Ούτε μ'αυτό το σκεπτικό συμφωνώ γιατί δεν το καταλαβαίνω. Γιατί είσαι υποχρεωμένος να βελτιώνεσαι εξωτερικά και τί σε υποχρεώνει ; Ποιός ο λόγος να αλλάξει κανείς εκτός από τους άλλους ; Για να κοιτάγεσαι στον καθρέφτη ; 'Οχι, μάλλον για να γίνεις αποδεκτός, από τους άλλους πάλι. Πάντα αυτοί οι άλλοι.
Απλό παράδειγμα:
Παλιότερα είχα μαλλιά μέχρι τον ώμο. Καλώς ή κακώς τράβαγα πράμα από θηλυκά. Επειδή όμως είχα τη στέκα, το χάλασα το μαλλί και άρχισα να χάνω κάποια σημεία μπροστά και να αδειάζει. Τα κούρεψα λίγο. Παρόλαυτά μετά από καιρό έγινε το μαλλί σα φλοκάτη και το Καραφλόν Όρος συνέχισε να αναδύεται. Εγώ δεν ένιωθα άνετα, με μένα, στον καθρέφτη τον δικό μου, παρόλο που ακόμα τράβαγα θηλυκά. Έτσι πλέον ξύρισα το μαλλί και νιώθω υπέροχα όταν κοιτάζομαι. Για καλό δικό μου και πάλι έλκω θηλυκά, περισσότερο από πριν.
Δεν έχει να κάνει όμως το τι μαλλί θα φτιάξω για να βρω γκόμενα. Είναι το τυχαίο ότι ναι παρόλες τις αλλαγές, τα πάω συνέχεια καλά και εκεί. Τις αλλαγές όμως τις κάνω για να βελτιώνομαι εγώ, να γίνομαι το καλύτερο που μπορώ, να βγάζω όλο το δυναμικό μου και να μην αυτοπεριορίζομαι. Άσε που νιώθω και πιό ανετούλης όταν κάνω κάτι που μου αρέσει.
Άλλο παράδειγμα τα πόδια: Γιατί πρέπει δηλαδή να συμβιβαστώ με το πρόβλημά μου; Θα μπορούσα συνέχεια να λέω "βοηθήστε με να κατέβω κι αυτό το σκαλάκι, και το άλλο σκαλάκι" κλπ κλπ. Όμως το παλεύω μόνος μου, όχι για να μη δείχνω το πρόβλημά μου στα θηλυκά, αδιαφορώ πλήρως. Το παλεύω γιατί εγώ θα γίνω πιό άνετος, πιό δυνατός, πιό πλήρης. Ως συνέπεια αυτού όμως, έρχονται κι άλλα θηλυκά, γιατί αλλιώς θα σε δει ένα ταίρι όταν θα λες "είμαι ανάπηρος, είμαι χοντρός, είμαι γκαβός, αλλά δεν έχει σημασία γιατί είμαι πανέξυπνος" κι αλλιώς θα σε δει όταν λες "ναι είμαι χοντρός, ανάπηρος, γκαβός, αλλά έκανα δίαιτα, προσπαθώ μόνος μου και τα καταφέρνω, πήγα κι εβαλα ωραία γυαλάκια ή έφτιαξα τα μάτια με laser ΚΑΙ είμαι και πανέξυπνος"...
Βλέπει ο άλλος/η ότι το δουλεύεις το πράγμα. Δεν είσαι έρμαιο και απλά όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, ή "το έξω είναι μόνο για τα ψώνια και τους ρηχούς." Ε όχι δεν είναι έτσι...
Θα διαλέξω αυτόν που μου κάνει περισσότερο "κλικ" στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να προσδιορίσω αν αυτός θα είναι ο κούκλος, ο έξυπνος, ο ρομαντικός, ο πλούσιος, ο καλός. Θεωρώ πως θα είναι αυτός που θα μου μεταδίδει πιο όμορφα συναισθήματα.
Απάντηση μπαλαντέρ από αμνημόνευτους χρόνους αυτό το "κλικ". Ρουλέτα κι όπου πέσει εκείνη τη στιγμή. Έλα όμως που τα πιό όμορφα συναισθήματα για μένα μπορεί να είναι σωματικά/σεξουαλικά και μπορεί να οριζοντιώσω το πιπίνιον και να μη του αφήσω ούτε κοκκαλάκι όρθιο.
Η διαφορά μας είναι ότι εγώ παραδέχομαι ότι ξεκινάω σε θεωρητική βάση από το πιπίνι και θα βάλω κάτω το πιπίνι. Εσύ μπορεί να ξεκινήσεις από τη θεωρητική βάση του "εσωτερική ομορφιά" αλλά πρακτικά το ρίχνεις στο μπαλαντέρ "κλικ" κι όπου πέσει η μπίλια. Διαολεμένα βολικό δε νομίζεις;
Εσύ προσωπικά έχεις μια πολύ περίεργη αντίληψη των πραγμάτων σε αυτό το θέμα για μένα. Και θέλω να σε ρωτήσω: πού ξέρεις αν τα μοντέλα που τράβαγες σε θέλανε για την εξωτερική σου ομορφιά που είχες φτιάξει όπως λες; Πού ξέρεις αν θα τις τραβούσες εξίσου αν δεν είχες "ανακαινιστεί";
Αυτό που έχω ακούσει από σένα σχετικά με την επιβίωση δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν θες μου το εξηγείς εδώ (αν και οφ τόπικ).
Δεν είναι περίεργη αντίληψη, είναι διαφορετική αντίληψη. Παρόλαυτά θα σου απαντήσω ευχαρίστως στην ερώτησή σου:
Πριν φτιαχτώ, είχα μόνο 2 όμορφες. 2 στις 5. Οι υπόλοιπες τρεις ήταν σαν το ζυμαρούλη της Pillsbury και δεν ντρέπομαι που το λέω. Γιατί τράβαγα αυτές; Πρώτα απ' όλα γιατι φαινόταν στη μάπα μου ο φόβος της απόρριψης από τις πιό ωραίες επειδή έδειχνα με τις κινήσεις μου και την ψυχολογία μου ότι υστερώ μειονεκτικά στην εμφάνιση και ότι αυτό με πειράζει.
Δηλαδή δεν ήταν μόνο το ότι είχα κάποια μείον στην εμφάνιση, που ναι ίσως από μόνα τους να μην έπαιζαν και τόσο τραγικό ρόλο, αλλά το κακό αυξανόταν εκθετικά από τη δυσφορία και την ψυχολογική προδιάθεση που αυτά μου δημιουργούσαν.
Όταν λοιπόν άρχισα να ακούω μια-μια τις συμβουλές: "πέτα τα πατομπούκαλα γυαλιά και βάλε λεπτά, φόρα κάτι πιό νεανικό, πάρε αυτό το μπλουζάκι, κόψε την άθλια φράτζα στο μαλλί, φτιάξε το σπασμένο δόντι"... έγινα ρε παιδί μου άνθρωπος μα το κυριότερο ένιωθα και σαν άνθρωπος και είδα τη διαφορά.
Έβλεπα ότι τράβαγα πραγματικά κούκλες, οι οποίες επιβράβευαν μεν το εσωτερικό μου, αλλά επιβράβευαν και το εξωτερικό μου και τις όποιες στυλιστικές παρεμβάσεις έκανα.
Θέμα επιβίωσης: Φυσικά. Γιατί να αυτοσαμποτάρομαι; Θα βελτιώνομαι και θα γίνομαι ο καλύτερος που μπορώ να γίνω, γιατί στην κοινωνία έτσι πάει. Ο καλύτερος από κάθε άποψη επιβιώνει και προχωράει και δημιουργεί και διαιωνίζει και και και....
