Aρκετές φορές προσπαθώ να κάνω ψυχογραφία για το τι είδος μουσική ακούμε, τι σειρές μας αρέσει, τι είδος θεάτρου μας αρέσει σαν λαός ή πιο ειδικά, τι είδους στίχους ή σενάρια προσφέρουν "ψυχαγωγία" και διαπιστώνω μετά λύπης ότι η Ελληνική μοντέρνα τέχνη είναι αντίγραφο της προς αποφυγή παραδείγματος της ζωής πολλών συνανθρώπων μας. Έχω την αίσθηση ότι μεγάλη μερίδα των Ελλήνων ζουν σε μια παραίσθηση μεταξύ σειρών της τηλεόρασης και σκυλάδικων. Δηλαδή, ή τους φτύνουν γκόμενοι-ες, χρωστάνε σε εφορίες, ή ότι οι μανάδες τους πρέπει να τους πλένουν τα σουτιέν και τις κάλτσες μέχρι τα 50 τους, να οδηγούν τύφλα στην ντρόγκα και ουίσκι, να λένε ψέματα στα παιδιά τους, ή πάνε με κόρες, πεθερές και ό,τι κινείται εναερίως και υποθαλασσίως. Από την άλλη για να μας λένε και μοντέρνες, οι δε Ελληνίδες πουλάνε φεμινισμό αλλά Ματσούκα ρόλο. Συνεπώς, σε μια τέτοια κοινωνία σε πλήρη παράκρουση λογικής και μόνιμης γελοιότητας την κοινωνικής δυστυχίας πώς κάποιος να προοδεύσει; Η τηλεόραση και το style από τη δεκαετία του 80 και έπειτα νομίζω ότι έπαιξε καθοριστικό λόγο στην διάπλαση ασπόνδυλης νοοτροπίας με αποτέλεσμα η επικαιρότητα να μοιάζει με trash σίριαλ.