Οι πελατειακές σχέσεις προκύπτουν ακριβώς από αυτή την απόλυτη εξουσία της κυβέρνησης. Η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) έχει πλήρη έλεγχο της νομοθετικής, με αποτέλεσμα να αλλάζει τους νόμους κατά το δοκούν για τους δικούς της πελατειακούς λόγους.
Η δικαστική εξουσία είναι ήδη υποχείριο της εκτελεστικής. Αν διαχωριστούν πλήρως τα όριά τους, τότε θα είναι που θα έχουμε το απόλυτο πάρτι πελατείας, με την κυβέρνηση να φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους και αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, αναπτύσσοντας ακόμα παραπάνω τις πελατειακές της σχέσεις. Κι αυτό εσένα τώρα μπορεί να σου ακούγεται ωραίο, γιατί θα σκέφτεσαι ότι ο Κασιδιάρης θα ρίξει στη φυλακή όλους τους ανθέλληνες αριστερούς, μέχρι ο Λιάκος να αποφασίσει ότι οι απόψεις του giannhs2001 δεν πρέπει να ακούγονται, την ώρα που οι ούγκανοι που φωνάζουν «Ηλία πάμε γέρα» θα τρώνε από κρατικές θέσεις τα λεφτά τα δικά σου και του υπόλοιπου φορολογούμενου λαού.
Η λύση κατά τη γνώμη μου είναι η αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας και η αποκέντρωσή της με διάφορους κρατικούς, ευρωπαϊκούς, διεθνείς και ιδιωτικούς θεσμούς και ελεγκτικούς μηχανισμούς, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να μπορεί μεν να κυβερνήσει (η εκτελεστική εξουσία είναι καθαρά δική της) χωρίς όμως νόμους και αποφάσεις πελατειακές, οι οποίες θα μπορούν να μπλοκάρονται από θεσμούς.
Δεν μπορείς να περιμένεις τη σωτηρία από τις αγαθές προθέσεις πολιτικού με εξουσία. Η απόλυτη εξουσία έχει μάσα. Η σωτηρία θα έρθει αν το ίδιο σύστημα αποκτήσει τέτοια αντανακλαστικά, ώστε κι ο χειρότερος πολιτικάντης να έρθει στην εξουσία δεν θα μπορεί να περάσει το όριο. Το θέμα είναι είναι ότι ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να γίνει η αρχή και κάποιος να το δημιουργήσει, αλλά άπαξ και φτιαχτεί αυτοσυντηρείται.