Χαίρομαι πραγματικά που υπάρχει τέτοιος διαδικτυακός τόπος που μπορούμε όλοι να εκφράζουμε απόψεις και να μοιραζόμαστε εμπειρίες.
Το συγκεκριμμένο ποστ, είναι ότι πιο κοντά στη ισχυρή ,πρόσφατη συναισθηματική μου απογοήτευση....
Όπως όλοι, έτσι και εγώ έχω δοκιμάσει να κάνω σχέσεις με κοπέλες , και πολύ λίγες από αυτές απεδείχθει να ήταν κάτι το σοβαρό...Σε μία από αυτές τις σχέσεις πληγώθηκα αρκετά διότι εάν και καταλαβαίναμε απόλυτα ο ένας τον άλλον και κάθε λεπτό της ημέρας το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι μαζί της, έπρεπε τελικά να φύγει πίσω στην πατρίδα της την Ιταλία για λόγους στους οποίους δεν είχα δικαίωμα να επέμβω...δηλαδή την έχασα για πάντα χωρίς να φταίει κανενας...
Μετα απο αυτο, μου ήταν πολύ δυσκολο να ξαναμπω σε μια σχεση, 3 χρονια για την ακριβεια, αλλά το ειρωνικο ειναι πως εκει που αποφασισα, αλλα και εκεινη να δειξουμε ενδιαφερον ο ενας για τον αλλον , και πηρα θαρρος...μου λεει πως λυπαται και το οτι δεν ειναι σωστο και πρεπον..και το σεβαστηκα και την αποχαιρετησα χωρις καβγα, χωρις τιποτα ..απλα είπα πως "δεν πειράζει εφόσον απο καθε σχέση μαθαίνουμε και κατι καινουργιο"....
Υστερα παλι απο αρκετο καιρο γνωριζω αλλη μια κοπελα ...τελοσπαντων,παλι δειχνω ενδιαφερον...της ζητω να την συναντησω...συναντιομαστε...την ερωτευομαι...και μετα απο ~ 200 sms και 6 ημερες μου λέει και εκεινη πως πρεπει να σταματησω να της μιλω..διοτι υπήρχε καποιος πιο πριν....W.T.F !!! της είπα πως "it's ok..με λιγο jogging , λιγο "johny walker" και θα συνελθω"..........πάλι? για συνεχόμενη 2η φορά!!?
Τελικά ...έμαθα επιτέλους πως είναι σημαντικό, πράγματα τόσο σημαντικά να διευκρινίζονται από την αρχή...ελπίζω την επόμενη φορά να το θυμηθώ αυτό
