"Να ζούμε να το θυμόμαστε", λέμε για κάτι ή κάποιον που ανήκει πιά στο παρελθόν. Μόνο που οι περισσότεροι ζούμε αναμασώντας διαρκώς το παρελθόν. Πιανόμαστε από αναμνήσεις ευχάριστες ή δυσάρεστες και τις αναπαράγουμε συχνά σαν σκέψεις. Εντάξει, το ζήσαμε, μάθαμε από αυτό, γιατί δεν το στέλνουμε για πάντα εκεί που ανήκει, στο σκοτάδι της λήθης?
Οι αναμνήσεις συχνά μας εμποδίζουν να ξεπεράσουμε ένα γεγονός και να πάμε παρακάτω γιατί μας δημιουργούν δισταγμό, συγκρούσεις, φόβο, αναποφασιστικότητα. Προτείνω λοιπόν να φτιάξουμε έναν ΧΥΤΑ (χώρο υγειονομικής ταφής αναμνήσεων), να τις θάψουμε με δόξα και τιμή και να μην ξανασχοληθούμε με αυτές. Rest in peace...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.