@Ρεμπ: μπαχαχαχαχαχαχα
οντοπικιον:
ο θεός πιστεύει ότι αν κάνεις μια καλή πράξη,
αλλάζεις πίστα (άρα γλυτώνεις ενέργεια).
αν κάνεις, όμως συνεχώς καλές πράξεις,
τότε είτε θα έπρεπε να τερματίζεις πριν ακόμη
πάρεις το χειριστήριο στα χέρια σου είτε να
έχεις άπειρες ζωές, που δεν ισχύει γιατί η μητέρα τερέζα
τελικά, πέθανε.
Άρα είτε ο Θεός δεν υπάρχει, είτε κάνει bad deals με μας,
είτε η τερέζα υποδυόταν μια ζώσα παναγιά την ημέρα
και τα βράδια έκανε όργια με τα ορφανά
(πρόστυχη σκέψη, την αποσύρω αμέσως)
Γενικά πάντως, συμμερίζομαι τον προβληματισμό του θέματος,
όχι όμως και την ανάγκη του: δηλ αν βρίσκαμε έναν επικρατούντα τρόπο,
μια devine methology of crisis (

)
-oh damn, i bought her me too (mtfr: τη ψώνισα κι εγώ)
αυτό θα μας έκανε να έχουμε ένα προβάδισμα στους δήθεν πουλ μουρ
αθεϊστές, τους μαϊντανούς χαμαιλέοντες της ειμαρμένης των ψυχών ημών?
(χαου κριστιανικ

)
Η σιωπή είναι (όχι πάντα) εύγλωττη, παρακαλώ πολύ (Σάκης)
ΥΓ. Αφού ο θεϊκός σκοπός είναι ακατανόητος για το ελάχιστο
ανθρώπινο μυαλό, για τη πενιχρή διάννοιά του,
τότε πως περιμένουν οι πιστοί να καταλάβουν πως κρίνει
ο θεός, αφού άγνωσται αι βουλαί του?


ΜΙΑ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ
του steki-faith.