Ναι, είμαι υπέρ της έκτρωσης.
Αν εκεί που περπατάς αμέριμνα στο δρόμο σε αρπάξει και σε βιάσει ένας άγνωστος-ή γνωστός..- έχεις κάθε δικαίωμα να εμποδίσεις μια καταστροφή για την οποία έχεις μηδενική ευθύνη.
Αν είσαι 16 χρονών και από ηλιθιότητα ή ελλειπή ενημέρωση απο τη μαμά μείνεις έγκυος,είτε μπορείτε να παντρευτείτε είτε όχι,κάνεις έκτρωση και δε το συζητάς καν. Έχεις μειωμένο καταλογισμό. Σπουδάζεις,παντρεύεσαι στα 25 από αληθινή αγάπη,ζεις τη ζωή σου και είσαι πιο προσεκτική. Γιατί, το δις εξαμαρτείν...
Αν είσαι 25 και έχεις κάνει one night stand,ή έχεις πιεί και 'ξεχνάς' την αντισύλληψη,ή δεν το είχες 'προγραμματίσει' τότε, έχεις απόλυτη ευθύνη και ούτε ο Κούγιας δε μπορεί να δικιολογήσει την πράξη σου. Απ'τη στιγμή που είσαι ενήλικη,και κάνεις σεξ γνωρίζοντας οτι υπάρχει έστω 1% πιθανότητα να μείνεις έγκυος κατα λάθος,ή το ρίχνεις και πληρώνεις τις ηθικές, σωματικές, ψυχολογικές συνέπειες,ή κρατάς το παιδί κι αποφασίζεις μετά τι θα το κάνεις. Στο κάτω κάτω,είναι αποτέλεσμα έρωτα,ή όχι?
Ποιά γυναίκα 20+ χρονών δε θα αποκτούσε έστω και κατα λάθος το παιδί με τον άντρα που αγαπάει?
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.