Παραδόξως, ουδέποτε στη ζωή μου με προβλημάτισε η επιλογή μεταξύ πολλών εναλλακτικών δυνατοτήτων. Επίσης, με τον ίδιο τρόπο,η υπερπληθώρα της περιρρέουσας πληροφορίας, δεν υπήρξε ποτέ ικανή να με παρασύρει στη δίνη του μάταιου κυνηγιού της κατάκτησής της.
Οδηγός μου σε αυτήν την, ασφαλή κατά τα φαινόμενα, πορεία υπήρξε το Χάος, δηλαδή ο χαοτικός τρόπος σκέψης και δράσης.
Όταν στέκομαι μπροστά σε μια βιτρίνα, με μεγάλη ποικιλία εκθεμάτων, ή στο ράφι του σούπερ μάρκετ, το μόνο που μου χρειάζεται είναι μια καλή σάρωση με το μάτι. Πράγματι, κάποια στιγμή το μάτι μου κολλάει πάνω σ' ένα από τα υποψήφια προς κατανάλωση προϊόντα και πλέον δεν κοιτώ κανένα άλλο. Το αρπάζω, το δοκιμάζω (εάν πρόκειται για παντελόνι συγκεκριμένα, αλλιώς απλά το αρπάζω) και κατευθύνομαι προς το ταμείο χωρίς να ρίξω πίσω μου δεύτερη ματιά. Έτσι, ουδέποτε έχω μετανιώσει για την επιλογή μου, αφού στην πραγματικότητα ούτε που γνωρίζω συνειδητά ποιες ήταν οι άλλες επιλογές. Η εξήγηση που δίνω στον εαυτό μου για τη στάση μου αυτή, είναι πως στην πραγματικότητα οι υποσυνείδητοι υπολογιστικοί μηχανισμοί του χαοτικού μου εγκεφάλου έχουν από καιρό σταθμίσει τα πραγματικά μου δεδομένα και γνωρίζουν αυτόματα το τι είναι αυτό που στ' αλήθεια θέλω, εκείνο που πραγματικά μου ταιριάζει, ποιες είναι οι ουσιαστικές παράμετροι αυτού που χονδρικώς αποκαλούμε ο καθένας από εμάς "προσωπικό στυλ". Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα γνωρίζω όλα αυτά συνειδητά, αφού η χωρητικότητα της συνειδητής μου μνήμης είναι, όπως όλων των ανθρώπων, εξαιρετικά περιορισμένη και στ' αλήθεια έχει πολλά να κουμαντάρει, κατά συνέπεια η υπερφόρτωσή της μπορεί μόνο να κρασάρει ή τουλάχιστον να μπλοκάρει το σύστημά μου.
Με τον ίδιο τρόπο διαλέγω και γυναίκα, όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε. Δηλαδή, ενώ στον χώρο υπάρχουν πολλές και πιθανώς πολύ όμορφες γυναίκες, το μάτι μου κολλάει σε μία ή δύο απ' αυτές και μ' αυτές κουλαντρίζομαι για το υπόλοιπο της ώρας. Φυσικά μπορεί κάποιες άλλες να είναι πιο όμορφες, όμως αυτές που υποσυνείδητα επιλέγω είναι πιο "ωραίες". Αυτό σημαίνει ότι κάτι επάνω τους έχει την ικανότητα να "μιλάει" στο υποσυνείδητό μου, ίσως επειδή ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις προσδοκίες μου εκείνη τη χρονική περίοδο (εξ ου και "ωραίες"), ανάγκες και προσδοκίες τις οποίες υποσυνείδητα μόνο γνωρίζω ενώ το συνειδητό μου συνήθως προσπαθεί να με αποπροσανατολίσει.
Ως προς τις πληροφορίες, έχω την πεποίθηση (και την έχω καρατσεκαρισμένη εδώ και πολλά χρόνια) ότι το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι η πραγματική και ανυπόκριτη θέληση, ή ακόμη σωστότερα ανάγκη, να γνωρίσει και να μάθει. Το μόνο που του είναι αναγκαίο είναι να θέτει με το συνειδητό του ερωτήματα δύσκολα προς στον εαυτό του. Από κει και πέρα, ο εγκέφαλος σκανάρει αυτόματα κάθε πληροφορία που υποπίπτει στο γνωστικό του πεδίο και λόγω των ερωτημάτων που έχεις θέσει, τα οποία εκλαμβάνει ως εντολές, φωτίζει με τον προβολέα του συνειδητού, ό,τι σχετίζεται με τα θέματα που σε απασχολούν ή με τις απαντήσεις των ερωτημάτων που έχεις θέσει.
Το ορατό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, είναι η ψευδαίσθηση ότι κάθε βιβλίο, κάθε ταινία, κάθε είδηση, κάθε κουβέντα που τελικά έφτασε μέχρι την αντίληψή σου, ήρθε από μόνη της να σου χτυπήσει την πόρτα, ακριβώς τη στιγμή που τη χρειαζόσουν. Πράγματι, τα βιβλία πέφτουν στα χέρια μου μόνο την εποχή που τα περιεχόμενά τους απαντούν σε ερωτήματα που πρόσφατα έχω θέσει. Ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνει αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και λίγο μαγικός, αφού συχνά κάποιος μου τα δανείζει ή μου τα δωρίζει, χωρίς να του τα ζητήσω, με προσκαλεί να δω ή μου συστήνει την κατάλληλη ταινία κλπ, ωστόσο θέλω να πιστεύω πως για το φαινόμενο αυτό θα υπάρχει κάποια λογική εξήγηση την οποία όμως μόνο το Χάος γνωρίζει. Άλλες φορές πάλι, τα πράγματα είναι πιο απλά. Σταματώ μπροστά στην προθήκη του βιβλιοπωλείου ή του πάγκου με τα βιβλία το καλοκαίρι, μπροστά στο ράφι του βίντεο κλαμπ κι ένα βιβλίο ή ένα dvd μου γνέφει πονηρά σαν να μου λέει "πάρε με και ρούφηξέ με" (γι' αυτόν τον λόγο πάντοτε έλεγα πως η σχέση μου με τα βιβλία και τις ταινίες είναι ερωτική
).
Έτσι, έχω αποφύγει όλα τα προβλήματα που σύμφωνα με τον Barry Schwartz ταλανίζουν τον σύγχρονο Homo consumus. Το μόνο που κάνω είναι να περιδιαβαίνω φαινομενικά άσκοπα ανάμεσα σε ανθρώπους, ερεθίσματα, πληροφορίες και καταστάσεις και ν' αφήνω αυτά που μου χρειάζονται να έρθουν μόνα τους κατά πάνω μου. "
Ζητήσατε και θα λάβετε, κρούετε κι ανοιχθήσεται", όπως είπε ο Διδάσκαλος.
Είναι όμορφη η ζωή, όταν έχεις παραδοθεί ολόψυχα στο Χάος, που πάντοτε ανταμείβει πλουσιοπάροχα τους πιστούς του...
