είναι ήδη αρκετά βαθιά. Δηλαδή τι θές; Ένα αξιολάτρευτο πάγκρεας;
Αφού παραδέχεσαι ότι μας νοιάζουν και οι κοιλιακοί και όλα τα σωματικά χαρίσματα, γιατί να μη μας νοιάζουν; Επειδή ένας όμορφος θα΄χει συνοδευτικά και έναν ναρκισσισμό και μια αναισθησία με τους κοινούς θνητούς;
Το να αρέσει κάποιος δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα ομορφιάς. Αλλά όποιος αρέσει είναι όμορφος στα μάτια αυτού που αρέσει.
Η ομορφιά έρχεται από μέσα: μέσα από μπουκαλάκια, βαζάκια, φιαλίδια και σωληνάρια.
Και δεν είναι ταυτόσημες έννοιες "ομορφιά" και "υπερεγώ"...
Όλοι όπως παραδέχτηκες είμαστε όμορφοι. Μα σύμφωνα με τη "φιδοθεωρία σου", είμαστε και κατα κανόνα εγωμανή όντα που δε θα πρέπει οι άλλοι να περιμένουν και πολλά από εμάς, ή μάλλον δε θα πρέπει τίποτα να περιμένουν..δε πρόκειται να ξενυχτήσουμε ποτέ δίπλα στους άρρωστους ανθρώπους μας (ακριβώς λόγω ότι γεννηθήκαμε όμορφοι και στη πορεία ομορφύναμε ακόμα περισσότερο!), δε θα προσφέρουμε καμία παρηγοριά όταν βλέπουμε τους άλλους να πελαγώνουν, δε θα ασχοληθούμε με τίποτα περισσότερο από την υποχρέωση που έχουν οι άλλοι απέναντι μας να μας λατρεύουν επειδή...είμαστε ωραίοι...
Και όχι...δεν είμαστε έτσι επειδή είμαστε ωραίοι. Η ομορφιά δεν αίρει το νοιάξιμο...Μη σκιάζεσαι...Δεν είμαστε έτσι, είμαστε δεν είμαστε ωραίοι.
Μια παροιμία λέει: Τα ωραία φτερά κάνουν ωραία πουλιά. Είμαστε ταγμένοι να είμαστε όμορφοι...να έχουμε όμορφες σκέψεις, να φροντίζουμε την ομορφιά μας...γιατί έτσι υπολογίζουμε τον εαυτό μας και έχουμε και credit να μας υπολογίζουν κιόλας...
Άρα όχι μόνο οι ωραίοι δεν νοιάζονται αλλά το ότι είναι ωραίοι είναι αφορμή και αιτία μαζί για να νοιάζονται...
Οι άνθρωποι που αφήνονται στη μοίρα τους είναι οι άνθρωποι που δεν τους νοιάζει ούτε ο εαυτός τους αλλά ούτε και η γνώμη των άλλων.
Ακόμη κι αυτοί όμως έχουν μια καρδιά που ραγίζει...
"Θαύμα ιδέσθαι" οφείλουμε να γίνουμε...
[...]
Μα με το να βλέπουμε τους μοντέλους και να κάνουμε σα παλαβά, μειώνουμε πάνω από όλα τις δικές μας προσπάθειές να ξεχωρίσουμε και να επιτύχουμε - εκτός αν αυτό ήταν στο μόντελινγκ, οπότε πάω πάσο. Και για να γίνω πιο δηκτικός, όσο ακούω τους όμορφους ανθρώπους να ανοιγουν το στόμα στη τβ, τόσο πείθομαι ότι η ομορφιά τους δεν ήταν ακριβώς δώρο, μα φρένο στην εξέλιξή τους - όχι ως επαγγελματίες, μα ως κοινωνοί του θαύματος που είναι η ζωή.
Όταν δουλεύω σ'ένα πρόβλημα, δεν ασχολούμαι ποτέ με το αισθητικό μέρος. Σκέφτομαι μόνο πώς θα λύσω το πρόβλημα. Όταν τελειώσω όμως, αν η λύση δεν είναι ωραία, ξέρω ότι είναι λάθος..
Richard Buckminster Fuller, 1895-1983, Αμερικανός εφευρέτης
Ο θαυμασμός του αισθητικά ωραίου δε μπορεί ποτέ να είναι λάθος. Λάθος είναι να το κρύψεις. Γιατί τότε διακατέχεσαι από μικροκομπλεξικό syndrome. Ο χαριεντισμός που σχετίζεται με μικροθαυμασμούς δεν βλέπω πως μπορεί να συνδεθεί με εξελικτική επιβράδυνση και υποτίμηση του θαύματος της ζωής; Π@π@ροστομίες... με τη καλή έννοια
Υγ. Δε λέω πως είναι κακό να είσαι ωραίος. Λέω πως είναι κακό να μην έχεις και ένα προσόν ακόμα για καβάτζα
Αν είσαι όμορφος τίποτα δε σε σταματά να καταφέρεις και άλλα...για τους περισσότερους θεωρείται "το άκοπο άνοιγμα μιας πόρτας".
Υγ2. Διάβασα κάπου πως, υποσυνείδητα, κάνουμε όλοι διακρίσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, απέναντι στους ανθρώπους που θεωρούμε ασχημότερους από μας. Δεν είναι μεγάλη κακία αυτό, και μόνος υπεύθυνος ο πολιτισμός της Εικόνας και των μοντέλων?
Πάντως δεν είναι υπεύθυνη κανενός η ομορφιά...λολ χ λολ...Αλλά ποιός είναι τελικά υπεύθυνος; Πάντα είναι ο ίδιος, γνωστός. Αλλά το πρόβλημα παραμένει...οι διακρίσεις δεν σχετίζονται με την εικόνα. Ο ήχος τα φταίει όλα.

(DolbySurround)
Υ.Γ. Μου θύμισες μια συμμαθήτρια στο Λύκειο, μ'όλα αυτά περί ομορφιάς. Ήταν τόσο άσχημη που, όταν έκανε γκριμάτσες, ομόρφαινε...
Υ.Γ.2 Χέρι κάτασπρο κι αφράτο και ποδάρι αμυγδαλάτο. Μια παροιμιώδης έκφραση του οφθαλμόλουτρου για μένανενενε..
