Από πότε σε μια σχέση θεωρείται περίεργο να θες και χρόνο μόνος σου;

[Atsis]

Το παρατηρώ όλο και περισσότερο γύρω μου και πραγματικά απορώ. Πολλοί θεωρούν ότι αν είσαι σε σχέση πρέπει σχεδόν να κάνετε τα πάντα μαζί. Αν θες λίγο χρόνο μόνος σου, να βγεις μόνος με φίλους, να κάτσεις σπίτι να αράξεις ή απλά να μη μιλάτε 24/7, αμέσως κάποιοι το μεταφράζουν σαν “κάτι δεν πάει καλά”.

Και εντωμεταξύ τις περισσότερες φορές βλέπω τις γυναίκες να το κάνουν αυτό πιο πολύ… Οι περισσότεροι άντρες είναι πιο Τσιλ σε αυτά. Μπορεί να είναι μια χαρά με το να κάτσουν σπίτι, pc, τηλεόραση, καμιά μπάλα, λίγο άραγμα χωρίς να χρειάζονται αγκαλίτσες, φιλάκια και full attention όλη μέρα

Μη μιλήσω καν για έξοδο με φίλους… πολλές φορές το βγάζουν στον άλλον ξινό λες και έκανε έγκλημα. Ενώ συνήθως όταν οι γυναίκες βγαίνουν με τις φίλες τους, οι άντρες το βλέπουν σαν ευκαιρία να αράξουν λίγο μόνοι τους αχαχα.

Προφανώς δεν λέω να είσαι σε σχέση και να ζεις σαν εργένης. Αλλά νιώθω ότι πολλοί μπερδεύουν την αγάπη με την μόνιμη παρουσία και την επιβεβαίωση.

Εσείς πώς το βλέπετε;
Σε μια υγιή σχέση πρέπει να υπάρχει προσωπικός χώρος ή αν τον ζητάει κάποιος σημαίνει ότι απομακρύνεται;

 

[glayki]

Προσκόλληση24/7 = καταπίεση
Εννοείται πως ο προσωπικός χώρος και χρόνος είναι απαραίτητο συστατικο μιας υγιούς σχέσης. Εξάλλου δεν γίνεται όλα τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων να συμπίπτουν.

 

[adams33]

Υγεία είναι ό,τι μας αρέσει. Αν μας αρέσει να είμαστε αυτοκόλλητοι κάτι που πολλές φορές έτσι ξεκινά και είναι απόλυτα λογικό , τότε έτσι θα είμαστε.

Αν όχι, τότε θα πρέπει να βρούμε τον ανάλογο σύντροφο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν ,πνίγονται ..
Αυτό έχει να κάνει με τις συνθήκες της ζωής, τον χαρακτήρα του εκάστοτε ανθρώπου, αλλά και τις ανάγκες του.

Γι’ αυτό βλέπεις ζευγάρια που είναι 24/7 μαζί και είναι μια χαρά, ακόμα και με τους καυγαδες τους , αλλά και ζευγάρια που βλέπονται λίγο, έχει ο καθένας μέχρι και το δωμάτιό του, και παρ’ όλα αυτά η σχέση τους είναι μακροχρόνια.

Οι σχέσεις δεν είναι κουτάκια και γενικεύσεις. Οι σχέσεις χτίζονται, αρκεί το δικό σου κουτάκι να συμβαδίζει με ενός μόνο άλλου του συντρόφου σου.Γι αυτο οταν το βρίσκεις κανεις τα πάντα για να το έχεις !

Ακόμα και η διαφωνία και οι καυγάδες υγεία και διαφορετικότητα δηλώνουν, αρκεί να σέβεσαι τον άλλον και να μην τον υποβιβάζεις για να νιώθεις εσύ ότι αξίζεις. Αυτό δηλώνει ψυχολογική υγεία, αξίες και ωριμότητα σε έναν άνθρωπο.

Εγώ θα πω πως έχω υπάρξει και 24/7 μαζί με τον άνθρωπό μου, λόγω κοινού εργασιακού περιβάλλοντος, αλλά και ανά διαστήματα μακριά ο ένας από τον άλλον, πάλι λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Το ίδιο είναι, αρκεί να έχεις βρει τον τρόπο να υπάρχεις μέσα σε αυτές τις συνθήκες.

Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια, όταν είμαστε μακριά για κάποιες μέρες, είναι δύσκολο συναισθηματικά, αλλά έχει βρεθεί η φόρμουλα. Όπως και όταν είμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ σε διπλανά γραφεία και χρειάζεται να είμαστε πολλές ώρες μαζί ως συνεργάτες, ενώ υπάρχουν και διαφωνίες.


Όλα βασίζονται στη φόρμουλα επικοινωνίας που χτίζεται αποκλειστικά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους και δεν μπορεί να πατροναριστεί από κανέναν άλλον. Γι’ αυτό και έχει διάρκεια, χωρίς φθορά. Ο θαυμασμός, ακόμα και μέσα από έναν καυγά, είναι το στοιχείο που διαιωνίζει μια σχέση και δεν την φθείρει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

 

[Atsis]

Υγεία είναι ό,τι μας αρέσει. Αν μας αρέσει να είμαστε αυτοκόλλητοι κάτι που πολλές φορές έτσι ξεκινά και είναι απόλυτα λογικό , τότε έτσι θα είμαστε.

Αν όχι, τότε θα πρέπει να βρούμε τον ανάλογο σύντροφο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν ,πνίγονται ..
Αυτό έχει να κάνει με τις συνθήκες της ζωής, τον χαρακτήρα του εκάστοτε ανθρώπου, αλλά και τις ανάγκες του.

Γι’ αυτό βλέπεις ζευγάρια που είναι 24/7 μαζί και είναι μια χαρά, ακόμα και με τους καυγαδες τους , αλλά και ζευγάρια που βλέπονται λίγο, έχει ο καθένας μέχρι και το δωμάτιό του, και παρ’ όλα αυτά η σχέση τους είναι μακροχρόνια.

Οι σχέσεις δεν είναι κουτάκια και γενικεύσεις. Οι σχέσεις χτίζονται, αρκεί το δικό σου κουτάκι να συμβαδίζει με ενός μόνο άλλου του συντρόφου σου.Γι αυτο οταν το βρίσκεις κανεις τα πάντα για να το έχεις !

Ακόμα και η διαφωνία και οι καυγάδες υγεία και διαφορετικότητα δηλώνουν, αρκεί να σέβεσαι τον άλλον και να μην τον υποβιβάζεις για να νιώθεις εσύ ότι αξίζεις. Αυτό δηλώνει ψυχολογική υγεία, αξίες και ωριμότητα σε έναν άνθρωπο.

Εγώ θα πω πως έχω υπάρξει και 24/7 μαζί με τον άνθρωπό μου, λόγω κοινού εργασιακού περιβάλλοντος, αλλά και ανά διαστήματα μακριά ο ένας από τον άλλον, πάλι λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Το ίδιο είναι, αρκεί να έχεις βρει τον τρόπο να υπάρχεις μέσα σε αυτές τις συνθήκες.

Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια, όταν είμαστε μακριά για κάποιες μέρες, είναι δύσκολο συναισθηματικά, αλλά έχει βρεθεί η φόρμουλα. Όπως και όταν είμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ σε διπλανά γραφεία και χρειάζεται να είμαστε πολλές ώρες μαζί ως συνεργάτες, ενώ υπάρχουν και διαφωνίες.


Όλα βασίζονται στη φόρμουλα επικοινωνίας που χτίζεται αποκλειστικά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους και δεν μπορεί να πατροναριστεί από κανέναν άλλον. Γι’ αυτό και έχει διάρκεια, χωρίς φθορά. Ο θαυμασμός, ακόμα και μέσα από έναν καυγά, είναι το στοιχείο που διαιωνίζει μια σχέση και δεν την φθείρει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που «αρεσει» και στα δύο άτομα. Αν μη τί άλλο, ποιος είμαι εγώ , εσύ ή ο καθένας που θα καθορίσει τι πρέπει να κάνει ο καθένας στο σπίτι του , στη σχέση του, στο κρεβάτι του…

Αναφέρθηκα στην περίπτωση που το ένα άτομο μπορεί να θέλει λίγο χρόνο και χώρο προσωπικό. Να θέλει λίγο να ηρεμήσει , να μην ασχοληθεί για κάποια ώρα με τον την σύντροφο του, να είναι στον ίδιο χώρο και να μην ανταλλάξουν κουβέντα κλπ. και δεν το σέβεται το άλλο άτομο που θέλει να είναι αυτοκόλλητοι. Προφανώς, όταν συμφωνούν και οι 2 σε κάτι δε τίθεται θέμα συζήτησης.

 

[touvlo]

Είναι απόλυτα λογικό και απαραίντητο, το να ασχοληθείς με δικά σου πράματα, να περάσεις ελεύθερο χρόνο μόνος σου. Μάλλον οι φίλοι που παρατηρείς, είναι οι διαφορετικοί.
Ελάχιστοι θα άντεχαν το <όλο τον ελεύθερο χρόνο μαζί>. Πες στη γνωστή σου, που το απαιτεί, πως θα της φύγει το αγόρι της, δε θ αντέξει.

 

[adams33]

Δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που «αρεσει» και στα δύο άτομα. Αν μη τί άλλο, ποιος είμαι εγώ , εσύ ή ο καθένας που θα καθορίσει τι πρέπει να κάνει ο καθένας στο σπίτι του , στη σχέση του, στο κρεβάτι του…

Αναφέρθηκα στην περίπτωση που το ένα άτομο μπορεί να θέλει λίγο χρόνο και χώρο προσωπικό. Να θέλει λίγο να ηρεμήσει , να μην ασχοληθεί για κάποια ώρα με τον την σύντροφο του, να είναι στον ίδιο χώρο και να μην ανταλλάξουν κουβέντα κλπ. και δεν το σέβεται το άλλο άτομο που θέλει να είναι αυτοκόλλητοι. Προφανώς, όταν συμφωνούν και οι 2 σε κάτι δε τίθεται θέμα συζήτησης.

Καταλαβαίνω, γι’ αυτό και είπα ότι είναι θέμα συνθήκης. Δηλαδή να είναι σύμφωνοι και οι δύο ότι όλο αυτό είναι διαχειρίσιμο μέσα σε μια σχέση.
Δεν είναι θέμα σεβασμού, είναι θέμα ανάγκης και ερμηνείας αυτής για τον καθένα μας ξεχωριστά . Ας το διαχωρίσουμε.

Αν ο ένας, κάθε φορά που ο σύντροφός του θέλει προσωπικό χρόνο , κάτι απόλυτα φυσιολογικό , το μεταφράζει στο μυαλό του ως απόρριψη, αδιαφορία και όχι ως κάτι φυσιολογικό, τότε αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι δεν θα αντιδρά απέναντι στο δικαίωμα του προσωπικού χρόνου μέσα στο «εμείς», αλλά στο συναίσθημα ότι ο ίδιος δεν είναι αρκετά σημαντικός, πως δεν τον σέβεται, δεν τον αγαπά ή δεν τον νοιάζεται ο σύντροφός του.

Αυτά, καλώς ή κακώς, έχουν να κάνουν με τον τρόπο επικοινωνίας. Μίλα στον άλλον, εξήγησέ του τι σημαίνει κάτι για εσένα και μην τον αφήνεις να το ερμηνεύει όπως εκείνος θέλει.Δεν ειναι ολα αυτονόητα στις σχέσεις εφόσον ενα ιδιο γεγονός ο καθένας το λαμβάνει απο διαφορετικη οπτική .
Αν υπάρχει αυτή η φυσιολογική συνθήκη και είναι πλήρως αποδεκτή, ακόμα και μέσα στη διαφορετικότητα, τότε είναι υγιές.
Κοινώς, αν ο ένας θέλει προσωπικό χρόνο και ο άλλος το εκλαμβάνει ως έλλειψη αγάπης, τότε το επικοινωνείς και του εξηγείς ότι αυτό δεν σημαίνει απόρριψη. Είναι ένας δικός του φόβος ή μια προσωπική ανασφάλεια που οφείλει να διαχειριστεί μονος μέσα στη σχέση αν θέλει να εχει πορεία , χωρίς να ακυρώνεται η ανάγκη του άλλου για προσωπικό χώρο.

 

[spearmint]

φαντασου να εισαι σε φαση που εχεις ερωτευτει και να ακους τετοια πραγματα... οκ.

Εγω παλι θα ελεγα να το εκμεταλλευεται κανεις οσο κραταει,γιατι απαξ και ερθει η απομυθοποιηση, μετα θα κλαιγεστε. Μακρυα απο αποφευκτικους τυπους και τσιγκουνηδες, ειδικα αυτους που τσιγκουνεύονται χρονο και συναισθημα.

 

[Atsis]

Νομίζω αυτό είναι λίγο λάθος προσέγγιση Προφανώς όταν είσαι ερωτευμένος θες να περνάς πολύ χρόνο με τον άλλον και να είστε μαζί. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς.

Αλλά το να θέλω π.χ. μία ώρα μέσα στη μέρα να αράξω μόνος μου, ειδικά όταν συγκατοικείς με κάποιον και είστε κυριολεκτικά μαζί όλη μέρα, δεν σημαίνει ότι απομακρύνομαι ή ότι τσιγκουνεύομαι συναίσθημα. Είναι απλά προσωπικός χώρος.

Αν κάποιος θεωρεί περίεργο ακόμα και αυτό, τότε είναι ακριβώς το mindset που περιέγραψα.. δεκτή άποψη , αλλά σίγουρα δε θα μπορούσα να κάνω σχέση με τέτοιο άτομο δε ταιριάζουν όλοι με όλους

 

[spearmint]

αυτό είναι αυτονόητο, ειδικά απο μια ηλικία και μετα. όταν εχεις δουλεια/ενδιαφεροντα/ζωη.

Εχω πολυ λίγο χρόνο και είμαι πολύ προσεκτική που τον αφιερώνω προσωπικά. Θα ήθελα να αισθάνομαι ότι έχω έναν άνθρωπο απέναντί μου το αναγνωρίζει και το εκτιμά αυτό. Δίκιο έχεις βέβαια, δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους.