Μένουμε πάντα παιδιάααααααα!
Ας σοβαρευτώ...Θα πω το ίδιο κλισέ, οι μικρές καθημερινές στιγμές...Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ που έχει γίνει ένα με το όνομα μου....Το ότι το μόνο πλάνο που έχω είναι ότι δουλεύω το πρωί και μετά ώρες με τις παρέες μου, το αγόρι μου, τον γείτονά μου....ή ώρες με εμένα....Εγώ βέβαια ρίχνω και κανένα μπουζούκι και κανένα κλαμπάκι
Αλλά το κυριότερο είναι ότι μέσα από την δουλειά μου έχω βρει το μεγαλύτερο νόημα που κρύβει η ζωή...Και ξέρω ότι όταν παώ στην δουλειά δεν είναι κάποιες ώρες χαμένες ή αγγαρεία....Είναι τα γλυκά χαμόγελα από τα ζουζούνια μου, τα φιλιά και οι αγκαλίες τους....Το βλεμματάκι τους....Και είναι ο τρόπος που μου μιλάνε...διότι φωνή δεν έχουν να εκφραστούν...Μόνι τα ματάκια τους και το σωματάκι τους!