εφοσον ειναι καλοδεχουμενος και στεκεται νομικα, ας βρει η κυβερνηση την πλειοψηφια των 181 να αναθεωρησει το συνταγμα.
Σε αυτό συμφωνώ, αν και όπως είπα μπορεί και να σταθεί η άποψη ότι δεν είναι αντισυνταγματικός. Και μόνο ότι ερίζεται τόσο το ζήτημα και υπάρχουν σημαντικοί συνταγματολόγοι που διαφωνούν με τη θέση της κυβέρνησης, θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να έχει την πολιτική παιδεία να ακολουθήσει την οδό της αναθεώρησης. Το γεγονός ότι η παντοδυναμία του τον έχει τυφλώσει τόσο είναι πράγματι ανησυχητικό.
το βλεπεις απο τη λαθος οπτικη. δεν μας ενδιαφερει το αν θα μεινουν τα ιδιωτικα στο περιθωριο, δλδ δε μας ενδιαφερει η πλευρα των ιδιωτικων, μας ενδιαφερει η πλευρα του δημοσίου, καθως τα δημοσια πανεπιστημια θα υποβαθμιστουν αμεσα πολυ περισσοτερο απαξ και αρχισουν να λειτουργουν ιδιωτικα εδω, θα υποχρηματοδοτουνται ακομα περισσοτερο και θα υποστελεχωνονται ακομα περισσοτερο. Αυτα τα εχεις σκεφτει;
Η σημαντικοτερη διασταση του θεματος ειναι η κοινωνικη, οχι η νομικη.
Είναι δικαιολογημένοι οι προβληματισμοί σου, αλλά σε καλώ να σκεφτείς τα ακόλουθα:
1. Η δυνατότητα ίδρυσης πανεπιστημίων από ιδιώτες αποτελεί θεμελιακό ατομικό δικαίωμα με βάση τις αρχές του φιλελευθερισμού. Παράγεται λογικά από τις αξιωματικές θέσεις του. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει δυτικό κράτος που να απαγορεύει μια τέτοια δυνατότητα, είναι ανήκουστο.
2. Από τον Καντ έως τον Τσακυράκη, γίνεται απόλυτα δεκτό ότι το να περιορίζονται η παραγωγή και η διακίνηση της γνώσης στα χέρια του κράτους αποτελεί βαθιά αντιφιλελεύθερο και αυταρχικό μέτρο, με γνωστές σκοπιμότητες. Γι’ αυτό δεν παραξενεύει το γεγονός ότι η υφιστάμενη συνταγματική απαγόρευση των ιδιωτικών είναι αυτούσια μεταφύτευση του άρθρ. 17 παρ. 4 του ψευδοσυντάγματος του 1968 της Χούντας, που είχε ως σκοπό ακριβώς να ελέγξει τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, καθώς ο Παπαδόπουλος είχε συνειδητοποιήσει τη δύναμη που μπορεί να έχει η ελεύθερη και απροκατάληπτη σκέψη για ένα αυταρχικό καθεστώς, και ταυτόχρονα ήθελε να εκκαθαρίσει τα ιδρύματα από τους διαφωνούντες καθηγητές, όπως και έκανε. Και δεν είχε άδικο, μιας και η εξέγερση της Νομικής και του Πολυτεχνείου αποτέλεσαν τις κορυφώσεις του αντιδικτατορικού κινήματος. Εξάλλου, αυτήν την κυριαρχία του κράτους επί της τριτοβάθμιας την είχε προηγηθεί η πιο light ρύθμιση του μετεμφυλιακού Συντ. του 1952, που προέβλεπε ότι οι καθηγητες ΑΕΙ είναι δημόσιοι λειτουργοί, με απώτερο σκοπό να εκκαθαρίζονται ευκολότερα οι κομμουνιστές καθηγητές στο μετεμφυλιακό πεδίο. Με λίγα λόγια, η υφιστάμενη ρύθμιση του άρθρ. 16 έχει χουντικές καταβολές και εξυπηρετεί αυταρχικές σκοπιμότητες. Πριν από αυτό, το ίδιο το ΣτΕ το 1961 είχε γνωμοδοτήσει ότι τα ιδιωτικά ΑΕΙ επιτρέπονται, ενώ και η Πάντειος στην αρχή της είχε λειτουργήσει ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Η δυσανεξία προς τα ιδιωτικά είναι πολύ πιο πρόσφατη απ’ όσο νομίζουμε, και αποτελεί μοναδικότητα ανάμεσα στα αναπτυγμένα κράτη.
3. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το δικαίωμα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων αποτελεί θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα που συνδέεται με το δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και κυρίως με την παραδοχή ότι είναι ανεπίτρεπτο το κράτος να είναι ο αποκλειστικός παραγωγός και διακινητής της επιστημονικής γνώσης. Αυτό είναι λογική σοβιετίας ή φασιστικού καθεστώτος.
4. Εφόσον λοιπόν ως προκύπτει ως ατομικό δικαίμα, έχει δηλαδή αυτοτελή κανονιστική υπόσταση ανεξάρτητη από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, κανένα επιχείρημα και εκτίμηση σκοπιμότητας δεν μπορεί να το υποσκελίσει. Γι’ αυτό και τα επιχειρήματα τύπου να μην υπάρχουν ιδιωτικά για να μην μειωθεί η χρηματοδότηση των κρατικών ΑΕΙ έχουν ίδια αξία με την άποψη να υποχρεωθούν οι ομοφυλόφιλοι να μπουν σε κέντρα θεραπείας για αν μειωθεί η υπογεννητικότητα.
5. Για τη χρηματοδότηση που λες πάντως, είναι δικαιολογημένη η ανησυχία σου, όσο κι αν όπως είπα είναι αδύνατο να βλάψει τη δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών ως ατομικό δικαίωμα. Η λύση δε θα βρεθεί με την άρνηση ενός θεμελιακού δικαιώματος, αλλά με άλλους τρόπους, πχ. τη δέσμευση να μην υπάρξει έκπτωση στη χρηματοδότηση των δημοσίων ΑΕΙ ή ακόμη και να ενισχυθεί, την αναθεώρηση κάποιων υπερβολικά κοστοβόρων μέτρων που καταναλώνουν μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης αυτής (πχ. το ότι το κράτος φτιάχνει προσωπική επιστημονική βιβλιοθήκη από πανάκριβα συγγράμματα σε κάθε φοιτητή, ενώ στην πλειονότητα των σχολών δεν τα αγγίζουν καν), και κυρίως την κατάργηση κάποιων εκατοντάδων τμημάτων που παίρνουν μεγάλες επιδοτήσεις με εγγεγραμμένους 3-4 φοιτητές το έτος, τα οποία έχουν δημιουργηθεί μόνο και μόνο για να γεμίζουν οι καφετέριες και να νοικιάζονται σπίτια στην πόλη όπου στεγάζονται, όπως και πολλά άλλα μέτρα. Λύσεις βρίσκονται, θέληση και πλάνο να υπάρχει. Σίγουρα το να είμαστε το μόνο αυτοπροβαλλόμενο ως φιλελεύθερο δυτικό κράτος και να διατηρούμε μια τόσο ακραία αυταρχική ρύθμιση δεν εξαγίαζεται από τους φόβους της ελλιπούς χρηματοδότησης.
6. Αν επεκτείνουμε τη λογική σου, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι και τα ιδιωτικά σχολεία πρέπει να απαγορευτούν, εφόσον αποστερούν κρατικούς πόρους από τα δημόσια, όπως και καθετί ιδιωτικό που λαμβάνει χρηματοδότηση από το κράτος, εις βάρος των αντίστοιχων δημοσίων. Αυτό εισάγει μια εντελώς διαφορετική πολιτικοφιλοσοφική στάση απέναντι στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, την οποία αμφιβάλλω αν συμμερίζεται πάνω από το 10% της κοινωνίας μας, και σίγουρα όχι το Σύνταγμά μας. Συνεπώς, ως επιχείρημα δεν αρκεί.
Δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν θα συμμετάσχω άλλο στη συζήτηση, αφήνω τις παραπάνω σκέψεις γιατί νομίζω λίγοι γνωρίζουν την ιστορική διάσταση του θέματος, ότι δηλαδή έχει χουντικές καταβολές και αποτελεί ξένη ρύθμιση στο κατά τα άλλα φιλελεύθερο σύνταγμά μας.