Μα μονος σου λες οτι ειναι αναδιανεμιτικο το συστημα, ποιος ειναι σκοπος του περα απο το να παρει απο τον εναν κι να το δωσει στον αλλον, με κοροιδευεις τωρα? Το οτι υπαρχει αλγοριθμος υπολογισμου δεν σημαινει οτι δεν υπαρχει και αναδιανομη και δωρακια, καθως αυτα τα στοιχεια μπορουν ανετοτατα να γινουν εκλογικες καμπανιες-"κοινωνικη δικαιωσυνη" και να μπουν στον αλγοριθμο, ειτε σε επιπεδο εισφορων ειτε αποδοχων.
Προφανως και η επιβολη δεν σχετιζεται με τον τροπο ασφαλισης αυτον καθ'αυτον, ειναι ενα βημα πισω και σου επιβαλλει μια συγκεκριμενη επιλογη. Στα @@ μου τι αποφασισαν τα σωματεια και οι χαχολοι, για τα δικα μου λεφτα θελω να αποφασιζω, οχι των αλλων.
Ειναι γελοιο να μιλας για λαβειν χωρις δουναι.
Όχι ο σκοπός δεν είναι αυτός, αυτό που περιγράφεις μπορεί να είναι ένα αποτέλεσμα που προκύπτει ακριβώς από τη φύση μιας ασφαλιστικής λόγω παραγόντων όπως διαφορές στο προσκόκιμο ζωής, τα όρια συνταξιοδότησης ή ακόμη και το ύψος του μέσου μισθού βάσει του οποίου κάνει scale το ύψος της σύνταξης καθώς συνήθως υπάρχει κλιμάκωση στο ratio για ευνόητους λόγους.
Η λογική της αναδιανεμητικής σύνταξης είναι πως δεν υπάρχει κουμπαράς, δεν έχει ο καθένας δηλαδή τα δικά του κεφάλαια τα οποία εισπράττει μετά από χρόνια αλλά βασίζεται σε ένα κοινό ταμείο το οποίο δεν αβγατίζει αλλά ζει από έσοδα και έξοδα. Με απλά λόγια τη σύνταξη του 70άρη του σήμερα αντί να την συμπληρώνουν τα δικά του λεφτά προ 20ετίας, την συμπληρώνουν τα λεφτά του πχ 40άρη του σήμερα κι ο 40άρης του σήμερα μεθαύριο θα εισπράττει τη σύνταξή του με έσοδα από τις εισφορές του 40άρη του αύριο κλπ. Γιατί γίνετια αυτό και τι οφέλη έχει είναι γραμμένα παραπάνω. Κι επίσης το κατά πόσο κάτι τέτοιο θα επηρεάζεται από κοινωνικά μέτρα είναι up for discussion, μπορεί να μην είναι και καθόλου και όλοι να λαμβάνουν όσα τους αναλογούν σε σύγκριση με τους υπόλοιπους βάσει εισφορών, πάντα adjusted στα σημερινά μεγέθη το οποίο είτε σημαίνει μεγαλύτερη σύνταξη απ' όση ίσως θα έπαινρναν αν τα έβαζαν σε ένα κουμπαρά είτε μικρότερη σε περιπτώσεις ύφεσης. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα σε ένα τέτοιο σύστημα, πως είναι scaleable.
Δωράκια δεν υπάρχουν με την προϋπόθεση πως υπάρχει διαφάνεια το οποίο σημαίνει πως μπορεί ελεύθερα ο καθένας να βγει να προτείνει μεγαλύτερες συντάξεις αλλά για να μη μπαίνει μέσα το ταμείο θα πρέπει αντίστοιχα να αυξηθούν και οι εισφορές πράγμα το οποίο μπορεί να μην θέλουν όλοι.
Cool, αλλα για να κανουμε σωστη συγκριση πρεπει να εχουμε τα ιδια στοιχεια και στις δυο περιπτωσεις, εσω να λαμβανουμε και τα υπολοιπα ωφελη. Το σημαντικο της υποθεσης ειναι οτι γινεται προσπαθεις να προσελκυσουν τα ατομα να μπουν στον οργανισμο και οχι να ειναι υποχρεωτικα μελη τους
Συνήθως ο βαθμός κολλεκτιβοποίησης ενός συνόλου είναι aligned με την ελευθερία του καθενός όσον αφορά τη συμμετοχή του. Από την αντίθετη σκοπιά, δηλαδή του τρόπου λήψης αποφάσεων ισχύει το αντίστροφο: όσο δημοκρατικότερος ο τρόπος λήψης αποφάσεων, τόσο ισχυρότερα είναι τα μέσα επιβολής (αλλιώς το ίδιο το σύστημα υπονομεύεται).
Αυτό αντανακλάται και σε ένα χώρο εργασίας. Σε θέσεις υψηλής ειδίκευσης όπου ο εργαζόμενος έχει ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί δεν υπάρχει συνδικαλισμός καθώς δεν χρειάζεται. Αν δεν σου αρέσει κάτι στη δουλειά σου, δεν πληρώνεαι καλά, υπάρχει ανοργανωσιά, μαλάκες συνάδελφοι κλπ απλά φεύγεις και πας να δουλέψεις αλλού. Κι αυτό σου δίνει και ένα βαθμό επηρροής φυσικά. Σε θέσεις όμως χαμηλής ειδίκευσης (blue collar, pink collar κλπ) συνήθως οι εργάτες δεν έχουν και πολλές επιλογές ούτε επηρροή ως προς την οργανωτική δομή. Άρα αυτόματα προκύπτει η ανάγκη οργάνωσης μεταξύ τους προκειμένου να συμβιώσουν αρμονικά και να μην εξελιχθεί το εργασιακό περιβάλλον σε ένα τεράστιο clusterfuck.
Το ίδιο συμβαίνει και στην καθημερινή ζωή σε επίπεδο νόμων. Αν σε μια random περιοχή της Αθήνας γίνεται ανοιχτά εμπόριο ναρκωτικών, οκ μαλακία μεν, αλλά απλά θα φροντίσω σαν πολίτης να μην παω να κάνω τη βόλτα μου εκεί. Αν όμως το dealing μεταφερθεί στο πανεπιστήμιο που θα σπουδάζω για τα επόμενα Χ χρόνια και με επηρεάζει άμεσα χωρίς να μπορώ να κάνω και πολλά για αυτό, θα θέσω θέμα σε επίπεδο πανεπιστημίου.
Αυτο δεν ειναι αρμονια, ειναι εκδικιτικη ισοτητα του αποτελεσματος. Οτιδηποτε εντασσεται στην ομπρελα της κοινωνικης δικοσυνης δεν μπορει να φερει ισορροπια καθως εστιαζει αποκλειστικα σε θυματα, που μπορει να μην υπαρχουν καν, και αδιαφορει τι κανει στους υποτιθεμενους θυτες για να ερθει η ισοτητα.
Αυτα που λες μπορεις να τα κανεις μονος χωρις να μπλεξεις το καρκινο της πολιτικης και της επιβολης. Αυτο ειναι και το βασικο πραγμα που δεν λαμβανεις υποψη, τα αρνητικα του κρατισμου, το οτι δεν ειναι "ο" τροπος να κανεις αυτα που θελεις να κανεις, αλλα "ενας" απο αυτους και τις εναλλακτικες που εχεις.
Απαντώ από πάνω στο θέμα της επιβολής αλλά θα εστιάσω και εδώ επειδή θέτεις επίσης θέμα θύματος. Σορρυ αλλά εισαι λίγο αφελής αν νομίζεις πως αυτό είναι το πρόβλημα. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΥΜΑ. Γιατί δεν το εξετάζεις ποτέ από τη σκοπιά του ενός. Κοιτάς τη συνολική εικόνα. Αν υπάρχει φτώχια θα υπάρχει και κοινωνική εξαθλίωση, εγκληματικότητα. Αν υπάρχιε κοινωνική εξαθλίωση υπάρχει σμίκρυνση του προσδόκιμου ζωής, έξαρση των ασθενειών, χαμηλά επίπεδα μόρφωσης, παχυσαρκία, κρούσματα ρατσισμού και επηρροές σε ρητορικές μίσους και λαϊκισμού. Αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν και either deserved or not, αφορούν κομμάτι της κοινωνίας του οποίου επίσης αποτελείς κομμάτι. Ένας άνθρωπος στον πάτο της πυραμίδας ο οποίος είναι ευάλωτος σε μια σειρά πραγμάτων ταυτόχρονα αποτελεί driving force σε ενα μεγάλο κομμάτι της βιομηχανίας, η ίδια βιομηχανία η οποία διαμορφώνει τα πρότυπα τα οποία θα επηρεάσουν μεθαύριο εσένα και τα παιδιά σου κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι ενός butterfly effect που έχουν τέτοιου είδους αλληλεπιδράσεις. Αν δεν ανήκεις λοιπόν σε ένα 1% το οποιο έχει τα μέσα να ζει άνετα μέσα στη δική του αποστειρωμενη φούσκα τότε μια χαρά σε αφορούν τα παραπάνω όπως κι αν θες να τα βαφτίσεις.
Μιλησα για κατι συγκεκριμενο, το επιχειρημα οτι ειναι νομος που εχει ψηφιστει και το γινεται οταν αυτο δεν σου αρεσει.
Εξωγηινα δεν ειναι, αλλα αφενως αυτο δεν λεει κατι για την ηθικη τους, αφετερου μη-εξωγηινο ειναι και οι διακρισεις, η καταπιεση, ο φονος, η μη-κολλεκτιβιστικη ληψη αποφασεων. Απλα καποια σου αρεσουν και καποια οχι.
Στο παραδειγμα της παρεας, και γενικοτερα στη λογικη σου, αγνοεις τον ατομικο εθελοντισμο. Η παρεα αποτελειται απο ατομα που βρισκονται μαζι εθελοντικα και στις διαφωνιες που παρουσιαζεις στο παραδειγμα εθελοντικα υποχωρουν γιατι το να ειναι μαζι με την παρεα τους εχει μεγαλυτερη αξια απο το να φανε μονοι τους κατι που θα τους αρεσε περισσοτερο. Το αντιστοιχο με αυτα που προτεινεις ειναι η γειτονια να ψηφιζει καθε εβδομαδα για το που θα πανε για φαι και να σε τραβανε με το ζορι θες δεν θες για να ερθεις, οπου θα πληρωσεις κιολας. Οποτε, εκτος και αν θες να αρχισομυε λογικες τυπου αμα δεν γουσταρεις τραβα αλλου, οχι δεν ειναι το ιδιο πραγμα.
Και στα δύο υπάρχει ο παράγοντας minimum possible alignment (ναι απ' τον πατο μου το βγαλα). Ο λόγος που δεν αποφασίζεις από κοινού κάθε μερα με τη γειτονιά τι θα φάτε το μεσημέρι είναι πως μπορείς να συνεχίσεις να αποτελείς μέλος μιας γειτονιάς ό,τι κι αν φας σπίτι σου ή έξω. Σε μια παρέα όμως δεν μπορείς κάθε φορά να πας και να βγαίνεις μόνος σου να πίνεις μπύρα κοιτώντας τον τοίχο (ή με άλλη παρέα) η μάλλον μια χαρά μπορείς, απλά πλέον σε αυτή την περίπτωση δεν υφίσταται σαν παρέα.
Αναλογικά σε μια χώρα οι νόμοι υπάρχουν ως minimum συμφωνία σε μέτρα τα οποία πρέπει να είναι κοινώς αποδεκτά προκειμένου να κρατηθεί όρθια. Αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι νόμιμο να πάω στο γείτονα (ή για να στο κάνω πιο ρεαλιστικό στο μαλάκα που έκαψε το STOP) και να του ανοίξω το κεφάλι κι όχι οποιαδήποτε κορώνα περί ανθρωπισμού. Αν ζούσαμε σε μια κοινωνία όπου δεν θα είχε κανένας κανένα λόγο να καθαρίσει το διπλανό του (not gonna happen) τέτοιες απαγορεύσεις δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Και για να το κάνω ακόμη πιο τρανταχτό αυτός έιναι ο λόγος που έχει ο καθένας σήμερα την ελευθερία να βγει στην αυλή του και να ψήνει χοιρινά μπριζολίδια. Αν όμως το 99% ήταν hardcore μουσουλμάνοι τότε αντίστοιχα θα είχες και θρησκευτικό νόμο που θα το απαγόρευε προκειμένου να σε σταματήσει ο αστυνομικός κι όχι ο γειτονάς σου με κάνα τσεκούρι.
