Είναι αρκετά αστείο στο θέμα "πως πιστεύεται ότι κρίνει ο Θεός" να απαντούν άθεοι!
Γιατί, φοβάσαι μη σου διακόψουν το σφύριγμα σου στο όνομα
του Υπέρτατου Όντος και ότι η απάντηση ενός άθεου θα λειτουργήσει
σαν παράσιτο στα ώτα Εκείνου?
(αντί για το σφύριγμα, ν' ακούσει βωμολοχίες?)
Σα να αποδίδεις καλοσύνη σ' ένα ζώο που δε πλανιέται γύρω σου,
απλώς με στοχασμό λιγότερο απαιτητικό.
Επίσης το θέμα είναι διττό: ένα η αμαρτία, άλλο το πως τη κρίνει το υπέρτατο ον,
εκείνο που πλανιέται δηλ.
Επιχείρησα πάνω σ'αυτό -πιστεύοντας ή μη- να εισβάλλω στη λογική
αυτού που νιώθει πως ΚΑΤΙ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ και να δείξω πόση αυθαιρεσία υπάρχει
στο να αποδίδουμε στο Θεό όπως ακριβώς και στα ζώα συναισθήματα
που δεν μπορούν να εκτιμηθούν παρά όσο αναφέρονται στον άνθρωπο,
αφού θα οδηγούσαν στο να θεωρείται ότι το κουνούπι είναι συνειδητά άγριο,
η καραβίδα εσκεμμένα οπισθοβατική κι ο θεός επιπλοποιός της SATO ή ακόμα
καλύτερα πορτιέρης σε night bar.
Φάνηκε να διασκεδάζεις ή να ενοχλείσαι να με παρακολουθείς σε αυτό το συλλογισμό
μόνο επειδή το κουνούπι είναι υπαρκτό για όλους ενώ ο Θεός για μερικούς και σίγουρα
όχι για μένα.
Επιμένω να πιστεύω ότι η ανθρωπομορφική άποψη για τα θεϊκά πράγματα ή γεγονότα
προδίδει λυπηρές διευκολύνσεις στον τρόπο της σκέψης και σε αυτό με μέμφομαι.
Δεν βλέπω τίποτε που να εμποδίζει, για να τον αδράξουμε, να ανοίγουμε τα παράθυρα
στα μεγαλύτερα ουτοπικά τοπία.
Η εποχή μας μπορεί να ανεχθεί όλες τις αναχωρήσεις για τα ταξίδια όπως του Bergerac
ή του Gulliver, αρκεί να έχουν για στόχο την αμφισβήτηση όλων των συμβατικών τρόπων
σκέψης των οποίων η ένδεια είναι πάρα πολύ έκδηλη.
Νισάφι με τα υποκείμενα λατρείας και μόνιμης δικαιολόγησης, πια.
Και δεν αποκλείεται στο ταξίδι στο οποίο ΣΕ προσκαλώ, να υπάρχει
κάποια πιθανότητα να φτάσουμε κάπου, ύστερα από μερικές στροφές έστω,
σε γη πιο λογική απ'αυτήν που αφήνουμε ακόμη κι από διαφορετικές αφετηρίες.
Αν μυστικισμός είναι μια πίστη σε κάτι αφανές,
τότε πως να βρούμε τι πιστεύει αυτό που πιστεύουμε
αλλά δεν το ξέρουμε, βλέπουμε?
Θα κάνουμε οπτικοποίηση ενός σύννεφου σιμουλάκρα
που θα μας φαίνεται ότι απεικονίζει ένα ψαρόμαλλο κύριο ετών 60
σε έναν ενδοδαπέδιο καθρέφτη και θα του κάνουμε ερωτήσεις σε multiple choice?
Κι από αυτό συμπεραίνεις πως εσύ έχεις δικαίωμα να απαντήσεις τι πιστεύει
ο θεός για την αμαρτία και με ποια μεθοδολογία (θα) μας κρίνει
και θα'ναι τότε η ουτοπία σου λιγότερη από τη δική μου?
Περισσότερη θα είναι.
Γιατί εγώ απαλλαγμένος από την ανάγκη πίστεως,
θα τον δυσφημώ με όλα μου τα σωθικά
βρίσκοντας ομοιότητα στη θεϊκή κρίση με τη ζημιά
που επήλθε στον οργανισμό από καθυστερημένη διάγνωση
θρόμβου στο πόδι μου.
Α, και μια ορθογραφική παρατήρηση που τα αλλάζει όλα:
Αν γράψεις "πως πιστεύεται ότι κρίνει ο Θεός" το πας στο γενικό,
οπότε σύμφωνα με την κοινή λογική, ο καθείς μπορεί να εκφράσει γνώμη.
Αν γράψεις "πως πιστεύετε" ίσως, ΙΣΩΣ επειδή γίνεται αναγωγή στο ατομικό,
θα πρέπει να μπορεί να εκφραστεί μονάχα αυτός που προϋποθέτεται ότι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ πιστεύει.
Άρα, προφανώς εννοείς το δεύτερο, αν και έγραψες το πρώτο pattern.
Και κάτι τελευταίο: υπάρχει κάποιος επαγγελματικός κίνδυνος
άρσης της αστειότητας, απορρόφησης όλου του δυνατού χαμόγελου
από τα χείλη σου με το να εκφράζομαι για κάτι που αντιβαίνει
στην στενή ΣΟΥ λογική; ε?
