Δεν γνωρίζω πώς να τα-
με χαρακτηρίσω, αλλά θα σας πω τί έζησα εγώ.
Σε εξέταση ρουτίνας, ο γυναικολόγος της γυναίκας μου, μας είπε:
ετούτο εδώωω, είναι αρχόμενη εγκυμοσύνηηηη...
Το μάτι του το κλούβιο, όταν κοιτούσε το υπερηχογράφημα, ίσως ο καταράκτης στο δεξί ή αριστερό μάτι ή ακόμα και στα δυο, έβλεπε τον εφιάλτη μου.

Για περίπου μια εβδομάδα,
εγώ ο παππούς γινόμουν μπαμπάς...
Στην προσπάθεια μου να κερδίσω χρόνο, να καταλάβω τί μου συνέβαινε, έκανα πλάκα και έλεγα, ναι περιμένω το στερνοπούλι μου. Μέσα μου δε, είχα τέτοιες συγκρούσεις, αλλά με την στάση μου σε προηγούμενες τοποθετήσεις, εύκολα αντιλαμβάνεστε οτι δεν μπορούσα να δώ ως επιλογή την
έκτρωση.
Ευτυχώς, το δράμα μου πήρε τέλος, μετά απο την εμφάνηση της περιόδου.
Και έτσι
έζησαν αυτοί καλά και εγώ παρέμεινα ως σήμερα, παππούς.
Πράγμα που άυριο, τίποτα δεν το εξασφαλίζει.
Τι ευτυχία είναι να βλέπεις μικρά παιδιά να παίζουν, να ...,να.....,να.....και νέους μπαμπάδες να τρέχουν πίσω τους;
Φαντάζομαι τον Εποτε να τρέχει να σκουπίσει τις μύξες τους και σκάω στα γέλια...






