Σαν σήμερα, λαμβάνει χώρα η στυγερή δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου
Θυμάμαι όταν είδα για πρώτη φορά τη δολοφονία του
#Ζακ_Κωστοπουλος, δεν ήξερα ποιος ήταν, τι ήταν, είχα παγώσει, δε μπορεί να ήταν στην Αθήνα, μου θύμιζε σκηνές από χωριά στη Μέση Ανατολή που τις δείχνουν τα δελτία για να μας πείσουν ότι "καλά είστε εδώ, με αυτά που έχετε".
Μετά άκουσα το αφήγημα ότι ήταν "κλέφτης και πρεζόνι", σοκαρίστηκα παραπάνω, πλέον φτάνουμε πιο κοντά από ποτέ σε δημόσιους λιθοβολισμούς σκέφτηκα. Τρόμαξα, σιχάθηκα πιο πολύ από ποτέ. Την επόμενη μέρα έμαθα ότι ήταν ο Ζακ. Τον ψιλοπαρακολουθουσα στο facebook, είχα γελάσει με post του, είχα συμφωνήσει, διαφωνήσει... Αλλά ο Ζακ ρε φίλε; Πρώτη φορά σκότωναν κάποιον που ήξερα, που ακολουθούσα, που ψιλοπηγαινα.
Τα ΜΜΕ είπανε ότι μπήκε για ληστεία. Ποια ληστεία; Πού τα πουλάνε αυτά; Κάθε μέρα μαθαίναμε και κάτι νέο, τον κλώτσησαν και άλλοι εκτός από τον κοσμηματοπώλη και τον μεσίτη, μέχρι και το ΕΚΑΒ, οι μπάτσοι του έβαλαν χειροπέδες και τον ξυλοκοπούσαν ενώ ήταν αναίσθητος!
Οργανωμένοι φασίστες οι φονιάδες, τους σταμάτησε ένας του ΠΑΜΕ. Λένε ότι ο Ζακ έπαθε κρίση πανικού. Ίσως του έγινε κάποια επίθεση από πριν όπως του είχε συμβεί πολλές φορές. Κανένα μαχαίρι. Οι τοξικολογικές καθαρές. Ο ένας φονιάς να τραμπουκιζει την επόμενη μέρα στο twitter. Κέντρο καρακεντρο η δολοφονία! Ήμουν Ελλάδα, πήρα τη μάνα μου και την τότε κοπέλα μου, πήγαμε στο σημείο...
Δύο βήματα κυριολεκτικά από την Ομόνοια! Πως δε βρέθηκε κάποιος να τον προστατέψει έγκαιρα; Πως δεν τους σταμάτησαν νωρίτερα; Τίποτα δεν τους σταμάτησε; Κανένας φόβος σύλληψης; Κατακραυγής; Δολοφονία στο πιο κεντρικό σημείο σε ώρα αιχμής! Ο κοσμηματοπώλης να σκουπίζει τα αίματα με πράο ύφος.
Υπάρχει μια κομβική διαφορά στη δολοφονία Φύσσα και σε αυτή του Ζακ. Η πρώτη έκλεισε τον κύκλο μιας εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης που αφού εξυπηρέτησε τα συμφέροντα των χορηγών της πετάχτηκε ξανά στο περιθώριο και στην ανυποληψία. Εκεί που ανήκει.
Όμως με τη δολοφονία του Ζακ εγκαινιάζεται μια περίοδος που ο φασισμός κι ο ναζιστικός ακτιβισμός ξεφεύγει από τα πλαίσια μιας οργάνωσης, το δηλητήριο διαχέεται, γίνεται κομμάτι της κουλτούρας της κοινωνίας, γίνεται DNA, ο καθένας είναι ένας μικρός φονιάς, ένας πομπός μίσους και μισαλλοδοξίας ανοργάνωτα πια.
Γύρω του έχει αδιάφορους πολίτες που κοιτάνε τη δουλειά τους, συνηθίσαμε το αίμα, το θάνατο, έπεσαν και τα τελευταία οχυρά αξιοπρέπειας κι ηθικής. Είναι συλλογικό και συμβολικό έγκλημα, για αυτό ο υπουργός Υγείας εν μέσω πανδημίας είναι ο δικηγόρος των φονιάδων.
Για αυτό καμία δική ακόμα. Καμία ποινή. Γιατί όλοι μας ως κοινωνία, ως θεσμοί, ως κυρίαρχες κουλτούρες έχουμε στα χέρια μας το αίμα του Ζακ κι ύστερα όσων ακολούθησαν κι ακολουθούν, για αυτό η Ελλάδα ξεψυχά κάθε φορά μαζί με το Ζακ, την Τοπαλουδη, την Καρολάιν, την Γαρυφαλλιά.
Πηγή:
