'Οχι απλά ωραίο.
Αριστουργηματικό.
Ήξερες πως η ταινία αυτή ήταν η αγαπημένη του Φασμπίντερ;
Το παράδειγμα με το Leon
(όπως και με το Lolita του Κιούμπρικ και αργότερα του Adrian Lyne
με τον ασύγκριτο Τζέρεμι Αϊρονς και τη δική του αποπλάνηση από τη 12χρονη "Lo")
Βλέπε εδώ
το ανέφερα όχι μόνο ως δείγματος περι του ότι η τέχνη αναπαριστά την πραγματικότητα
(κάτι τέτοιο θα ήταν ένας μεταμοντέρνος ρεαλισμός που τον οικειοποιούμαι εύκολα)
αλλά γιατί υπάρχει μια αμφιδρομικότητα κι όχι όπως ανέφερες για την παρατηρούμενη αποπλάνηση μονής φοράς.
Φυσικά, η τέχνη άλλες φορές αναπαριστά άλλες όχι, τη ζωή την ίδια,
άλλες φορές με κρίση του σκηνοθέτη κι άλλες όχι.
Η τέχνη ως αξιολογητικό μέγεθος και κριτήριο της σχέσης των πραγμάτων,
είναι σχολείο κι ας μην αναπαριστά πάντα.
Τώρα δες τι γίνεται, και πως πέφτεις μεστην ίδια σου τη φάκα:
Θέτεις το παράδειγμα κατά το οποίο η μικρή κρεμιέται στη σοφίτα
λόγω ψυχικής διατάραξης κλπ. ως μέτρου για την μομφή
και την ανηθικότητα της σύναψης μιας τετοιου είδους σχέσης.
Δηλ. αφού δε συνιστά η τέχνη μέτρο της πραγματικότητας
τότε τι μπαίνεις στον κόπο να μου αποδείξεις ότι υπάρχει μομφή
αφού το λέει ο Βισκόντι? Εκτός κι ο Βισκόντι δε κάνει τέχνη αλλά ραβιόλια.
Εγώ μπήκα απλώς στον κόπο να μιλήσω για τον Μπεσόν (Leon)
γιατί η απεικόνιση της ζωής μανατζάρεται κι από τη Τέχνη
(απόδειξη οι τόσες νουβέλες που πολλές ήταν πραγματικές ιστορίες
και μεταφέρθηκαν στο μεγάλο πανί) -είχα δηλ το έρεισμα
ενώ εσύ παρόλο που το απορρίπτεις το χρησιμοποιείς κιόλας
για να αποδείξεις τη σκανδαλοθηρία της σύναψης σχέσεων
για κάτι που δεν αναπαρίσταται στη πραγματικότητα (κατα πως πιστεύεις)!
Οπότε μου μένει να τείνω να σε πείσω για το ότι η τέχνη αναπαριστά
πτυχές της ζωής μας μοναδικά για να ξαναζωντανέψω το χαρτί σου περι τέχνης?
Η τέχνη είναι άρωμα.
Κάποιοι βάζουν έλαιο βανίλιας,
άλλοι κάποιου εσπεριδοειδούς,
αν ο ένας συμφωνεί με την οπτική μιας γλυκιάς ταινίας που πραγματεύεται τη παιδοφιλία
κι ένας άλλος όχι,
άραγε αυτό θα σημαίνει ότι η τέχνη απέτυχε το σκοπό της,
ότι πέτυχε να μας προβληματίσει,
ότι η παιδοφιλία είναι ζήτημα της τέχνης,
και ρε συ φαντ. τι πα να πει ότι η τέχνη ερμηνεύει τα πράγματα
με άλλα κριτήρια? Τα οποία τα θέτουν άνθρωποι από την Κούφια Γη?
Άνθρωποι άλλων διαστάσεων, γαλαξιών;
Προβληματίζει η τέχνη και σαν Ματίλντα και σαν Μάρτιν...
Και είναι τουλάχιστον διττή η φύση και ο ρόλος της
να πάλλονται τα πράγματα ανάμεσα στο γούστο μας και την ηθική μας.
Ευτυχώς να λες.
Μα παρατήρησα ότι είτε σαν "Leon", είτε σαν "καταραμένοι"
εσύ πάντα ανικανοποίητος στοχαστής του αστόχαστου.
Στο μεν πρώτο δεν αναπαριστάται η πραγματικότητα καθότιν τέχνη,
άρα δεν είναι κριτήριο ριαλαϊζέησον η ματιά του Μπεσόν
κατά πόσο επιτρεπτή είναι η σχέση της πιτσιρίκας με το Ζαν Ραμολί
ενώ στη δεύτερη ο Λουκίνο είναι διεστραμμένος γιατί αυτοκτονεί τη νεαρά.
Αν κινηματογραφούσες εσύ ένα μούβι, με θέμα την παιδοφιλία,
τι εικόνες θα έβαζες μέσα?
Θα μας έδειχνες σε αντιδιαστολή γλυφιτζούρια με μπουζόκλειδα;
Αρχικά ψάχνω την...
..
αβλεψία< ελληνιστική κοινή ἀβλεψία < ἀβλεπτῶ < στερητικό α- + βλέπω. Η αρχική σημασία ήταν «τύφλωση». Επιστροφή λοιπόν στην “Άτη” του Γ. Λειβαδά. Άτη δηλαδή παραφροσύνη, τύφλωση.

Πού όλο και κάποια κοινή ρίζα έχουν με το αλαζόνας.
Γιατί φυσικά όταν αποκαλείς κάποιον μηδενιστή ΚΑΙ σχετικιστή ξέρεις ότι αυτό
είναι δίχως άλλες προσμίξεις κουταμάρα.
Ο μηδενιστής είναι το απόλυτο μηδέν (-273κέλβιν), ο σχετικιστής είναι κάτι.
Άρα αυτά τα δύο αδύνατο να συμπλεύσουν..
Επίσης ο μηδενισμός προκύπτει από νοητικά αδιέξοδα (το πρώτο σύμπτωμα)
έως πλήρη παγωμάρα ακόμη κι εν μέσω Ανοίξεως (αν και όχι ακόμη ημερολογιακώς).
Ο δε σχετικισμός είναι μια μπανάλ συνθηκολόγηση αυτού που τον αποδίδει
στο χρώμα του ουρανού,
και η μόνιμη πιπίλα όσων έχουν να αντιτάξουν έναν ογκόλιθο ΕΓΩ και την
αδιαπραγμάτευτη πλάνη της κατοχής μιας απαράβατης μοναδικής αλήθειας.
Της αλήθειας της προσωπικής τους ηθικής.
Η γνώση περι των ορίων της ηθικής να σου υπενθυμίσω μόνο
δεν είναι γνώση του 2+5 κάνει 7 αλλά γιατί δε κάνει 25...
Αχχχ...
"Ένας κόσμος φυλαγμένος τόσο καλά
που πια δε θυμάμαι γιατί είναι δικός μου.” (από τον κόσμο σε μια κούτα, του Ιωάννη Κατσούλη)
Γιʼαυτό δεν προσπαθούμε απεγνωσμένα να γράψουμε λέξεις,
να ζωγραφίσουμε εικόνες, να αγκαλιάσουμε κορμιά?
Τελικά μπορεί και να μην υπάρχει καν κόσμος
πέρα από αυτόν που δημιουργούμε (με επικουρία Βισκόντι ή χωρίς)
μέσα στην απόγνωσή μας για κατανόηση και οικείωση…
Και χρειάζεται μεγάλη σκηνοθεσία για να μας κρύψει η σκιά από το δάχτυλό μας.
Αν όντως η ψυχή είναι μια σωματική εκδήλωση,
τότε παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο η ψυχανάλυση του βισκόντι
που επιχειρείς να είναι μια παρωχημένη λογοτεχνική μεταφορά,
τουλάχιστον στη διάσταση που αντιπροσωπεύεται μέσα από τη συγκεκριμένη γραφή.
Βέβαια, κάτι τέτοιο αφορά τη συνολική ερωτική ιστορία της ανθρωπότητας
όπου βλέπουμε το παρελθόν να επιμένει αντί να υπομένει,
γιατί το τελευταίο απαιτεί αναίρεση της όποιας μυθοπλασίας μας έχει εξαναγκάσει να δεχτούμε η αβάσταχτη ή ακατανόητη, ας την πούμε έτσι, πραγματικότητα.
Και πάντα παραμένει η διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και αλήθειας
ένα ζητούμενο προς επίλυση ή προς απελπισία.
υγ. α ρε Φαντ., σου είπε κάποιος πως το ηλιοβασίλεμα ειναι κιτσ κι εσύ τον πίστεψες...