από φιλοσοφικής σκοπιάς συγκρούονται
το δικαίωμα της ζωής με το δικαίωμα της επιλογής.
Αλλά αν η αυτοδιάθεση περιλαμβάνει να σκοτώνεις κάτι
μόνο επειδή το ορίζουν τα αμνιακά υγρά σου?
Σκούρα τα πράματα.
Και όσες τελικά προβαίνουν σε έκτρωση ίσως ΙΣΩΣ να αγνοούν το γεγονός
ότι μέσα από το κακό μπορεί να προκύψει
ένα καλό = μια καλή δημιουργική ζωή κι όχι ένα δεύτερο κακό
(= μίζερη ζωή με κατάθλιψη, σχιζο κλπ.)
Γιατί ένα παιδί από βιασμό καμία μελέτη δε μπορεί να αποκλείσει
ότι θα γίνει ένας υπέροχος άνθρωπος παραγωγικός, ένας λαμπρός επιστήμονας κλπ.
άρα επιλέγουμε να τετραγωνίσουμε το εν δυνάμει κακό
αντί της προσάραξης στα αβαθή του εν δυνάμει καλού.
Σαν ροπή σε ένα απαισιόδοξο σενάριο.
Έπειτα, ο ψυχ(οσωματ)ικός βιασμός γ-ι-α-τ-ι να γυρίσει μπούμεραγκ
από τη μάνα προς το παιδί της και πάλι πίσω
και να μην είναι κάτι το οποίο θα αποδειχθεί η σωτηρία της ψυχής της?
(μαζί με τη σωτηρία της ζωής του ίδιου του παιδιού) και δεν το λέω
μόνο απο σκοπιά να τη γηροκομήσει.
Είναι δύσκολο το ζήτημα.
Αν η ζωή μας έχει προηγηθεί της βούλησης μας (πρώτα το υπάρχω, ύστερα το διαλέγω)
για το ελάχιστο,
τότε ο ερχομός στη ζωή ενός παιδιού δε μπορεί να ταυτισθεί με το
"Φτάσε στα 18 κι αμα θες αυτοκτόνα".
ΟΚ ΑΝ ΔΕ ΘΕΛΕΙ, δε θέλει.
Αλλά πάλι σκέφτομαι ότι η ιεραρχία ενός κόσμου που δεν είναι μαφία
είναι το "ζήσε κι άσε τους άλλους να ζήσουν"
γιατί αν υπάρχει στον κόσμο μας έστω ένα παιδάκι βιασμού
(και όχι προϊόν λες και είναι πορσελάνινο κουκλάκι ή ένα σνικερς)
που έζησε μια ζωή όπως όλοι, αυτό αρκεί για να πούμε ότι
Η ΖΩΗ πήρε το δρόμο της όπως κι αν άρχισε και δεν επαληθεύτηκαν
οι μαύρες κασσάνδρες.
ΌΧΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, η ζωή.
Συμφωνώ με το να κάνεις ό,τι θες στο σώμα σου
και αυτό περιλαμβάνει κι ο,τι κουβαλάς σε αυτό
αλλά ποιος συμπεριέλαβε ΚΑΙ τις τύψεις της έκτρωσης
σαν αντίποδα στις τύψεις αισθήματος ψευτομάνας
αφού ο πατέρας ήταν το ΚΤΗΝΟΣ της αποκαλύψεως.
(γιατί δηλ το παιδί να μην κάνει τη μάνα του σε μια αδιόρατη στιγμή
να κλαίει από χαρά για την απόφαση της να μη το "ρίξει"?)
Δε γνωρίζω στατιστικά γυναικών που γέννησαν μετά απο βιασμό,
αλλά ο τσαμπουκάς τους (κι όχι η ψευτοηθική απαραίτητα)
είναι μεγαλύτερος από όσο νομίζεται από μερικούς που έδεσαν το μπούτσο κόμπο
ότι η ηθική, ή μάλλον όχι η ηθική αλλά η ζώσα ύπαρξη λογαριάζεται με κοινωνιολογικές μελέτες
και ψυχοκοινοτοπήματα του ποδαριού.
Επίσης, δεν αμπαλάρονται με νόμους, τέτοιες αποφάσεις.
Ούτε οι στατιστικές της Ιρλανδίας ή της Λιθουανίας
ή της Μποτσουάνα έχουν καμιά σχέση με άλλων χωρών
γιατί εμφωλεύουν κι άλλες παράμετροι που δε λήφθηκαν
υπόψη σε όλες τις μελέτες.
(πχ. εηντζ, πενιχρή χρήση προφυλακτικών μέτρων)
τι θα πούμε επειδή στη χ χώρα μειώθηκε η εγκληματικότητα
από νομιμοποίηση των εκτρώσεων, άρα να ο λόγος που
αφήνουμε τους ανθρώπους να κάνουν ό,τι θέλουν με αυτό
που κυοφορούν?
Η ίδια μελέτη γεωγραφικά τοποθετημένη αλλού είναι ομελέτα.
Μιλάμε για κοινωνιολογία και όχι για πόσο αδυνατίζω άμα κλάνω 186 φορές τη μέρα
κάνοντας εμπολέ ζετέ.
είμαι 1000% υπέρ στην έκτρωση απο βιασμό που κολλάει εηντζ μάνα και έμβρυο.
υγ. παιδί που γεννιέται με γενετικές ανωμαλίες από χρήση κρακ της μάνας,
πρέπει να καταδιώκεται η μάνα?
Εδώ να δω τι θα πουν οι υπερασπιστές της αυτοδιάθεσης.
**άλλο κρακάρω/σπάω το γουιφι του γείτονα με αιρσνορτς κι άλλο σπάω
το σώμα μου και κατ'επέκτασιν το νεογέννητο κορμάκι γιατί
γούσταρα να τριπάρω με τη κοιλιά τούμπανο.
παω να δω αυτιά
