Ιατροί και Ιατρική: Η Θετική Πλευρά

Τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής μου, έτυχε να συγχρωτιστώ έντονα με το χώρο της Ιατρικής.
Μέσα στα χρόνια αυτά, εκτός απ' τους κακούς ή ημιμαθείς ιατρούς, οι οποίοι τόσο συχνά απασχολούν την κοινή γνώμη, εκτός από τα αρπακτικά που ζουν και αναπνέουν για το φακελάκι, γνώρισα και την άλλη πλευρά: Είδα γιατρούς που πάνω απ' όλα ήταν άνθρωποι.
Άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή τους πάνω από απίστευτα χοντρά βιβλία, που διήνυσαν τη σταδιοδρομία τους, μέσα στις εφημερίες των ελληνικών νοσοκομείων υπό άθλιες και απαράδεκτες πολλές φορές συνθήκες, που σαν μόνο στόχο τους είχαν να προσφέρουν θεραπεία στον ασθενή. Είδα λαμπρούς επιστήμονες να σώζουν ανθρώπινες ζωές, ακόμη και χωρίς να αμοίβονται γι' αυτό.

Γνωρίζω βέβαια ότι θεωρητικά η καλή πλευρά της Ιατρικής και των Ιατρών συνήθως θεωρείται ως αυτονόητη και ότι τις πιο πολλές φορές τα αρνητικά παραδείγματα τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας. Ωστόσο εδώ και πολλά χρόνια παρατηρώ μια συστηματική προσπάθεια από πλευράς των ΜΜΕ, απαξίωσης της Ιατρικής Επιστήμης και των Ελλήνων Ιατρών, με συνεχή όσο και υπερβολική προβολή των αρνητικών τους πλευρών.

Σήμερα έμαθα ότι πιο γελοίοι και αλήτες, απατεώνες γιατροί, από πολλούς Έλληνες καρκινολόγους, δεν υπάρχουν... Στο διάολο, με το καλό.

Click για ανάπτυξη...

Η ανάγνωση του παραπάνω σχολίου πριν από λίγο καιρό μέσα στο στέκι, εκτός από ενόχληση μου προκάλεσε και βαθύ προβληματισμό. Αυτή είναι τελικά η γνώμη που έχουμε οι περισσότεροι για τους Ιατρούς; Μήπως αυτοί είναι ο εύκολος στόχος σε αβασάνιστη ισοπέδωση; Μήπως οι γνωστές υπερβολές των ΜΜΕ που θέλουν πάντα να πουλούν φρίκη και δυστυχία, έχουν επηρεάσει την κοινή γνώμη σε βαθμό που τέτοια σχόλια να θεωρούνται δικαιολογημένα; Μήπως τελικά η καλή πλευρά της Ιατρικής δεν θεωρείται πια και τόσο αυτονόητη αλλά έχει υπερκαλυφθεί από την συνεχή προβολή της αρνητικής;

Εδώ και αρκετούς μήνες, γράφω στο θέμα "Το αδίστακτο κατεστημένο της Ιατρικής και της Φαρμακοβιομηχανίας" πιστεύω όμως ότι σε ένα δημοκρατικό φόρουμ, θα πρέπει να αναδεικνύονται όλες οι πλευρές ενός ζητήματος. Ανοίγω αυτό το θέμα ώστε να δοθεί η ευκαιρία να συγκεντρώσουμε τις θετικές μας εντυπώσεις και τα καλά παραδείγματα περί των Ιατρικών πρακτικών όσο και των ίδιων των Ιατρών ως επιστημόνων και ως ανθρώπων.
Πιστεύω ότι έτσι θα μας δοθεί η ευκαιρία να ενημερωθούμε σφαιρικότερα επί ενός θέματος το οποίο έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στην καθημερινή μας ζωή.

Αφού λοιπόν άνοιξα το παρόν θέμα, θεωρώ σωστό να αναφέρω και το πρώτο παράδειγμα που μου ήρθε στο μυαλό.

Πριν πολλά χρόνια ο παππούς μου, ανάπηρος πολέμου από το 1941, άρχισε να νιώθει μυική ατονία με χαρακτηριστικότερο σύμπτωμα ότι δεν μπορούσε να κρατήσει ανοιχτά τα βλέφαρά του, με αποτέλεσμα αυτά να κλείνουν παρά τη θέλησή του. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε ακρωτηριασμένο το δεξί του πόδι μέχρι το μέσο περίπου του μηρού και περπατούσε με τη βοήθεια τεχνητού μέλους. Η μοίρα που προδιεγράφετο γι' αυτόν, ήταν δυσοίωνη αφού εάν δεν έβρισκε θεραπεία θα ήταν καταδικασμένος να πεθάνει σε πλήρη ακινησία και χωρίς να μπορεί πια να δει το φως της μέρας.

Τρέξαμε σε διάφορους γιατρούς όμως κανείς δε μπόρεσε να κάνει σωστή διάγνωση, μέχρι που για καλή μας τύχη, βρέθηκε ένας νεαρός τότε γιατρός ο οποίος μόλις είχε τελειώσει τη μετεκπαίδευσή του στο εξωτερικό. Ο άνθρωπος ενδιαφέρθηκε προσωπικά για την περίπτωση του παππού μου, έψαξε, διάβασε, ρώτησε τους ξένους καθηγητές του και τελικά όχι μόνο κατέληξε στη σωστή διάγνωση, (Μυασθένεια, μια σχετικά σπάνια νόσος), αλλά βρήκε και το κατάλληλο φάρμακο το οποίο ακόμα δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελληνική αγορά και μεσολάβησε ώστε να μπορέσουμε να το προμηθευτούμε από το εξωτερικό. (Ευτυχώς λίγο καιρό αργότερα το φάρμακο κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα). Σημειωτέων ότι ο συγκεκριμένος γιατρός, δεν ζήτησε καν λεφτά από τον παππού μου καθώς όπως είπε, εκείνος είχε προσφέρει πολλά ώστε να μπορεί ο ίδιος να είναι ελεύθερος για να σπουδάσει την Ιατρική. Έτσι λοιπόν ο παππούς μου έζησε τα υπόλοιπα δεκαπέντε χρόνια της ζωής του με ποιότητα.

Αυτό αποτελεί εκτός των άλλων και ένα παράδειγμα ότι ορισμένα φάρμακα μπορεί πράγματι να είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση συγκεκριμένης νόσου.

Ελπίζω να θυμηθούμε κι άλλα τέτοια παραδείγματα ώστε να μην αποδειχθεί ότι οι ανάξιοι βρίσκονται πάντα στην επιφάνεια ενώ οι άξιοι παραμένουν αφανείς όπως επίσης ώστε να μην δημιουργηθεί η εντύπωση ότι όλα τα φάρμακα είναι αναποτελεσματικά και βλαβερά λόγω της κριτικής που κάνουμε σε άλλα σχετικά θέματα.

Σημείωση: Αγαπητέ Πέτρο, επειδή όσα γράφεις αποτελούν και δικό μου προβληματισμό το παρόν θέμα έχει σαν σκοπό, τη συγκέντρωση των θετικών περιπτώσεων αφού τις αρνητικές τις αναφέρουμε αλλού κι έτσι υπήρχε μέχρι τώρα, μια μονομέρεια στη συζήτηση.

Αρχική Δημοσίευση από Buggs:

Μήπως έχει υπερκαλυφθει απλά από την πλειοψηφία των ασυνειδητων γιατρών, των γιατρων χωρίς κίνητρο, όραμα ή φιλότιμο, και ΓΙ'ΑΥΤΟ βλεπεις να παρουσιάζονται τοσο συχνά απο τα ΜΜΕ;

Τα ΜΜΕ δεν κανουν επανασταση Μπιγκ Χάος. Είναι πολυ τραβηγμένο νομίζω να ερμηνεύσουμε την κατάσταση έτσι

Click για ανάπτυξη...

Για το πρώτο αγαπητέ φίλε έχω να παρατηρήσω πως πολύ φοβάμαι ότι έχεις απόλυτο δίκιο. Επειδή όμως εκείνο το "Υπάρχουν και καλοί, υπάρχουν και κακοί", έχει γίνει καραμέλα που συσκοτίζει αντί να διαφωτίζει την κατάσταση, πιστεύω πως είναι καθήκον μας να συλλέξουμε στοιχεία για τους καλούς γιατρούς και τις θετικές δράσεις των μεθόδων της "συμβατικής" ιατρικής, ώστε τελικά να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας με περισσότερη ασφάλεια, αλλά και ν' αποδώσουμε ένα μικρό φόρο τιμής στους τίμιους και ικανούς, που αν ισχύει αυτό που λες, ασφυκτιούν και αδικούνται από τον ίδιο τους το χώρο.

Για το δεύτερο, έχω να πω ότι ο Λένιν το 1917 και ενώ η επανάσταση είχε μόλις ξεσπάσει, δημιούργησε "Υπουργείο Κινηματογράφου", ενός μέσου που μόλις είχε αναδυθεί και έκανε τα πρώτα του βήματα. Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε αυτό, εκείνος απάντησε: "Είναι δυνατόν σύντροφοι να έχουμε στα χέρια μας ένα τόσο ισχυρό όπλο προπαγάνδας και να το αφήσουμε αναξιοποίητο;". Ας μην ξεχνάμε πως η προπαγάνδα του Γιόζεφ Γκαίμπελς, μέσω των ΜΜΕ, όχι μόνο ανέβασε το Χίτλερ στην εξουσία, αλλά και έκανε την Αυστρία να παραδοθεί, χωρίς ν' ανοίξει μύτη ("Το αποκορύφωμα της στρατηγικής ικανότητας είναι να κερδίσεις έναν πόλεμο χωρίς να δώσεις καμμία μάχη" Σουν Τζου).

Φοβάμαι όμως ότι ξεφεύγουμε από τη στόχευση του θέματος. Έχουμε να αναφέρουμε καλές πλευρές της ιατρικής και των ιατρών; Υπάρχουν νέες μέθοδοι που προσφέρουν ίαση, ή συντελούν σε καλύτερη διάγνωση, περισσότερο απ' ότι στο παρελθόν; Γνωρίσατε στη ζωή σας γιατρούς που ήταν ικανοί επιστήμονες και ταυτόχρονα σπουδαίοι άνθρωποι; Ας δώσουμε μια απάντηση στις υπερβολές των ΜΜΕ, ή ας τις επιβεβαιώσουμε...

Πέρασε τόσος καιρός και κανείς δεν βρήκε τίποτε το θετικό να γράψει για τους γιατρούς!!!

Αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό του κλίματος που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη.

Καπετάνιε βουλιάξαμε...

Αλήθεια Καπετάνιο, όταν άνοιξα αυτό το θέμα, σκεφτόμουν ότι εδώ θα μπορούσαμε να βάζουμε τις περιπτώσεις όπου η ιατρική έχει πετύχει κάποια θεραπεία, μια νέα αποδοτική διαγνωστική μέθοδο, κάποιο καινούριο χειρουργικό επίτευγμα. Σε πολλούς τομείς η ιατρική έρευνα έχει περιέλθει σε αδιέξοδα, μην μπορώντας να βρει νέες θεραπείες σε παλιές νόσους. Σε άλλες περιπτώσεις τα καταφέρνει μια χαρά. Θα ήθελα να μας έδειχνες κι εσύ τέτοιες περιπτώσεις, ή όποιος άλλος θα μπορούσε. Θα ήταν καλό βήμα και για το Λόρυ να μας γράψει για τα ποσοστά επιτυχίας των μεθόδων της ψυχιατρικής, αφού σε κάποιο άλλο θέμα επέμενε πως αυτά είναι υψηλά.

Αναμένομεν...

Α έχει και καλή πλευρά η Ιατρική... Οκ...

Η ιατρική ναι οι γιατροί ?

Κάποιοι έχουν άλλη άποψη από σένα
https://fakellaki.blogspot.com/