Τελευταία έχουν πέσει πολλοί χωρισμοί στο φιλικό μου περιβάλλον, τους περισσότερους τους οποίους τους βίωσα (κατά περίεργη σύμπτωση) από τη μεριά του άντρα. Όλως παραδόξως, πέρα από μία στιγμή αφηρημάδας ή μια στιγμιαία μικροκατήφεια, η συμπεριφορά τους δεν είχε αλλάξει σε τίποτα! Ομολογώ δε πως σε κάποιες περιπτώσεις, μόνο όταν ρώτησα για την σύντροφό τους, άκουσα ένα "εντάξει χωρίσαμε, αλλά ας μην το κουβεντιάσουμε....δεν πήγαινε άλλο, τέλειωσε". Η αλήθεια είναι πως γενικά οι άντρες δεν μιλούν, δεν εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους, δεν εξομολογούνται ούτε καν στους κολλητούς τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές να κατηγορούνται από το γυναικείο φύλο ως "αναίσθητοι", "αδιάφοροι", πως τους ενδιαφέρει μόνο το σεξ κλπ κλπ κλπ.
Προσωπικά δεν συμμερίζομαι επ ουδενί τις παραπάνω "απόψεις", αν και πιστεύω πως γενικά είναι πιο εύκολο να κάνει ένας άντρας σχέση μόνο για το σεξ από ότι μια γυναίκα (το θέμα σίγουρα σηκώνει μεγάλη συζήτηση!).
Παρόλ'αυτά δεν μπορώ να μην θαυμάσω (και να μη ζηλέψω αν θέλετε) την αυτοσυγκράτησή των αντρών, αυτή την ικανότητά τους να συνεχίσουν κανονικά με την καθημερινότητά τους, να αποστασιοποιούνται (; ) από πρόσωπα και καταστάσεις, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των γυναικών, που ακόμη κι αν δεν πέσουν σε κατάθλιψη, σίγουρα έχουν ανάγκη να μιλήσουν, να συζητήσουν, να "πουν τον καημό τους"...
Και διερωτώμαι:
Ποιος είναι αυτός ο εκπληκτικός και αξιοθαύμαστος μηχανισμός άμυνας που κάνει τους άντρες να αντιδρούν τόσο φυσιολογικά στον κοινωνικό τους περίγυρο μετά από ένα χωρισμό; (από επιπόλαια σχέση μέχρι γάμο!)
Είναι εγωϊσμός; Αδυναμία δυνατών αισθημάτων; Χαρακτηριστικό του φύλου τους να αποστασιοποιούνται από καταστάσεις στενόχωρες; Κοινωνική επιταγή και τρόπος ανατροφής; Κάτι άλλο;
Μήπως θα πρέπει να πάρουμε μαθήματα από τους άντρες τελικά;
