Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές. Φοράμε μάσκα και νιώθουμε πιο ελεύθεροι. Γράφουμε ανώνυμα και νιώθουμε πιο ελεύθεροι. Γιατί; Τι είναι η ταυτότητα μας, σκλαβιά; Ή μήπως κάτι που υπερπροστατεύουμε και δεν θέλουμε να της καταλογήσουμε τις πράξεις του "κακού" μας εαυτού; Πόσο καταπιέζουμε τους εαυτούς μας για χάρη αυτής της ταυτότητας; Αυτής της ταυτότητας που έχουμε εισάγει στο κυνήγι του "ιδανικού", της άκρως επιλεκτικής, της ουσιαστικά ψεύτικης.
Έχει να κάνει με το θάρρος που δεν έχουμε νιώθοντας περικυκλωμένοι από ένα κυνικό κοινωνικό κύμα με τάσεις επιθετικές; Κατά τα λοιπά τι; Τσάμπα τσαμπουκάς; Όποιος ενεργήσει άκρως επώνυμα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες των λεγομένων και των πράξεων του είναι θαρραλέος, παλικάρι, λεβέντης ή κουτός επιδειξίας που γρήγορα "του βγαίνει το όνομα" που λέμε ή εξελίσσεται σε διασκεδαστική μασκότ;
Σε μια υπερπληθή κοινωνία με εκατομμύρια ταυτότητες χρειάζεται αυτό το κράτει, χρειάζεται αυτή η προσωπική σκλαβιά; Είναι όμως αυτό το ειλικρινές κριτήριο μας, η προστασία της υγιούς κοινωνικής πορείας μας ή εστιάζεται σε ένα κύκλο πολύ στενότερο, αυτό των σχέσεων μας ειδικότερα των κοντινών; Επενδύουμε τόσο πολύ στην κρίση των ανθρώπων δίπλα μας για την εικόνα μας ώστε να μεθοδεύουμε την έκφραση της ταυτότητας μας γενικότερα χτίζοντας πολύ προσεχτικά αυτό που λέμε συγκεκριμένο "image";
Και όταν η εσσωτερική ανάγκη αρχίζει να ουρλιάζει τι κάνουμε; Φτιάχνουμε ένα ψευδώνυμο ή φοράμε μια αποκριάτικη μάσκα;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
