Ας πρόσεχε που έμπλεκε λοιπόν και η κοπέλα, με τον άντρα που βρήκε. Τώρα γιατί δεν το λες; Γιατί δηλαδή τη μία τονίζουμε το ένα, την άλλη το άλλο;
Ο οποίος, όταν τέθηκε το θέμα αν θα κρατήσουν ή όχι το μωρό, αν δεν κάνω λάθος όπως είπε η ΚουΕ έδινε ένα σωρό εγγυήσεις, .... άρα τη δεδομένη στιγμή το ήθελε. Και εγώ σου λέω, σου τυχαίνει να μείνεις έγκυος και ο σύντροφός σου θέλει να το κρατήσετε. Και το αποφασίζετε και το κρατάτε, που να ξέρεις εσύ ότι μετά θα του θυμηθεί ότι τελικά δεν το θέλει. Ενώ αν είχες πάρει μόνη σου την απόφαση να το κρατήσεις, τουλάχιστον δεν θα μπορούσες να του καταλογήσεις κάτι.
Και πέραν τούτου, αν ένας άντρας μπλέξει με κάποια η οποία θα μείνει έγκυος για να τον καπαρώσει, δεν είναι υποχρεωμένος να μείνει μαζί της και μπορεί να συνεχίσει τη ζωούλα του μια χαρά. Μια γυναίκα που έμπλεξε όμως με έναν καραγκιόζη, ο οποίος αποφασίζει ότι τελικά δεν το θέλει, μένει με το παιδί και με όλες τις υποχρεώσεις αυτού.
Που ακριβώς είναι η ομοιότητα;;;
Ακριβώς! Γιατί είπαμε είστε... ανώτερες! Είστε ικανότερες για κάτι τέτοιο. Μα τι λες ρε σίμπυ...
Εγώ σου λέω ότι αν οι άντρες είχαν την ίδια δυνατότητα, θα ίσχυαν ακριβώς τα ίδια και για τους δύο. Δεν έχει να κάνει με τίποτα άλλο, ούτε με την ωριμότητα, ούτε με την εξυπνάδα, ούτε με τίποτα άλλο.
Πολύ απλά, αν μια γυναίκα μείνει έγκυος, ακόμα και αν αποφασίσει στον 3-4 μήνα ότι δεν θέλει να το κρατήσει, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ! Ξέρει λοιπόν από πριν, ότι αν αποφασίσει να το κρατήσει, ΘΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙ, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή αργότερα. Δεν έχει να κάνει με την ωριμότητα, ή με το ότι είναι καλύτερη του άντρα.
Δεν έπιασες μάλλον το πλαίσιο στο οποίο το είπα, αλλά δεν πειράζει. Όταν ακούω όμως περιστατικά σαν αυτό που είπε η ΚουΕ ή όταν ακούω ότι τα δικαιώματα στο παιδί από την πλευρά του πατέρα προκύπτουν από το γεγονός ότι φροντίζει την "ανίκανη να φροντίσει τον εαυτό της έγκυο" ... τι να πω;;;
Και επίσης κάτι άλλο ... ακριβώς επειδή δεν μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ξεφορτωθούμε ένα παιδί και το ξέρουμε αυτό, όταν αποφασίζουμε αν θα το κρατήσουμε, το κάνουμε συνειδητά και δεν αλλάζουμε γνώμη μετά... άρα δεν παίζει μετά να πούμε ότι τελικά το κρατήσαμε επειδή δεν είχαμε άλλη επιλογή.
Εσείς πάλι έχετε την πολυτέλεια να αλλάξετε γνώμη, όπως βλέπεις.
Και, για να μην παρεξηγούμαι, ξαναλέω: σαφώς και έχει και ο άντρας δικαιώματα, σαφώς και το παιδί ανήκει και στους δύο, σαφώς είναι μια απόφαση που θα πρέπει να την λαμβάνουν από κοινού .... αλλά κανένας δεν μπορεί να υποχρεώσει τον άλλο. Άρα η γυναίκα από την πλευρά της έχει το δικαίωμα να αποφασίσει, αν θα συνεχιστεί ή όχι η κύηση, και ο άντρας έχει την πολυτέλεια όπως βλέπουμε, να αλλάξει γνώμη και να μην είναι παρών.
Θα μου πεις, ναι αλλά αν ζητάει διατροφή;;;
Ας πρόσεχε ο άντρας, αν δεν ήθελε παιδιά να λάμβανε τα μέτρα του ... ή και η γυναίκα, αν δεν ήταν σίγουρη γι' αυτόν!
Όμως βλέπεις από ένα και μόνο παράδειγμα (και υπάρχουν άπειρα) ότι στην περίπτωση που ο άντρας αλλάξει γνώμη, ως προς την ξαναλέω ΚΟΙΝΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ...., τότε τις συνέπειες τις έχει μόνο η γυναίκα, που μένει αμανάτι με ένα παιδί. Είναι δίκαιο; Ή θα μου πεις "ας πρόσεχε"; Μα και αυτός συναποφάσισε να το κρατήσουν, τι άλλο δηλαδή να προσέχουμε .... μήπως να σας βάζουμε να υπογράφετε;;
Και τέλος πάντων ρε παιδί μου, τι σόι παντελόνια φοράτε, αν δεν μπορείτε να αναλάβετε τις ευθύνες σας, έστω και για κάποιο λάθος σας. Γιατί μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη είναι λάθος και των δύο, μην τρελαθούμε δεν είμαστε μωρά .... δεν μένεις έγκυος από τον κρίνο!
Και δεν στα λέω προσωπικά όλα αυτά...
