Παληκάρι μου, είσαι υπέροχος αυτός που είσαι.

Να πω μια ιστορία...σκέψη....
Είχαμε έναν γείτονα, πολύ ωραίο αγόρι, ηλικία μου. Αυτός όταν πήγε τότε στρατό, πριν 40 χρόνια, κάτι παίχτηκε και έπαθε κατάθλιψη με σχιζοφρενικές φάσεις. Ακριβώς πώς λεγόταν η πάθησή του δεν ξέρω. Και τώρα έρχονται σκηνές απ την παιδική/εφηβική μας ζωή : είχα πάντα την εντύπωση, πως αδιαφορούσε για τα πολλά κορίτσια που του την έπεφταν. Την εποχή περίπου που άρχισε να εκδηλώνεται η πάθησή του, τον είχα πετύχει πιωμένο, να κάνει θυληπρεπείς κινήσεις και να αγγίζει αγόρια. Από τότε μου γεννήθηκε η σκέψη, πως ίσως είναι ομοφυλόφυλος. Και λέω, τι να έγινε στο νεανικό του τότε μυαλό και έγινε αυτό που έγινε στην ψυχούλα του. Τόσο πολύ πιέστηκε; Τότε και σε συντηρητικές οικογένειες, ήταν ανήθικη η ομοφυλοφυλία Τι έγινε άραγε; Πάντως όλα αυτά τα χρόνια, δε θεραπεύτηκε εντελώς. Περνούσε φάσεις.
Χαίρομαι, που πλέον μπορεί καθένας να είναι αυτός που είναι, δίχως ντροπή και ενοχές.
Εμείς σε αποδεχόμαστε πάντως, φίλε μου. Και σίγουρα θα υπάρχουν και στην αληθινή σου ζωή φίλοι που σε εκτιμούν και σε αποδέχονται