Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών γράφτηκε από έναν άνθρωπο που ένιωσε την ανάγκη να φτιάξει έναν κόσμο για να φιλοξενήσει τις γλώσσες (Quenya και Sindarin είναι αμέσως-αμέσως δύο γλώσσες Μάρω μου

και υπάρχουν κι άλλες

) που είχε δημιουργήσει. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό αν αναλογιστεί κανείς πως οι γλώσσες είναι φορείς πολιτισμού και ιστορίας.
Παρʼ όλʼ αυτά, ας εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο:
Αν είχες παιδιά Άγγελε, στον Άρχοντα θα μπορούσες να βρεις κάθε αφηρημένη έννοια που θα ήθελες ποτέ να τους διδάξεις και μάλιστα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλαδή μέσα από το Μύθο που είναι εύκολα κατανοητός και εύπεπτος.
Πολύ επιγραμματικά, στον Άρχοντα, ακόμη κι αν δεν έχει διαβάσει τα βιβλία, μπορεί κανείς να μάθει για την συνεργασία (βλ. τη συντροφιά του Δαχτυλιδιού), το ήθος (βλ. τον Σαμ και άλλους ήρωες του έπους), την ανιδιοτελή αγάπη (βλ. Άργουεν), το θάρρος (βλ. Φρόντο) , την επιμονή και την υπομονή (βλ. Φρόντο...), τη φιλία (βλ. Φρόντο & Σαμ), την οικολογία (βλ. Δεντρογένης), την αποδοχή της διαφορετικότητας (βλ. τη συντροφιά του Δαχτυλιδιού), την σοφή αρχηγία και διακυβέρνηση (βλ. Άραγκορν), την ταπεινότητα (βλ. Γκάνταλφ) την ισότητα (βλ. το ρόλο της Έογουιν) και τόσα άλλα, ...η λίστα είναι ατελείωτη.
Ευχαριστήθηκα πολύ παρακολουθώντας το Αβαταρ. Ο κόσμος, τα χρώματα και φυσικά η τρισδιάστατη απόδοσή τους, μάγευε τις αισθήσεις. Μέχρι σήμερα πάντως, δεν ένιωσα την ανάγκη να την ξαναδώ. Τον Άρχοντα τον έχω δει τουλάχιστον 30 φορές και ξέρω πως θα τον δω άλλες τόσες. Βέβαια δεν αρνούμαι ότι είμαι προκατειλημμένη, αφού έχω διαβάσει όλα τα βιβλία που αναφέρονται στη Μέση Γη, καθώς και άλλα δευτερεύοντα βιβλία που έγραψε και εικονογράφησε ο Τόλκιν. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιθυμώ να συγκρίνω τις δύο ταινίες. Ειδικά όμως στο θέμα των μηνυμάτων, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω μαζί σου.