Το αν θα έχει μία χώρα εθνικό σύστημα υγείας που να μην είναι υποβαθμισμένο και το ποιος πρεσβεύει την ενίσχυση της δημόσιας υγείας και ποιος την ξεχαρβαλώνει δεν είναι ζήτημα μικροπολιτικής όμως.Είναι ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα.
Η ατομική και συλλογική ευθύνη είναι σίγουρα σημαντική αλλά όπως ανέφερε o executive director του WHO ένα ισχυρό σύστημα υγείας είναι εξίσου σημαντικό αν όχι σημαντικότερο
Το scale του προβλήματος ξεπερνάει τα συστήματα υγειας. Κανένα σύστημα υγείας στον κόσμο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό που έρχεται και για αυτό όλες οι χώρες, αργά ή γρήγορα, παίρνουν παρόμοια μέτρα.
Όσον αφορά αυτό που είπε ο executive director επειδή τον άκουσα, είναι ότι όταν γίνει σταθεροποίηση του προβλήματος μέσω της καραντίνας, θα πρέπει οι χώρες να προσπαθήσουν να απομονώσουν τον ιό. Είπε ότι η απομόνωση είναι δυσβάσταχτη για την οικονομία, αλλά είναι αναγκαίο βήμα που πρέπει να γίνει, και φυσικά όπως είπες ότι μαζί με ένα ισχυρό σύστημα υγείας μπορεί να αντιμετωπίστεί πιο αποδοτικά.
Δεν διαφωνούμε ότι το σύστημα υγείας της χώρας υπέστη πολλά προβλήματα. Η Ελλάδα και η κρίση της ήταν θέμα συζητήσεων ολόκληρου του πλανήτη. Καμιά χώρα δεν υπέστη τόσο μεγάλη ζημιά στην οικονομία της, οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι αναπόφευκτο να μην υποβαθμιστεί και το σύστημα υγείας. Το να μοιράζουμε τώρα ευθύνες, την πιο κρισιμή στιγμή, για μένα είναι ανούσιο και μη αποδοτικό.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 24 Μαρτίου 2020
Υπάρχει διαφορά μεταξύ εντοπισμού προβλήματος και απόδοσης ευθύνης. Η διαφορά είναι ότι εντοπίζοντας το πρόβλημα, μπορώ να εργαστώ για μία λύση. Όταν απλά θέλω να ρίξω λάσπη, ρίχνω λέγοντας ό,τι θέλω, είτε ευσταθεί είτε όχι.
Το ότι η δημόσια υγεία βρίσκεται σε κακή κατάσταση είναι γεγονός. Το ότι υπάρχουν περιφερειακά νοσοκομεία που εξυπηρετούν πολύ κόσμο και όμως δεν έχουν ΜΕΘ είναι γεγονός. Μικροπολιτική είναι να βγω να πω "Ναι, αλλά ο Άδωνις απέλυσε γιατρούς και τώρα η ΝΔ τους ζητάει να πάνε εθελοντικά να δουλέψουν, η ΝΔ μας δουλεύει". Το ότι ο Κικίλιας βγήκε και προσέλαβε προσωπικό, σημαίνει ότι και εκείνοι αντιλαμβάνονται ότι η δημόσια υγεία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μία κρίση, παρ' όλα τα αυστηρά και πρόωρα (σε σχέση με άλλες χώρες) μέτρα που έλαβε.
Δεν διαφωνώ στο ότι το σύστημα υγείας έχει υποβαθμιστεί, διαφωνώ τη λογική διαμοιρασμού των ευθυνών που πάνε να γίνουν. Από το 2009 που ξεκίνησε η κρίση η Ελλάδα έχει αλλάξει πολλους κυβερνητικούς σχηματισμούς, έχει υπογράψει 3 μνημόνια και άλλα τόσα απλά με διαφορετική ονομασία. Το ΑΕΠ της χώρας έχει πέσει ανεπανόρθωτα και η ασφυξία της ρευστότητας ήταν εμφανής ειδικά από το 2015 και μετά με τα capital controls. Το ότι έφτασε εδώ το σύστημα υγείας λοιπόν δεν είναι ευθύνη πχ του Άδωνι, που ήταν υπουργός υγείας για 1 μόλις χρόνο σε αυτά τα 11 της κρίσης, αλλά συνέπεια πολλών πραγμάτων, πολλές φορές χωρίς καν εγχώρια ευθύνη, για παράδειγμα η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-2008 που ήταν αμερικανική. Και ξαναλέω, απλά δεν καταλαβαίνω σε τι θα μας βοηθήσει αυτή η συζήτηση πέρα από την υποβάθμιση της σημασίας της ατομικής ευθύνης αυτή τη στιγμή. Δεν είναι ότι αύριο θα μπορέσουμε ξαφνικά να έχουμε 5000 ΜΕΘ, δεν δουλεύει έτσι το πράγμα. Τέλος απλά να πω ότι καμιά χώρα δεν ήταν έτοιμη για κάποια πανδημία.