Δεν θέλω να δουλέψω

Ωραία θέματα ανοίγεις Λόριεν!

Κοίταξε, για μένα αυτές οι 3 κατηγορίες είναι μια. Είναι μια γιατί όλα αυτά που λένε είναι δικαιολόγηση του γιατί δεν θέλουν να δουλέψουν.

Να μου βάλεις δύο κατηγορίες:

α) Δε θέλω να δουλέψω γιατί είμαι τεμπέλης, και

β) Δε μπορώ να δουλέψω γιατί είμαι ανάπηρος/έγκυος/ηλικιωμένος κλπ

εκεί να καταλάβω τη διαφορά και να δικαιολογήσω το 2ο άτομο. Το πρώτο ότι και να πεί, επιλογή του είναι μεν, δικαιολογία παραμένει δε!

Πως θα αντιμετωπίσω αυτά τα άτομα που δεν θέλουν να δουλέψουν; Καταρχήν να σου δώσω ένα background μου. Δεν έχω βγάλει δικά μου λεφτά από δουλειά-κόπο δικό μου. Όμως ψάχνω να πιάσω δουλειά, μιας και το πτυχίο πλησιάζει!

Γιατί θέλω να πιάσω δουλειά;

α) Για να νιώσω την ικανοποίηση του να έχω δικά μου χρήματα
β) Για να νιώσω περισσότερο χρήσιμος
γ) Για να χτίσω μια οικονομική βάση ούτως ώστε αύριο να μπορώ να παρέχω στα παιδιά μου και να μη χρειαστεί να τραβήξουν τα χίλια ζόρια επειδή εγώ σήμερα μπορεί να την ακούσω και να τεμπελιάσω μέχρι να πεθάνω.


...κλπ!

Πάρτα αυτά τώρα και αντέστρεψέ τα. Αυτός που δεν θέλει (όχι που θέλει-ψάχνει και δε βρίσκει, έχει διαφορά), καλείται μη-εργατικό δυναμικό (ενώ αυτός στην παρένθεση, ανήκει στο εργατικό δυναμικό αλλά είναι άνεργος). Όταν δεν ανήκεις στο εργατικό δυναμικό, για λόγους βούλησης και όχι ανικανότητας, πρώτον δεν έχεις φιλοδοξίες να νιώσεις πχ ικανοποίηση, δεύτερον δεν είσαι χρήσιμος και τρίτον είσαι παρτάκιας. Αν δε κάνεις και παιδιά, είσαι και ανεύθυνος απέναντί τους.


Όσο πλούσιος κι αν είσαι δεν έχει σημασία, αν δεν δουλέψεις, το βάρος που θα μετακυλήσεις εν γνώση σου στην επόμενη γενιά σου, θα είναι σαφώς μεγαλύτερο από αυτό που έχεις εσύ. Οι απολαύσεις τους θα είναι μικρότερες, από τη στιγμή που μόνο καταναλώνεις εσύ και δεν παράγεις. Αν τώρα δεν θέλεις να κάνεις παιδιά και να υπάρξει επόμενη γενιά, δικαίωμά σου, τότε απλά είσαι ένα ζώο που τρώει, πίνει κάνει κακά, πηδάει και μετά από 100 χρόνια ψοφάει χωρίς να έχει παράγει, χωρίς να έχει συμβάλλει στην γενική πρόοδο και εξέλιξη. Για προσωπική πρόοδο και εξέλιξη δεν το συζητάω καν...


Παρόλαυτά, παραμένει μια επιλογή αυτός ο τρόπος ζωής, για πολλά άτομα. Το σέβομαι. Απλά είναι μια επιλογή που δεν θέλω ποτέ και ούτε πρόκειται να κάνω για τον εαυτό μου.

Πάντως δεν πρέπει να αφήνεις έξω την κατηγορία ανθρώπων που κάνουν κάτι δημιουργικό που δεν έχει λεφτά οπότε "δουλεύουν" αλλά δεν πληρώνονται.......
Υπάρχει η δουλειά ως μέσο επιβίωσης και η δουλειά ως μέσο έκφρασης. Στην πρώτη περίπτωση η δυνατότητα να την αφήσεις μέχρι να βρεις το δεύτερο είναι ευλογία. Από την άλλη δεν μπορώ να δεχτώ τους χαραμοφάηδες.

1. Αν κάθεται και έχει το στυλ ''γόνος πλούσιας οικογένειας'' σπαταλώντας τα λεφτά σε μπουζούκια, Μυκόνους και Dubai δεν ασχολούμαι καν επειδή για μένα τα άτομα αυτά είναι παράσιτα. Αν κάνει δημιουργικά πράγματα κι ας μην βγάζει λεφτά (είναι εθελοντής ή καλλιτεχνικός τύπος που η τέχνη του παίρνει πολύ από τον χρόνο του παράδειγμα!) τον βλέπω θετικά επειδή ο σκοπός της δουλειάς είναι η συμβολή στην ροή της κοινωνίας και η δημιουργικότητα κι όχι μόνο να βγάζει κάποιος τα προς το ζειν. Για μένα, έτσι?

2. και 3. το βλέπω αρνητικά, κυρίως όταν έχουν οικογένεια. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ. Ανεύθυνοι. Εντάξει, όλοι θέλουμε τις ξάπλες και τα μεθύσια αλλά καλώς ή κακώς έχουμε μερικές ευθύνες στην οργανωμένη κοινωνία (κι όχι μόνο, η χίπισσα παλιά αυτοκόλλητή μου που μένει σε σπηλιά χρειάζεται κι αυτή 5 δεκάρες και κάνει πράγματα να τις αποκτήσει)!

Βασικά έχω αντιπάθεια στην τεμπελιά, κάτι που μου έχει καλλιεργήσει η οικογένειά μου!

Επίσης θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχουν φάσεις της ζωής μου που πολύ με αντιπροσωπεύει αυτή η φράση. Το τρίπτυχο παιδιά /γιαγιάδες/απρόοπτα με έχει τσακίσει κι αν μπορούσα θα έπαιρνα άδεια άνευ αποδοχών ή θα παραιτούμουν για να ξανανοιώσω άνθρωπος που για λίγο είναι μπροστά από τις υποχρεώσεις του και δεν τρέχει από πίσω τους (καταστροφικό για την αυτοπεποίθηση σε όλους τους τομείς).