Αυτή η τακτική ισχύει και στα...Σοβιετικά καθεστώτα! και σε κάθε μορφής καθεστώτα που έχουν μοντέλο management με διοικητή (π.χ. βασιλιάς, γενικός γραμματέας, πρόεδρος, πρωθυπουργός). Πάντα υπάρχει μια πλατιά λαϊκή μάζα που ζει στη φτώχεια της και μια ελιτ που απολαμβάνει προνόμια για να μπορέσει να στηθεί το μοντέλο διοίκησης και να έχει νόημα η ελευθερία. Κάποιος πρέπει να διοικεί κάποιον άλλο. Να έχει μια εξουσία έναντι του άλλου. Επειδή η έννοια της αξιοκρατίας, της νομιμότητας, της ηθικής, ...είναι σχετική εκεί πλέον αρχίζει το πάρτυ της "διαφθοράς". Δεν μπορώ να διανοηθώ την ύπαρξη κάποιας μορφής εξουσίας χωρίς να έχει βάση και κίνητρο το χρήμα. Ακόμη και η εξουσία του Ιερατείου. Η εξιλέωση της ψυχής μετά του οβολού. Η ελευθερία για μένα αρχίζει από τον κάθε άνθρωπο, δηλ., πόσο μπορεί να ελέγχει τα πάθη του. Επίσης πόσο σέβεται τον άλλο άνθρωπο. Δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία. Η απόλυτη νομίζω ταυτίζεται με το ανεξέλεγκτη. Την απώλεια ύπαρξης ενός ορίου.