Όχι δεν κατάλαβες. Δεν εννοούσα να συναινούν όλα τα μέρη. Εννοούσα εγώ σαν μονάδα να πω, μα η δική μου ηθική λέει οτι πρέπει να κάνω ό,τι χρειαστεί για να είμαι ευτυχισμένη, και μετά να ένιωθα ηθικά σωστή έχοντας σχέση με παντρεμένο. Και στο παράδειγμα της υπουργού, έστω οτι δεν ήταν υπουργός εφόσον οι πολιτικοί είναι δημόσια πρόσωπα και μπορούμε να τους κατακρίνουμε για τις πράξεις τους, και ήταν μια άγνωστη πλούσια κυρία που έπαιρνε το επίδομα ενοικίου νομίμως γιατί η ηθική της της το επέτρεπε.
Η τελική ερώτηση είναι, μπορούμε να κατακρίνουμε κάποιον ως ανήθικο έχοντας ως μπούσουλα τη δική μας ηθική;

Μα δε νομίζω κανείς να υποστήριξε οτι η ηθική είναι αντικειμενική αλλιώς θα είχε εδραιωθεί και ως νόμος όπως έχει κάνει ο νόμοθέτης για το νόμο και δε θα είχαμε κάτι να συζητήσουμε. Γι' αυτό και ρώτησα, ποιος φτιάχνει την ηθική; Θα απαντούσα, η γνώμη των πολλών. Αν η πλειοψηφία θεωρεί οτι το να έχεις σχέση με παντρεμένο είναι ανήθικο, αυτή θα είναι η κοινώς αποδεκτή ηθική. Αλλά τι γίνεται με την ηθική της μειοψηφίας; Αυτή δεν (πρέπει να) έχει ισχύ;