Πίστη, Γνώση, Σοφία

Η Πίστη δίνει στον άνθρωπο εσωτερική δύναμη να προχωρήσει στη ζωή του. Η Γνώση του προσφέρει τα εφόδια για να εκμεταλλευτεί αυτή τη δύναμή του με τον καλύτερο τρόπο. Η Σοφία του επιτρέπει να ξεχωρίζει αυτά που πραγματικά έχουν αξία απ' αυτά που δεν έχουν.

Τι γνώμη έχετε για τη συγκριτική αξία αυτών των τριών αρετών; Αν έπρεπε να διαλέξετε ποια θα προτιμούσατε να είχατε; Ή καλύτερα ποια είναι η πιο ισορροπημένη αναλογία; Αν είχατε 100 «μονάδες» για να αγοράσετε πίστη, γνώση και σοφία, πόσες μονάδες από την κάθε αρετή θα παίρνατε;

Σοφός είναι αυτός που...

α) ... πιστεύει και γνωρίζει.
β) ... πιστεύει και δε γνωρίζει.
γ) ... πιστεύει ότι πιστεύει.
δ) ... πιστεύει στην Πίστη.
ε) ... πιστεύει στη Γνώση.
στ) ... γνωρίζει και δεν πιστεύει.
ζ) ... γνωρίζει ότι δεν πιστεύει.
η) ... γνωρίζει αλλά θα ήθελε να πιστεύει.
θ) ... γνωρίζει ότι γνωρίζει.
ι) ... γνωρίζει ότι δε γνωρίζει.
ια) ... oύτε πιστεύει ούτε γνωρίζει.

Αρχική Δημοσίευση από Skeftomilos:

Η Πίστη δίνει στον άνθρωπο εσωτερική δύναμη να προχωρήσει στη ζωή του. Η Γνώση του προσφέρει τα εφόδια για να εκμεταλλευτεί αυτή τη δύναμή του με τον καλύτερο τρόπο. Η Σοφία του επιτρέπει να ξεχωρίζει αυτά που πραγματικά έχουν αξία απ' αυτά που δεν έχουν.

Τι γνώμη έχετε για τη συγκριτική αξία αυτών των τριών αρετών; Αν έπρεπε να διαλέξετε ποια θα προτιμούσατε να είχατε; Ή καλύτερα ποια είναι η πιο ισορροπημένη αναλογία; Αν είχατε 100 «μονάδες» για να αγοράσετε πίστη, γνώση και σοφία, πόσες μονάδες από την κάθε αρετή θα παίρνατε;

Click για ανάπτυξη...

Μάλλον τη γνώση θα διάλεγα αν ήταν να διαλέξω ένα από αυτά.Και τους 100 πόντους θα τους μοίραζα: 60 γνώση, 30 σοφία, 10 πίστη.

Αρχική Δημοσίευση από Skeftomilos:

Σοφός είναι αυτός που...

α) ... πιστεύει και γνωρίζει.
β) ... πιστεύει και δε γνωρίζει.
γ) ... πιστεύει ότι πιστεύει.
δ) ... πιστεύει στην Πίστη.
ε) ... πιστεύει στη Γνώση.
στ) ... γνωρίζει και δεν πιστεύει.
ζ) ... γνωρίζει ότι δεν πιστεύει.
η) ... γνωρίζει αλλά θα ήθελε να πιστεύει.
θ) ... γνωρίζει ότι γνωρίζει.
ι) ... γνωρίζει ότι δε γνωρίζει.
ια) ... oύτε πιστεύει ούτε γνωρίζει.

Click για ανάπτυξη...

Αυτό είναι multiple choise ερώτηση?

"Σοφία" στην ψυχολογία θεωρείται εκείνη η κατάσταση των ατόμων μεγάλης ηλικίας που γυρίζουν και βλέπουν το παρελθόν και αποδέχονται ότι έτσι έπρεπε να ζήσουν, χωρίς να μετανοιώνουν για κάτι. Με άλλα λόγια να είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή που έχεις κάνει και να είσαι έτοιμος να μεταδώσεις αυτό το μήνυμα της σωστής επιλογής στάσεων ζωής και στους άλλους.

Με τον όσο "πίστη" τι ακριβώς εννοείς; Πίστη στο Θεό ή σε κάποια άλλη εσωτερική αξία;

Με βάση τα πιο πάνω θα επέλεγα:

40% Γνώση
30% Σοφία
30% Πίστη σε ανώτερη εσωτερική αξία

Ή (σε περίπτωση πίστης στον Θεό)
50% Γνώση
40% Σοφία
10% Πίστη

Θεωρώ ότι ένα άτομο αρχικά χρειάζεται γνώση για να έχει γερά θεμέλια πάνω στα οποία να σταθεί. Έπειτα χρειάζεται Σοφία ώστε να είναι υπεύθυνος των επιλογών που κάνει για να χρησιμοποιήσει τη γνώση. Τέλος η πίστη είναι μια δύναμη που σε ωθεί προς τα πάνω για να γίνεσαι συνεχώς καλύτερος και πιο χρήσιμος για εσένα και τους γύρω σου.

Στην περίπτωση πίστης στον Θεό, θεωρώ ότι και αυτή είναι μία πολύ καλή εσωτερική δύναμη που βοηθά όποιον πραγματικά πιστέυει, καθώς λειτουργεί ως ένα επιπλέον στήριγμα. Αλλά, επειδή θα μπορούσα να φανταστώ και έναν κόσμο ανθρώπων ακόμη και χωρίς την επιρροή της θρησκείας, γι'αυτό και μειώνω το ποσοστό πίστης στην θρησκεία...

Σύμφωνα με το λεξικό του Kynofilou η ερμηνεία που έχω υπόψη μου είναι:

Πίστη = πεποίθηση, παραδοχή, αλήθεια χωρίς εμπειρικό έλεγχο

Η έννοια της πίστης ως εμπιστοσύνη είναι κάπως αταίριαστη με αυτή τη συζήτηση. Από την άλλη δεν είναι ανάγκη να περιοριστεί στην πίστη προς τα Θεία, μπορεί να είναι η πίστη σε πληροφορίες που δε μπορούμε να διασταυρώσουμε. Για παράδειγμα κάποιος έγραψε πως πιστεύει ακράδαντα ότι η πολυδιαφημισμένη πρώτη προσσελήνωση ήταν σκηνοθετημένη απάτη. Με λίγα λόγια είναι η τάση του ανθρώπου να αποφεύγει το γκρίζο για χάρη του μαύρου-άσπρου.

Για μένα, η σοφία είναι κάτι που έρχεται μαζί με την πείρα και άρα θέλει χρόνο χωρίς να γίνεται να επιταχυνθεί.
Η γνώση θέλει και αυτή χρόνο για να αποκτηθεί αλλά όχι προκαθορισμένο.Αποκτώντας γνώση(διαβάζοντας πχ ένα βιβλίο), μοιράζεσαι εμπειρίες άλλων άρα παίρνεις και κομμάτι της πείρας τους και της σοφίας τους.
Η πίστη νομίζω περιέχει και το στοιχέιο της αμφιβολίας μέσα της.Όταν λέμε "πιστεύω ότι κάτι είναι έτσι" σημαίνει ότι εγώ το πιστευω αυτό, αλλά μπορεί και να μην είναι έτσι.Ενώ όταν λέμε "ξέρω ότι κάτι είναι έτσι" έχοντας γνώση για τί μιλάμε, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το κάτι είναι όνυως έτσι, εκτός αν η γνώση που έχουμε είναι λάθος, οπότε δεν είναι γνώση καν.
Γι'αυτό κάποιος που έχει γνώση, έχει και σοφία και ίσως έχη λιγότερο ανάγκη την πίστη.

χμ... παρόμοιο ποστ με το thread των ερωτήσεων...

εγώ θέλω Πίστη, και Γνώση και Σοφία και Ευτυχία και Ειρήνη και Μαρία και καμιά άλλη δεν θα με χάλαγε....

Χμ δυσκολο ζητημα. Δεν νομιζω οτι θα μπορουσα να ξεχωρισω...Η καθεμια αρετη χρησιμευει σε διαφορετικες περιστασεις της ζωης και σε πολλες περιπτωσεις συμπληρωνει η μια την αλλη. Πολλοι ανθρωποι εχουν αξιοζηλευτη γνωση και παιδεια, αλλα σε εξισου πολλες περιπτωσεις δεν εχουν τη σοφια να την χρησιμοποιησουν σωστα ή λογω ελλειψης σοφιας γινονται αλαζονες. Σε αλλες περιπτωσεις, χρειαζεται μονο η πιστη. Πχ, ενας ανθρωπος με γνωση και σοφια πιθανως να επελεγε την αυτοκτονια σε περιπτωση που μαθαινε οτι εχει καποια ανιατη ασθενεια, γνωριζοντας οτι θα εχει μια ζωη με ορισμενο τελος και πολυ πονο στην πορεια της, αλλα ενας ανθρωπος με πιστη (οχι συγκεκριμενα στο θεο, αλλα στην ιδια τη ζωη, ή την επιστημη ή τον εαυτο του) θα συνεχιζε να ζει, και πιθανως να αποκομιζε εμπειριες μοναδικες στο υπολοιπο της ζωης του.

Ομως, και η τυφλη πιστη, οδηγει στην υπερτιμηση των ικανοτητων μας ή την εσφαλμενη αντιληψη για τη ζωη (στις περιπτωσεις των θρησκοληπτων), επομενως δεν μπορει να θεωρηθει απο μονη της προτερημα. Γενικα, καταληγω στο συμπερασμα οτι η υπερβολη στην "κατοχη" μιας τετοιας ιδιοτητας, οπως και η ελλειψη της, αποτελει πισωγυρισμα στη ζωη ενος ατομου. Το σωστο ειναι να υπαρχει καταμερισμενη αναλογια (οχι οτι εχουμε αυτη την δυνατοτητα, αλλα...χαριν της συζητησης)

Αν υποχρεωνομουν να "προτιμησω" καποια αλλη αρετη στον διαμοιρασμο τωβ 100 ποντων μου παντως, πιθανως θα ηταν ως εξης:

40 -> Γνωση
35-> Σοφια
25-> Πιστη

Σοφός είναι αυτός που...
ι) ... γνωρίζει ότι δε γνωρίζει, ή μαλλον καλυτερα (προκειμενου να μην φαινεται ως παραδοξο, και γιατι μου φαινεται καλυτερο ως διατυπωση) : δεν πιστευει οτι γνωριζει.

Αρχική Δημοσίευση από dooo:

με πρόλαβες expo. Εγώ θα έδινα και τους 100 πόντους στη γνώση. Τα άλλα δύο τα θεωρώ φυσικά επακόλουθα..

Click για ανάπτυξη...

Ναι αλλα σκεψου οτι αν εισαι σοφος/η, θα αντιληφθεις οτι πρεπει να εχεις και γνωση για να προχωρησεις, οπως και οτιδηποτε αλλο σημαντικο χρειαζεσαι. Αν εχεις απλα γνωσεις, πως θα ξεχωρισεις τι αξιζει και τι οχι; Οπως προειπα βεβαια, τη γνωση και σοφια τις θεωρω αμεσα συσχετιζομενες αρετες, αλλα αν επρεπε να διαλεξω μια...

Πρέπει να ομολογήσω ότι έχω μια προκατάληψη εναντίον της Πίστης. Μου φαίνεται ότι έχει πολύ μικρή αξία - αν δεν είναι εντελώς άχρηστη. Ο κάθε λογικός άνθρωπος αν είχε επιλογή θα προτιμούσε να γνωρίζει κάτι, παρά απλά να το πιστεύει. Οπότε η μόνη περίπτωση που μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα είναι όταν η γνώση για διάφορους λόγους δεν είναι διαθέσιμη. Τότε μπορεί να πει κανείς ότι η πίστη μπορεί να λειτουργήσει ως φτηνό υποκατάστατο της γνώσης, προκειμένου να μην εγκλωβίζεται το μυαλό μας σε ατέρμονες σκέψεις που δεν καταλήγουν πουθενά.

Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση όμως πιστεύω ότι η πίστη περισσότερο βλάπτει παρά ωφελεί. Καλύτερο είναι να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας ώστε να είμαστε εξοικειωμένοι με την αμφιβολία. Η πίστη έχει την άσχημη παρενέργεια ότι σκοτώνει την ερευνητική μας διάθεση. Αν πιστέψω μια φορά σε κάτι, θα πιστεύω πάντα σε αυτό το κάτι. Αν αντίθετα παραδεχτώ εξαρχής την άγνοιά μου, έχω την ελπίδα κάποτε να αποκτήσω την αληθινή γνώση. Θα μου άρεσε να μπορούσα να ονομάσω αυτή τη νοητική στάση ως «αγνωστικισμό», αλλά φοβάμαι πως η λέξη αυτή έχει ήδη συνδεθεί με ένα αρκετά διαφορετικό νόημα.

Όσο για τη Σοφία νομίζω ότι πρόκειται για ένα είδος ανώτερης γνώσης που δε μπορεί να υπάρξει από μόνη της. Το να προσπαθεί κάποιος να φτάσει στη Σοφία χωρίς να μάθει και να μάθει, είναι καθαρή ματαιοπονία. Το πολύ-πολύ αντί για τη Σοφία να καταλήξει στη σοφιστεία.