Στην κοσμολογία των γνωστικών Οφιτών,
το θαλάσσιο κήτος (Λεβιάθαν, Ουροβόρος) σχηματίζει,
σαν το ουράνιο αρχέγονο ύδωρ,
τον εξώτατο κύκλο της δημιουργίας του κόσμου,
που είναι απρόσιτος στην εμπειρία των αισθήσεων,
και τον αποκόβει από τον θείο κόσμο της αγάπης και του Φωτός.
Και η Καββάλα, που οφείλει πολλά στις θεωρίες των Γνωστικών,
τοποθετεί ένα παραπέτασμα ανάμεσα στον Θεό και στη δημιουργία.
Ο lάκωβος Μπαίμε αποκαλούσε αυτό το ουράνιο παραπέτασμα «το ανώτατο ύδωρ»,
και στη μυθολογία του Μπλέηκ ο άνθρωπος κατοικούσε στη θάλασσα του χωροχρόνου από την εποχή του Κατακλυσμού.
Κατά την άποψη των Γνωστικών,
η επίγεια ύπαρξη είναι μια σφαίρα ζοφερής εξορίας,
και για τον Παράκελσο είναι ο τόπος όπου εξορίστηκε ο Εωσφόρος: η ίδια η Κόλαση.
Το φως-ψυχή που γεννιέται,
κατεβαίνει την κλίμακα των επτά σφαιρών ώς τη γη,
και καθ' οδόν τραχύνεται από τους πλανήτες,
που θεωρούνται κατώτεροι δημιουργοί-θεοί και δαίμονες (άρχοντες),
σκεπασμένοι με ρυπαρά στρώματα ύλης.
Κάθε πλανήτης αφήνει και μιαν αρνητική ιδιότητα πάνω στην ψυχή που περνά,
και λίγο-λίγο τη θαμπώνει:
η Αφροδίτη τής δίνει απρέπεια,
ο Ερμής φιλαργυρία,
ο Άρης οργή,
ο Δίας ματαιοδοξία
Κ.Ο.Κ.
Μετά θάνατον,
το γήινο σώμα απομένει σαν άδειο κέλυφος στον Τάρταρο,
και η ψυχή ανεβαίνει μέσα από το βασίλειο του αέρα (Βεεμώθ) για να επιστρέψει στους άρχοντες,
όσο κι αν εκείνοι προσπαθούν να την εμποδίσουν να περάσει.
Γι' αυτό απαιτείται η ακριβής γνώση των μυστικών συνθημάτων και των συμβόλων,
για να ανοίξει τον δρόμο στην επταπλή κάθαρση.
Το πέρασμα από την τελική σφαίρα είναι το δυσκολότερο.
Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Οφιτών,
κύριος αυτής της σφαίρας είναι ο Κρόνος,
ο δημιουργός,
ο «καταραμένος» θεός που έπλασε τον χρόνο και τον χώρο.
Αυτός είναι το ερπετό που φρουρεί τον παράδεισο.
Aναπαράσταση της γνωστικής κοσμολογίας των Οφιτών (από το "Όφις").
Hans Leisegang, Die Gnosis, Stuttgart 1985
