Ας πω κι εγώ για το Μάλαμα.
Δε μου αρέσει ο Μάλαμας. Δε μου αρέσει καθόλου ο Μάλαμας.
Πρώτ' απ' όλα δε μου αρέσει η φωνή του: Πολύ μπάσα, μουντή και χωρίς αξιόλογο ηχόχρωμα. Τη μόνη χρησιμότητα που θα έβρισκα για τη φωνή του θα ήταν ισοκράτημα στη βυζαντινή μουσική (ισοκράτημα όχι ψάλσιμο) καθώς έχει τη δυνατότητα να πιάνει πολύ χαμηλές νότες με ιδιαίτερη ευχέρεια καθ' ότι βαθύφωνος.
Μετά δε μου αρέσουν τα τραγούδια του: Ένα υποτονικό μοτίβο συνέχεια. Δε θα ταίριαζε βέβαια κάτι άλλο στη φωνή του. Τους στίχους του τους βρίσκω πολύ δήθεν ποιοτικούς ενώ έχουν ελάχιστη καλλιτεχνική επεξεργασία.
Ύστερα δε μου αρέσει καθόλου το γενικότερο ύφος το οποίο προβάλλει: Συγκαταλέγεται στους καλλιτέχνες οι οποίοι στα έργα τους δίνουν έμφαση στην «ατμόσφαιρα» και στην «ευαισθησία» με παντελή έλλειψη νοήματος... Αυτή η «θολούρα» που έλεγε και ο Σεφέρης κάπου στις δοκιμές του... Κάτι αντίστοιχο στον κινηματογράφο εκπροσωπεί και ο Παντελής Βούλγαρης («Όλα είναι δρόμος», «Νύφες», «Πέτρινα χρόνια» κλπ) ή ο Αγγελόπουλος οι οποίοι επίσης δε με εκφράζουν.
Τέλος, αυτή η ηρεμία (εγώ θα την έλεγα υποτονικότητα) που βγάζει δε μου φαίνεται ότι είναι δείγμα εσωτερικής ηρεμίας αλλά έχει άλλα αίτια...
Πάρ' όλ' αυτά, μου αρέσουν και κάποια τραγούδια του, το κλασικό
«Τσιγάρο ατέλειωτο» και οι
«Καλογέροι» του Θανάση Παπακωνσταντίνου το οποίο έχει και έντονη επιρροή από την παραδοσιακή μουσική.