Δεν θα ήθελα να σταθώ στο μεταφυσικό κομμάτι περί του Νόμου της Ανταποδοτικής Δικαιοσύνης, αφού πρόκειται για μια πίστη, σεβαστή μεν, αναπόδεικτη δε, και δεν νιώθω ότι μπορεί να σταθεί ως επιχείρημα στην παρούσα συζήτηση, παρά μόνο ως προσωπική θέαση των πραγμάτων και κίνητρο προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, πάντα σεβαστό.
Στηρίζοντας μάλιστα τις φιλανθρωπικές μας ενέργειές στον νόμο αυτό, θεωρώντας πως άνθρωποι πληρώνουν με πείνα και εξαθλίωση σε αυτή τη ζωή, τα αμαρτήματα παρελθοντικών ενσαρκώσεων και δεν χρίζουν απαραίτητα βοήθειας, αναρωτιέμαι μήπως κινδυνεύουμε να επιβαρύνουμε το Κάρμα μας σε επόμενη ζωή...
Θα πω μονάχα πως εάν θεωρήσουμε την ψυχή αθάνατη, τότε κάθε ενσάρκωση τη "μολύνει" αφού τη βάζει να αναμετρηθεί με την ατέλεια των όντων.
Δεν είναι τυχαίο που το ερώτημα που αποτέλεσε το έναυσμα για το θέμα μιλά για παιδιά και ζώα. Τα παιδιά, όπως και τα ζώα, είναι στη συνείδησή μας απροστάτευτα και χρειάζονται τη βοήθειά μας για να επιβιώσουν.
Το πρόβλημα είναι πως συνήθως αυτό το ερώτημα εκφράζεται από χείλη ανθρώπων που προτιμούν να αδιαφορούν για οτιδήποτε βρίσκεται έξω από τη σφαίρα του προσωπικού τους χώρου και τους επηρεάζει άμεσα. Αποτελεί συνήθως το άλλοθι της δικής τους αδράνειας.
Έχω αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτησή μου στο στέκι, πως νέες μελέτες, περί του εγκεφάλου και των κατοπτρικών νευρώνων, αποδεικνύουν πως ο εγκέφαλός μας είναι κατασκευασμένος με τρόπο που μας βοηθά να συμπάσχουμε με τους συνανθρώπους μας (πιθανότατα και με κάθε άλλη μορφή ζωής), αναπαράγοντας την κατάστασή τους σαν να τη βιώναμε εμείς οι ίδιοι. (Το ίδιο λένε οι μελέτες πως συμβαίνει και στα ζώα).
Ο αρχικός προγραμματισμός μας από τη φύση, μας θέλει πρόθυμους να βοηθάμε. Το πού θα επιλέξουμε να στρέψουμε την προσοχή μας, μικρή σημασία έχει. Ζώα, άνθρωποι και φύση, χρειάζονται τη συμμετοχή μας, ας βοηθήσει ο καθένας εκεί που νιώθει περισσότερο χρήσιμος και μπορεί να προσφέρει τα περισσότερα.
Αν είχα κάτι περισσότερο να γράψω, πιστεύω ότι έχει ήδη αποδοθεί με τρόπο που με καλύπτει, μέσα στην ανάρτηση της Obscura και την ευχαριστώ.
