Δεν είπα αυτό. Είπα όμως οτι σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν στιγμές είτε βαρεμάρας, είτε τσακωμού, είτε χλιαρότητας για πολλούς λόγους.
Ένας άνθρωπος στοιχειώδους ωριμότητας έχει συναίσθηση του πότε η σχέση είναι χλιαρή επειδή απλά περνάει μια τέτοια φάση και πότε είναι πιο μόνιμη η κατάσταση.
Και μέσα σε εκείνες τις στιγμές δεν είναι δύσκολο να μπει κάποιος καινούριος που θα προσφέρει πράγματα που ο σύντροφος ίσως δεν προσφέρει τη δεδομένη στιγμή. Κι όχι μόνο υποστήριξη, αλλά και κολακεία, ενδιαφέρον, νέες καταστάσεις. Νομίζετε οτι όσοι απατούν το κάνουν συνειδητά και με πολλή σκέψη; Τυχαία συμβαίνουν αυτά, και τις περισσότερες φορές μετανιώνουν. Αυτό δε σημαίνει οτι αγαπούν λιγότερο το σύντροφό τους, αλλά οτι τη δεδομένη στιγμή χρειάζονταν ένα παραθυράκι για να πάρουν "αέρα".
Μα και ποιος δε θέλει έναν τέτοιον άνθρωπο; Εννοείται πως όλοι τον θέλουν. Αλλά εξαιτίας των λόγων που προανέφερα, δεν είναι δύσκολο να ενδώσει κάποιος από αδυναμία και μετά να μετανιώσει. Θα μου πεις, αυτό τον δικαιολογεί; Όχι, αλλά άνθρωποι είμαστε κι οι συγκυρίες καμιά φορά τα φέρνουν έτσι που κάνουμε και πράγματα που δε θέλουμε λόγω αδυναμίας.
Ε αν είναι κάτι τοοοόσο περαστικό, άνθρωποι είμαστε, γιατί να χωρίσεις;
Δηλαδή από τη μια τον δικαιολογείς από μέσα σου από την άλλη χωρίζεις γιατί "έτσι πρέπει";
Αν δεν χωρίσεις, καμία σχέση δεν καταστράφηκε.
Έστω λοιπόν οτι γνωρίζω τι μου γίνεται και νιώθω τρελή και παλαβή για αυτόν τον άνθρωπο. Πρέπει να ξεχάσω την ηθική μου και να του την πέσω, ξεχνώντας πως υπάρχει μια άλλη γυναίκα που τον αγάπησε πριν από μένα, έκανε σχέδια γι' αυτόν πριν από μένα, πέρασε πολλά για να είναι μαζί αυτή τη στιγμή ευτυχισμένοι;
Έτσι όμως ξεχνάς τον εαυτό σου που επίσης νιώθει εξίσου δυνατά συναισθήματα. Δεν σου λέω να βάλεις τον εαυτό σου πιο πάνω από αυτή την γυναίκα, σου λέω να τον βάλεις στο ίδιο επίπεδο!
Μα δεν είπα βρε πουλάκι μου να περνάμε όλη τη μέρα μας πανικοβλημένοι μπας και μας αφήσει ο άλλος. Αλλά να είμαστε και σε εγρήγορση και να μην το παίρνουμε τόσο χαλαρά "αν με αφήσει καλώς". Για να είμαι μαζί του πάει να πει οτι τον αγαπάω και θα τρελαθώ αν με αφήσει. Γιατί λοιπόν να δίνουμε πάτημα στην κάθε μία να κάνει την κίνησή της (έστω κι αν ξέρουμε σχεδόν με βεβαιότητα οτι ο φίλος μας δε θα ενδώσει);
Το ότι θεωρώ ότι η καθεμια θα πρέπει να το παλέψει αν ερωτευτεί το σύντροφο μου, δεν σημαίνει ότι εγώ θα κάτσω με σταυρωμένα χέρια και θα της πω "περάστε". Αλλά πρέπει να έχει την ευκαιρία να τον διεκδικήσει, χωρίς να φρενάρεται από τέτοιου είδους ηθικολογία.
Το κατάλαβα το μήνυμά σου, του έλεγες οτι αν απλά είναι κάτι περαστικό που δεν τον πολυνοιάζει να μην το κάνει, αν όμως είναι πραγματικά ερωτευμένος, να το κάνει. Και ρωτώ: είναι αρκετή "δικαιολογία" για τον εαυτό μας να μπούμε ανάμεσα σε ένα ζευγάρι επειδή επιτρέψαμε στον εαυτό μας να ερωτευτεί αυτό το άτομο; Μας χαϊδεύει δηλαδή αυτή η σκέψη τις τύψεις μας; Μας τις κατευνάζει; Ο άνθρωπος είναι δεσμευμένος, αυτό είναι stop για ανάπτυξη οποιωνδήποτε συναισθημάτων. Εφόσον αφήσαμε τα συναισθήματά μας ελεύθερα τη στιγμή που δε θα έπρεπε, πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα.
"Πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα"; Επειδή αφήσαμε τον εαυτό μας να ...ερωτευτεί; Ο Έρωτας είναι από τα υψηλότερα συναισθήματα και ουδέποτε θα τον χαρακτήριζα κάτι που χρίζει αυτοτιμωρίας! Μου φαίνεται ότι μπερδεύουμε τον Έρωτα με το "αρχίζει σιγά σιγά να με κερδίζει" του supar.
Άλλωστε, προφανώς όταν δεις ότι πας να ερωτευτείς δεσμευμένο άτομο θα προσπαθήσεις ασυναίσθητα να το φρενάρεις, όπως και σε κάθε περίπτωση πολύ δύσκολου στόχου. Για να καταλήξεις να θέλεις να τον διεκδικήσεις, προφανώς είναι κάτι αρκετά δυνατό που δεν κατάφερες να συγκρατήσεις, οπότε αμφιβαλλω αν θα έπρεπε να συνεχίσεις να προσπαθείς. Δεν συμβαίνουν συχνά αυτά, και ειδικά αν είναι αμοιβαίο σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να το καταπνίξετε.
Στην τελική, αν αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος με τη σύντροφό του, κάποια στιγμή θα χωρίσει, και τότε θα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε την κίνησή μας.
Μέχρι τότε μπορεί να έχουν λειτουργήσει οι μηχανισμοί αυτοπροστασίας μας και να έχουμε προχωρήσει, ενδεχομένως προς πιο χλιαρά (αλλά πιο εύβατα) μονοπάτια...
Και τέλος, αγάπη πραγματική δεν είναι ντε και σώνει να είσαι με τον άλλον. Μπορεί να υπάρξει αγάπη από μακριά, να τον αγαπάς και να εύχεσαι να είναι ευτυχισμένος έστω και χωρίς εσένα. Μήπως στην κοινωνία μας αυτή η ανιδιοτελής αγάπη, χωρίς ανταλλάγματα, ακούγεται ουτοπία;
Όχι, ακούγεται βλακεία
Προσωπικά αν κάποιος ένιωθε τόσο δυνατά συναισθήματα για μένα, θα οργιζόμουν μαζί του αν δεν μου τα αποκάλυπτε για τους Χ,Υ ηθικής φύσεως λόγους. Καταρχάς, με ποιο δικαίωμα θα αποφασίσει ένας άλλος άνθρωπος τι θα κάνω ΕΓΩ με τη ζωή μου;;
Κατά δεύτερον, πότε μίλησα για αγάπη; Για έρωτα μίλησα, έχει διαφορά... Ο έρωτας ποτέ δεν είναι ανιδιοτελής, ασχέτως αν μερικές φορές όντας ερωτευμένοι βουλιάζουμε στην αυτολύπηση και το μαζοχισμό και κάνουμε σκέψεις like "Ας είναι ευτυχισμένος όπου κι αν είναι, κι ας μην είμαστε μαζί, αααχ
"
Κατά βάθος, ούτε οι ίδιοι δεν τα πιστεύουμε, απλά θέλουμε να νιώσουμε ανώτεροι άνθρωποι.
Χωρίς λόγο; Δεν είναι αρκετός λόγος να διαλύσεις μια σχέση, μια οικογένεια ίσως, τη ζωή ανθρώπων που δε σου φταίνε σε τίποτα, τη στιγμή που το λάθος είναι όλο δικό σου, δηλαδή το οτι (αφέθηκες και) ερωτεύτηκες έναν άνθρωπο που είναι δεσμευμένος; Οσιομάρτυρας λέγεται αυτός που νοιάζεται και τους άλλους παράλληλα με τον εαυτό του; Ενοχικά σύνδρομα έχει αυτός που αποφασίζει δίκαια οτι φταίει και το δέχεται χωρίς να κάνει κάποια κίνηση που θα δώσει ευτυχία σε αυτόν και δυστυχία σε άλλους;
Ναι, ο άνθρωπος που θα διαλύσει τη σχέση είναι ανήλικο, που θα το παρασύρουμε στο δρόμο της ακολασίας. Come on! Αν ένας άνθρωπος φταίει σε μια τέτοια ιστορία, είναι αυτός που θα διαλύσει τη σχέση του, όχι το τρίτο πρόσωπο. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι φταίει κάποιος, αρκεί να μιλάμε για ώριμα άτομα, με συνειδητοποιημένες επιλογές, και όχι καφρίλες του στυλ "μου γυάλισε ο/ή τάδε, βουρ".
Αυτό δεν είναι σκεπτικό οσιομάρτυρα; Τώρα ξεχνάς τον εαυτό σου;
Ουδόλως. Πιθανόν να πονέσω προσωρινά, αναγνωρίζω όμως ότι μακροπρόθεσμα, είναι το καλύτερο για όλους μας (και για μένα). Το γιατί, το ανέλυσε η Νεραίδα.
