Δε μιλησα για κομματοποιηση ουτε για χρωματισμούς...κριμα που παρεξηγησατε τα λογια μου.Απλά με θλίβει το οτι τριγυρνούν αναμεσα στο κοσμο αυτό, διαφορα φασιστοειδή και κανεις δεν διαμαρτύρεται.
Κρίμα να βεβυλώνουμε έτσι ένα αγωνα που μπορει να βγει σε κάτι πολύ καλό.
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να δηλώσω ότι στον Λευκό Πύργο δεν έχουν παρουσιαστεί καθόλου τέτοια κρούσματα, ή τουλάχιστον δεν μιλούν καθόλου στη συνέλευση. Βέβαια, η δική μας διαμαρτυρία είναι πολύ πιο ολιγομελής κι έτσι είναι δυσκολότερο να μπουν μέσα ξένα στοιχεία κλπ, απ' όσο είναι σε μια τόσο μαζική συγκέντρωση, όπως στο Σύνταγμα.
Ωστόσο, θα ήθελα να σου πω ότι αυτή τη στιγμή, έχουμε ένα κίνημα, το οποίο πάσχει από ιδεολογική και σε κάποιο βαθμό ταξική ανομοιογένεια, συνεπώς θα πρέπει να βρούμε πρώτα αυτά που μας ενώνουν, πριν πάμε τελικά σ' αυτά που μας χωρίζουν. Η νέα ιδέα που πιθανώς θα ξεπηδήσει από τούτο το νέο ρεύμα -το οποίο αναζητά τρόπους ριζικής διαφοροποίησής του από το αποτυχημένο κομματικό σύστημα, ωστόσο δεν έχει γνωρίσει τίποτε διαφορετικό από αυτό- θα είναι προϊόν σύγκλισης και όσμωσης μεταξύ διαφορετικών προσεγγίσεων του ίδιου θέματος.
Αυτό που μας ενώνει λοιπόν, τούτη την ώρα, είναι ο εθνικός κίνδυνος απώλειας της ανεξαρτησίας της χώρας όπως και η κοινωνική συνοχή, αφού υπό τις συνθήκες φτώχειας που επιβάλει το ΔΝΤ, ο λεγόμενος κοινωνικός ιστός πιέζεται πέραν των ορίων του και πρόκειται να διαρραγεί πλήρως και μάλιστα χωρίς επιστροφή. Ίσως κατά βάθος, τούτη η ανάγκη για συντροφικότητα η οποία ξεπήδησε αυθόρμητα ανάμεσα σε μέχρις εχθές απαθείς και αποχαυνωμένους, κλεισμένους στο καβούκι τους Έλληνες, τούτη η νέα συλλογικότητα που αναπτύσσεται στις πλατείες,
αποτελεί μια σαφή κι εκ βαθέων δήλωση της κοινωνίας, ότι ο κοινωνικός ιστός της είναι απαραίτητος κι ότι είναι αποφασισμένη να τον υπερασπιστεί. Ίσως και το πλέον ελπιδοφόρο απ' όλα τα μηνύματα μέχρι σήμερα.
Μέσα από αυτήν τη νέα συλλογικότητα, τείνει να γεννηθεί και να διαμορφωθεί μιας νέας μορφής πατριωτισμός. Οι πολίτες νιώθουν να τους απειλεί κίνδυνος απώλειας του σημείου αναφοράς τους, αυτού που ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη ν' αποκαλεί "πατρίδα" και τούτο αναγκαστικά τους συσπειρώνει. Το ίδιο ακριβώς αίσθημα κορεσμού και απέχθειας που τους προκαλεί κάθε τι κομματικό, κάθε ανούσια πολιτική αντιπαράθεση την οποία έχουν παρακολουθήσει στη ζωή τους, φαίνεται πως του προκαλεί και η εξ ίσου ανούσια κόντρα ανάμεσα στους "προοδευτικούς" και "εθνικιστές", κόντρα που εξευτέλισε τόσο τα σύμβολα της αριστεράς, όσο κι εκείνα της δεξιάς.
Αυτό που μας αφορά λοιπόν όλους τούτη την ώρα, είναι το πάνδημο αίσθημα της εκδίωξης των ξένων ιδιωτικών συμφερόντων που μας απομυζούν και των ντόπιων λακέδων τους που χαλκεύοντας την εντολή του ελληνικού λαού, τον παρέδωσαν δέσμιο στ' αφεντικά τους.
Εάν λοιπόν απελευθερώσουμε τη χώρα και πλέον τεθεί ζήτημα με ποιον τρόπο θα τη διακυβερνήσουμε, τότε θα μπορούμε να συζητήσουμε εκτενέστερα γι' αυτό.
Στο μεταξύ, η κοινή δράση, η αλληλεπίδραση, πιθανώς θα καταλήξει στην κατανόηση του βασικού γεγονότος ότι τελικά όλοι μας ανήκουμε λίγο ως πολύ στην ίδια τάξη, εκείνη των προς εκμετάλλευση και φτηνή εργασία απέναντι στους πραγματικούς μεγαλοκαρχαρίες και μακελάρηδες αυτού του πλανήτη. Τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να συζητήσουμε και σε ταξική βάση, γιατί τότε και αυτό το ζήτημα θα μας ενώνει, αντί να μας χωρίζει.
