Το πρόβλημα είναι οτι σε έναν κόσμο γεμάτο διαταραγμένους, ο φυσιολογικός είναι ο τρελός, και οι διαταραγμένοι είναι οι φυσιολογικοί.
Εάν θες να το δεις αντικειμενικά (όσο αντικειμενικά γίνεται) επιχειρείται μια εκ βάθρων αλλαγή στις δυτικές κοινωνίες εδώ και χρόνια, ξεκίνησε η προώθησή της ακαδημαϊκά και πλέον πηγαίνει παντού. Αυτή η ραγδαία, απότομη και σε μεγάλο βαθμό επιβαλλόμενη αλλαγή σε ανθρώπους που είχαν μεγαλώσει γενιές και γενιές με συγκεκριμένες αξίες και πιστεύω, συνδυάστηκε και συνδυάζεται με απόπειρα περιθωριοποίησης όσων δεν συμφωνούν. Όλο αυτό δημιούργησε τα λεγόμενα culture wars, των οποίων η σημασία υποτιμήθηκε από πολλούς.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι μεν ανοιχτά συστήματα και επιζητούν την εντροπία ώστε να ανανεώνονται, απαιτούν όμως και συλλογικές σταθερές, σύμβολα κ.λπ. Όταν η όλη «φιλοσοφία» αυτών των ανθρώπων είναι αντίθεση σε όλα, μα όλα τα χαρακτηριστικά του παλαιού κόσμου, αλλαγή απλά για την αλλαγή και άρνηση για την άρνηση, δεν έχουμε να κάνουμε με κοινωνική αλλαγή, αλλά μια παρατεταμένη περίοδο συλλογικής εφηβείας. Αυτό προφανώς προκαλεί φανατισμό και ακραία ρητορική και στις δύο πλευρές, μέχρι να φτάσουμε σε σωματική βία.
Όμως έχουμε φτάσει και σε ένα σημείο, αγαπητέ, που δεν υπάρχει γυρισμός. Ούτε εγώ θα δεχθώ να μου γ@μήσουν τον κόσμο ούτε αυτοί θα δεχτούν αυτός να μείνει ως έχει. Αυτή είναι και η φύση του κόσμου, το νέο να μάχεται με το παλιό και το αποτέλεσμα της «μάχης» να είναι η εξέλιξη της κοινωνίας, όπως θα έλεγε ο Χέγκελ. Απλώς, όπως σου γράφω παραπάνω, πολλές από αυτές τις «αλλαγές» είναι απλώς καταστροφή και αποδόμηση, οπότε, ενδεχομένως να διάγουμε την αρχή του τέλους του δυτικού πολιτισμού (οκ, λίγο δραματικό, αλλά συνηγορούν και άλλα πράγματα σε αυτό, όπως η άνοδος Ρωσίας - Κίνας, η εισβολή τεράστιου ποσοστού Μουσουλμάνων που κάποια στιγμή θα γίνουν πλειονότητα κ.λπ.)
