Παρακαλούνται οι φίλοι μου ένστολοι όπως να μην διαβάσουν το κάτωθι ποστ κι αν το διαβάσουν να μην το πάρουν τόσο βαριά κι αν το πάρουν πολύ βαριά ας πιουν μια σουρωτή.
Θα το πιάσω λιγάκι με ποιητικούς όρους:
Να συλλογιέσαι πάντοτε τα χέρια σου, σαν είπε κι ένας ποιητής μεγάλος/ξεχασμένος.
Είναι δικά σου και κρατάνε τη ζωή που διεκδικείς,
όπως ο σημαιοφόρος ξεδιπλώνει την καρδιά σου στις μάχες για το ψωμί δια μέσου των αιώνων,
όπως η μάνα το νεογέννητο,
όπως κρατάει ο άλλος έναν τραυματισμένο ή σκοτωμένο,
κι όπως κρατάω εγώ την πέννα μου σαν όπλο και σαν κραυγή συμμετοχής
σε πόλεμο που δεν είναι πόλεμος αλλά προσπάθεια ύπαρξης.
Να τα συλλογιέσαι, λοιπόν
γιατί είναι δικά σου, γιατί κρατάνε τη ζωή που γέννησαν και λαχταράνε.
Είναι δικά σου, σήμερα το λέω εγώ να το στεριώσω μέσα σου.
Είναι δικά σου, αύριο θα το πεις εσύ να λάμψει ο κόσμος...
Μονάχα εσύ να επιλέγεις για σένα κι άστους να τραγουδούν από
Τσιτσάνη μέχρι
Active Member.
1. δεν ξέρω ποιανού ο νευρικός κλονισμός είναι πιο εμφανής κι έντονος.
Εκείνου που το παίζει ανώτερος ή εκείνος που αρνείται να κάνει δύωρη σκοπιά επειδή φοβάται, βαριέται, κρυώνει, νυστάζει, έχει κα**λες;
2. Κάπου εδώ κολλάει και το αρκτικόλεξο του Φίλιπ Ντικ που εισήγαγε τον όρο
VALIS (Vast Active Living Intelligence System) ήτοι
Αχανές Ενεργό Ζωντανό Σύστημα Νοημοσύνης, μια διαταραχή στο πεδίο της πραγματικότητας, στο οποίο σχηματίζεται ένας αυτογενής αυτοκαταγραφικός αντιεντροπικός στρόβιλος που τείνει σταδιακά να εντάξει και να ενσωματώσει το περιβάλλον του σε τακτοποιήσεις πληροφοριών.
Τα χαρακτηριστικά του είναι
φαινομενική συνείδηση, σκοπός, νοημοσύνη, ανάπτυξη και κρικωτή συνοχή.
Ένας φαντάρος, αν υποθέσουμε ότι γίνεται VALIS στο στράτευμα ενώ είναι αρρωστημένα ρεαλιστής, δεν είναι δίκαιο να πει κανείς ότι αυθαιρετεί απέχοντας αφού η φύση του πιστεύω του είναι κάθετα αντίθετη με τη συστεμική βλακεία που επικρατεί ως βάση και ως λογική εντός στρατοπέδου...
3. Ό,τι είναι νόμιμο είναι ηθικό;
Αν όχι τότε και ό,τι είναι παράνομο ούτε κι αυτό πρέπει να είναι ανήθικο μόνο επειδή δεν είναι η συνήθης πρακτική...
4. Οι περισσότερες μορφές παραφροσύνης αναγνωρίζονται από το αλλόκοτο και το θεατρικό.
Βάζεις μια κατσαρόλα στο κεφάλι σου, μια πετσέτα στη μέση σου, βάφεσαι μοβ και βγαίνεις έξω...ή στην πρωϊνή αναφορά του Λόχου
ή πολύ πριν, τους προειδοποιείς ότι άμα πιάσεις όπλο θα σε πιάσει ντελίριο, στάνταρ. Και τότε τα άπειρα ελέη του Θεού δε θα φτάνουν για αποσώβηση του μοιραίου.
Οι κομψοί όροι και οι περίτεχνες θεωρίες (νευρωτικός, σχιζοφρενικός κλπ) δεν μπορούν να συγκαλύψουν αυτό το γεγονός αλλά του λες "έχεις γ@μηθεί εντελώς" και σου απαντά με ευγένεια περίπου το ίδιο κι έτσι βγαίνεις στη κοινωνία με τη ταμπέλα του ψυχωσικού θεατρίνου.
Δε μ'αρέσει σα κόνσεπτ αλλά πάλι εγώ είμαι εγώ...
5. Ο στρατός, χρόνια τώρα είναι μια τεχνική να σου συντρίβουν την προσωπικότητα (έχει απόλυτο δίκιο ο εποτέ στις αιτιάσεις του).
Μοιάζει αρκετά με κηδεία κάθε αξιοπρέπειας στο όνομα του φυλάω σκοπιές (μη μπει καμιά κοτούλα απο τη περίφραξη και κουτσουλήσει το βιβλίο συμβάντων που κείτεται στο πάτωμα
6. Δεν θα ξεχάσω ότι τα μαλλιά μου έμοιαζαν με ποντικοφωλιά βγάζοντας το κράνος σε πορείες κλπ...αλλά θα πεις δεν ειναι σοβαρό αλλά ισχνό επιχείρημα αυτό κατά της υπηρέτησης.
7. Με τον όρο ανυπότακτος θέτουμε ως αντίθετο όρο, δηλ την υποταγή, ως λογική παραλόγου δεδομένου ότι η υποταγή είναι ένας τέλεια αρνητικά φορτισμένος όρος, όπου κι αν αυτή αναφέρεται γιατί απουσιάζει η βασική αρχή της επιλεκτικότητας...
Να υποταχθώ στο κράτος αφιερώνοντας ένα χρόνο στην υπέρτατη γελοιοποίηση του ατόμου από άλλα άτομα?
Γιατί?
Για να κάνει το άτομο τελείως εξωστρεφές και εξαρτημένο από την ομάδα; Για να μπορούν να χτίσουν μια καινούρια προσωπικότητα που δεν θα στρέφεται στα ναρκωτικά? (
)
Και τι γίνεται με τους εκ γεννετής μελαγχολικούς δονκιχωτικούς ονειροπόλους?
Όλοι στο όνομα μιας φασιστικής θεραπείας αχταρμοσύνης, για το καλό της πατρίδας?
8. Ποτέ δε μου πέρασε από το μυαλό να τη σκάσω στον Καναδά, σαν αυτούς που αρνούνται την κατάταξη.
Ο λόγος σοβαρός:
Δεν είχα συγγενείς στο Τορόντο
9. Καλό θα ήταν οι Έλληνες αξκοι, να μη βλέπουν τους νεοσύλλεκτους στρατιώτες ως σάκο ρυζιού ή σαν πειραματόζωα για όσα δε μπορούν να κάνουν στις γυναίκες τους και τα παιδιά τους επειδή είναι γυναίκες τους και παιδιά τους, άρα ο κλήρος των τιμωριών πέφτει στον φανταράκο του λόχου που δεν ξυρίστηκε, δεν γυάλισε το όπλο, τις μπότες, τον οπλοβαστό, τα πατώματα, τις χέστρες και τα μωσαϊκά.
10. Μερικοί μπερδεύουν τις λέξεις αλλαξοχεριές και αλλαξοκαιριές.
Τα ρημαγμένα του στρατού κάποιοι τα βλέπουν σαν ξόδεμα νιάτων και μηχανεύονται μέχρι και απελπισμένα λόγια, ψεύτικα, μισοαστεία μισοσοβαρά κραυγάζοντας κατάφατσα στους ρημαγμένους των ρημαγμένων μπρος σε παραπετάσματα κόκκινα και μαύρα ότι για να κάνουν εκπτώσεις σε προϋπολογισμούς, δε μπορούν να παίζουν με τις ζωές των αγοριών γιατί τότε νομιμοποιούν τη πονηριά στην πονηριά...
Παίρνουν επαγγελματίες αλλά ως πότε;
Το μέλλον είναι αμετάκλητο αλλά οφείλουμε να συστήσουμε ένα λιγότερο κατάκαρδο παρόν...
Αν μπήγουμε μαχαιριές στην αναπνοή του άλλου, θα απαξιωνόμαστε ριζικά...
Δεν είναι τυχαίο καθόλου που σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι ο στρατός είναι μια χασούρα και το μόνο που αποκομίζεις πλέον είναι κιλά, οκνηρία, παγωμάρα για της ζωής τα δρώμενα και άντε καμιά δυνατή φιλία που εξατμίζεται ύστερα από 2-3 μήνες με τη ροζαλία στο χέρι αφού τα δύσκολα ενώνουν...
εξέκιουτιβ σάμαρι κονκλούζιον (που λένε κι οι γιαγιούλες στο σποτάκι):
Αν ο στρατός είναι τραγωδία, δε χρειάζεται να πήξουμε από Σοφοκλήδες.
Ο καθείς το δρόμο του...
